มันต้องเป็แบบนั้นแหละเมื่อหาเหตุผลให้ตนเองได้แล้วเขาก็เดินนำหน้านางออกไปที่ห้องโถงทันที
เว่ยเจียวจิงเดินตามโม่เทียนหลงออกไปและนั่งรอน้องชายได้ไม่นานเว่ยฮุ่ยิและเหอเซาจางก็เดินทางมาถึง
"พี่ใหญ่ท่านเป็อะไรหรือไม่ขอรับ ได้รับาเ็ที่ใดหรือไม่"เว่ยฮุ่ยิที่มาถึงก็ไม่สนใจใครทั้งนั้นเขาเป็ห่วงพี่สาวมากเกินกว่าจะสนใจสิ่งใด
"นั้นสิขอรับคุณหนูใหญ่ไปโรงหมอดีหรือไม่ขอรับ ข้าน้อยมันไม่ได้เื่ไร้ประโยชน์ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรคุณหนูได้เลย"เหอเซาจางเองก็เป็ห่วงคุณหนูใหญ่มากเช่นกันเขาได้แต่กล่าวโทษตัวเองเขามันช่างไม่ได้เื่และไร้ประโยชน์เสียจริงช่วยเหลืออะไรก็ไม่ได้เลย
"ข้าไม่เป็ไร ยังดีที่ท่านอ๋องช่วยไว้ทัน อย่ากล่าวโทษตัวเองไปเลยพวกนั้นมีตั้งหลายคนเ้าคนเดียวจะสู้พวกมันได้รึ"เว่ยเจียวจิงกล่าวและปลอบใจเหอเซาจางให้เขาเลิกโทษตัวเอง
"ขอบคุณท่านอ๋องโม่เทียนหลงมากขอรับที่ช่วยเหลือ"เว่ยฮุ่ยิขอบคุณโม่เทียนหลงอ๋องทันทีและนึกได้ว่าตนอยู่ที่ไหนตอนนี้
"ไม่ใช่เื่ใหญ่ข้าเต็มใจ"โม่เทียนหลงกล่าว
"แล้วเื่ของคนแซ่หลุนหากว่ามันยังไม่จบข้าจะจบให้ดีหรือไม่"โม่เทียนหลงเอ่ยเื่ของหลุนฮวนฉู๋ขึ้นมาแต่ว่ามันคงไม่กล้าทำแบบนี้อีกแน่แต่ก็ไม่ควรประมาท
"ไม่ต้องเ้าค่ะแค่นี้ก็รบกวนคุณชายเทียนหลงมาแล้ว เจียวจิงจะจัดการเขาเองเ้าค่ะอีกอย่างเขาคงไม่กล้าทำอีกแน่เ้าค่ะ"เว่ยเจียวจิงนางไม่อยากให้เื่มันบานปลายอีกอย่างนางมีสิ่งที่ต้องทำอีกมากนางไม่อยากเสียเวลากับคนพันธุ์นั้นแต่ถ้ามีอีกละก็แม่จะฟาดด้วยหมัดน้อยๆแต่เจ็บนะจ๊ะของนางเอง
ตึง!
ตึง!
ตึง!
"พี่ชายเพคะ ทำไมถึงทิ้งน้องและออกมาโดยไม่บอกกล่าวอะไรน้องสักคำ พี่ชายเพคะออกมาคุยกันให้รู้เื่เดี๋ยวนี้นะเพคะ อธิบายให้น้องฟังเลยนะเพคะ"โม่ลี่มี่ที่ถูกทิ้งไว้ที่โรงเตี๊ยมคนเดียววิ่งเข้ามาเมื่อเห็นว่าพี่ชายนางเดินเข้าไปช่วยคุณหนูเว่ยเจียวจิงและยังเป็ฝ่ายจับเนื้อต้องตัวสตรีก่อนอีกด้วย!นางไม่เคยเห็นพี่ชายของนางเข้าใกล้สตรีใดมาก่อนนี่เป็ครั้งแรกที่พี่ชายนางทำเช่นนี้นางต้องรู้ให้ได้
โม่เทียนหลงที่ได้ยินน้องสาวตนร้องเรียกมาแต่ไกลก็นึกขึ้นได้ว่าเขาได้ทิ้งนางเอาไว้ที่โรงเตี๊ยมคนเดียวด้วยความโมโหจึงทำให้ลืมโม่ลี่มี่ไปเสียสนิท
เว่ยเจียวจิงที่ได้ยินโม่ลี่มี่กล่าวก็ถึงกับสะดุ้งและไม่นานเ้าของเสียงก็ปรากฏตัวให้เห็นสตรีที่มีใบหน้างดงามมากคนหนึ่งหน้าตาคล้ายกับโม่เทียนหลงถึงเจ็ดแปดส่วน
"พี่ชายเพคะอธิบายให้น้องฟังด้วยว่าทำไมถึงได้ทิ้งน้องสาวผู้แสนบอบบางและสวยงามไว้คนเดียว"โม่ลี่มี่เมื่อเข้ามาในห้องโถงก็เจอคนที่ทิ้งนางไว้คนเดียวก็ถามทันทีไม่ได้จริงจังนักโดยไม่ได้มองเลยว่าตนไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแต่ยังมีเว่ยเจียวจิง เว่ยฮุ่ยิและเหอเซาจางที่อยู่ในห้องนี้
เว่ยเจียวจิงที่ได้ฟังความหลงตัวเองของโม่ลี่มี่ก็นึกเอ็นดูและดูจากท่าทางแล้วนางคงมีอายุไม่ต่างจากนางเท่าไหร่น่าจะสิบห้าสิบหกหนาวเท่านั้น
"ลี่มี่เ้าคงรู้จักกับคุณหนูเว่ยเจียวจิงแล้ว คุณหนูเว่ยเจียวจิงนางเป็นักล่ามให้พี่เอง"โม่เทียนหลงกล่าว
"ขออภัยท่านหญิงโม่ลี่มี่ด้วยเ้าค่ะที่ทำให้พลอยเดือดร้อนไปด้วย"เว่ยเจียวจิงเอ่ยขอโทษจากใจถ้านางไม่เกิดเื่โม่เทียนหลงอ๋องคงไม่ต้องทิ้งนางมาช่วยนาง
"ท่านหญิงอะไรกันเรียกข้าว่าลี่มี่ก็ได้ดูท่าแล้วเราคงอายุเท่ากัน ว่าแต่เ้าเป็นักล่ามอย่างนั้นรึเก่งจริงๆ"โม่ลี่มี่กล่าวหากเสด็จพี่ของนางยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือด้วยตนเองแล้วละก็สตรีตรงหน้าต้องมีดีบางอย่างแน่ที่ทำให้ท่านอ๋องโม่เทียนหลงผู้นี้สนใจได้ต้องไม่ธรรมดาแค่เป็นักล่ามก็เกินความคาดหมายของนางไปมากแล้ว
"เรียกข้าเจียจิงก็ได้"เว่ยเจียวจิงกล่าวเมื่อได้ยินโม่ลี่มี่กล่าวเช่นนั้น
โม่ลี่มี่และเว่ยเจียวจิงนั่งพูดคุยกันที่ศาลาในสวนทั้งสองพูดคุยกันอย่างถูกคอและสนุกสนานโดยมีโม่เทียนหลงและเว่ยฮุ่ยินั่งฟังทั้งสองคุยกันแต่ก็จะมีพูดคุยกันบ้างแต่ไม่ได้มากเท่าฝั่งสตรีทั้งสองโม่ลี่มี่ถามว่านางรู้จักกับพี่ชายนางได้ยังไงเว่ยเจียวจิงก็เล่าให้ฟังอย่างไม่ปิดบังและบอกว่านางกำลังจะสร้างเหลาอาหารขึ้นที่เขตตงเปียน(ทิศตะวันออก)และขอเชิญทั้งสองไปร่วมงาน
"ข้าอยากลองกินอาหารฝีมือเ้าเสียแล้วเจียวจิง"โม่ลี่มี่ที่ได้ฟังก็รู้สึกตื่นเต้นและนับถือเว่ยเจียวจิงมากที่อายุยังน้อยแต่สามารถทำเหลาอาหารเป็ของตัวเองได้ที่สำคัญนางจะทำเองทั้งหมดเื่นี้นางต้องไปเล่าให้เสด็จแม่ฟัง ยิ่งได้พูดคุยกันนางก็ยิ่งชอบเว่ยเจียวจิง
"คุณหนูเจียวจิงติดเลี้ยงอาหารพี่อยู่สามวันไว้วันไหนเราไปเยือนที่จวนเว่ยสักครั้ง"โม่เทียนหลงที่นั่งฟังเงียบๆกล่าวขึ้นเมื่อทั้งสองคุยกันถึงตรงนี้เป็การเตือนความจำนางกลายๆว่าเขายังไม่ลืม
"จริงรึ? พี่ชายต้องพาน้องไปด้วยนะเพคะ"โม่ลี่มี่กล่าวอย่างดีใจ
"ใช่แล้วไว้ว่างๆก็ไปหาข้าที่จวนได้"เว่ยเจียวจิงตอบรับและเอ่ยชวนโม่ลี่มี่
"ข้าต้องไปแน่นอนอยู่แล้ว"โม่ลี่มี่ตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด
"นี่ก็ออกมานานแล้วข้าคงต้องขอตัวกลับจวนก่อน"เมื่อคุยกันได้สักพักเว่ยเจียวจิงก็เอ่ยขอตัวกลับ
"ว้า..เสียดายจัง"โม่ลี่มีนึกเสียดายนานๆนางจะได้เจอสหายที่คุยถูกคอ
"ข้าจะให้คนไปส่ง"โม่เทียนหลงกล่าวและลุกขึ้นขณะกล่าว
"ขอบคุณเ้าค่ะ แต่เจียวจิงว่าจะแวะตลอดซื้อของกลับจวนจะเป็การรบกวนคุณชายเทียนหลงเกินไปหรือไม่เ้าค่ะ"เว่ยเจียวจิงกล่าวอย่างเกรงใจ
"ได้"โม่เทียนหลงตอบคำเดียวง่ายๆสั้นๆ
"ขอบคุณเ้าค่ะ"เว่ยเจียวจิงกล่าวขอบคุณ
เว่ยเจียวจิงและเว่ยฮุ่ยิบอกลาโม่ลี่มี่อีกสองสามคำก็เดินตามโม่เทียนหลงไปขึ้นรถม้าที่มีคนรออยู่ตอนนี้ก็ยามเซิน(15.00-16.59)และก่อนกลับนางได้แวะซื้อข้าวของสักเล็กน้อยแต่เอาจริงๆก็ไม่น้อยเลยเพราะนางซื้อเครื่องครัวข้าวสารอาหารแห้งและยังได้ไก่มาอีกสามตัวซื้อเกลือไปเพิ่มและที่สำคัญคือนางไม่ได้จ่ายเงินสักตำลึงเดียวมันดีต่อใจจริงๆเพราะท่านอ๋องสุดหล่อได้เอาเงินให้คนของเขาแล้วบอกว่าท่านอ๋องจะจ่ายให้ทั้งหมดเพื่อขอบคุณที่คุยเป็เพื่อนท่านหญิงโม่ลี่มี่ เป็เหตุผลที่ฟังยังไงก็ฟังไม่ขึ้นแต่ก็ช่างเถอะดีเหมือนกันประหยัดเงินนางไปอีก
"ฝากขอบคุณท่านอ๋องอีกครั้งด้วย"เว่ยเจียวจิงฝากขอบคุณอีกครั้งกับคนของเขาที่มาส่งนางกับน้องชายจนถึงจวน
"ขอรับคุณหนูเว่ย ข้าน้อยขอลา"คนขับรถม้าที่มาส่งเอ่ยและจากไปทันที
"พี่ใหญ่เราจะบอกเื่นี้กับท่านพ่อท่านแม่หรือไม่ขอรับ"เว่ยฮุ่ยิเอ่ยขึ้น
"อย่าเลยประเดี๋ยวท่านพ่อท่านแม่จะเป็กังวลเปล่าๆ"เว่ยเจียวจิงไม่อยากให้พวกท่านเป็ห่วงและไม่สบายใจอีกอย่างเื่วันนี้ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรมาก
"ขอรับ"เว่ยฮุ่ยิเมื่อได้ฟังพี่ใหญ่ว่าแบบนี้เขาก็ไม่ขัดถ้าพี่ใหญ่เขาคิดว่าดีมันก็คงดีและมีเหตุผล
"เราซื้อของมาเยอะเลยไปช่วยกันยกไปไว้ในครัวหน่อยเซาจางไปยกด้วยอยู่ด้านนอก"เว่ยเจียวจิงบอกน้องชายและเหอเซาจาง
"ว่าแต่ท่านพ่อท่านแม่และอินเหมยไปไหนกันหมด"เว่ยเจียวจิงถามหาทั้งสามเมื่อไม่เจอใครเลย
"คิดว่าอินเหมยกับท่านแม่อยู่ในครัวเพราะข้าได้ยินเสียงส่วนท่านพ่อก็น่าจะไปดูแปลงผักขอรับ"เว่ยฮุ่ยิตอบและเดินไปขนของเข้าครัว
"หอมเสียจริงทำอะไรกันหรือเ้าคะท่านแม่"เว่ยเจียวจิงเดินเข้ามาในครัวก็ได้กลิ่นหอมมากและเอ่ยถามขึ้น
"พี่เจียวจิง ท่านแม่กำลังหัดทำอาหารของชาวต่างชาติเ้าค่ะ"เว่ยอินเหมยเรียกพี่สาวเมื่อเห็นนางเข้ามาพร้อมกับบอกเล่าด้วยเสียงตื่นเต้น
"เจียวจิงเอ๋อร์มาแล้วรึ ดูสิแม่หัดทำผัดผักบุ้งและไข่เจียว อ่อและยังทำต้มจืดหมูสับด้วยนะมันทำง่ายมากไม่ยากอย่างที่คิดเลย ที่เ้าเขียนให้แม่ละเอียดนักหยิบจับก็สะดวก"เว่ยหรงซิ่วกล่าวด้วยเสียงตื่นเต้นไม่แพ้ลูกสาวคนเล็กนักและนางก็สนุกกับการทำอาหารแปลกๆพวกนี้นางชอบมากทีเดียว
"นั้นสิคุณหนูถึงจะทำครั้งแรกแต่รสชาติก็ถือว่าอร่อยเลยละเ้าค่ะ คุณหนูลองมาชิมดูซิเ้าค่ะ"เจาเพ่ยก็ไม่ต่างกันนางชอบทุกอย่างเลยและสูตรอาหารที่คุณหนูใหญ่เขียนให้ก็ไม่ได้ยากซับซ้อนอะไรเลย นางตักต้มจืดหมูสับใส่ถ้วยให้เว่ยเจียวจิงชิม
"อืมม..อร่อยมากเ้าค่ะท่านป้าเจาเพ่ยทำครั้งแรกได้รสชาตินี้ถือว่าเยี่ยมมากเ้าค่ะ"เว่ยเจียวจิงไม่ได้พูดเกินจริงเลยรสชาติเหมือนที่โลกก่อนไม่มีผิด
"ลองกินผัดผักบุ้งด้วยสิลูก"เว่ยหรงซิ่วตักผัดผักบุ้งมาให้เว่ยเจียวจิงชิมด้วยอีกคน
"ว้าวอร่อยมากเ้าค่ะท่านแม่ท่านแม่เก่งจริงๆเลยเ้าค่ะ"เว่ยเจียวจิงเอ่ยชม
"หอมอะไรกันละนี่ พ่อชักจะหิวเสียแล้ว"เว่ยซีห่าวกลับมาจากในสวนเมื่อเข้ามาในจวนก็ได้กลิ่นอาหารหอมๆลอยมาทำให้เริ่มหิวเสียแล้ว
"ท่านพี่เหนื่อยไหมเ้าค่ะ วันนี้น้องลองทำตามสูตรอาหารของเจียวจิงเอ๋อร์ดูเ้าค่ะ นี่ก็เสร็จแล้วท่านพี่ไปนั่งรอก่อนเ้าค่ะประเดี๋ยวให้เจาเพ่ยยกออกไปแล้ว"เว่ยหรงซิ่วกล่าวและเดินตรงไปหาสามีและใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อให้อย่างอ่อนโยน
"ท่านพ่อดื่มน้ำก่อนเ้าค่ะ"เว่ยอินเหมยยกน้ำมาให้บิดาดื่มอย่างรู้ความ
เมื่อถึงถึงเวลากินข้าวทุกคนมีความสุขมากกับรสชาติอาหารและที่สำคัญมันอร่อยจนต่างก็ต้องเติมข้าวกันคนละสองจาน เมื่อกินข้าวเสร็จเว่ยเจียวจิงบอกกับทุกคนว่านางมีเื่จะบอกดังนั้นทั้งหมดจึงย้ายไปนั่งที่ศาลาในสวนเพื่อรอฟัง
"เอาละที่ลูกจะบอกก็คือเราจะต้องเตรียมความพร้อมสำหรับเหลาอาหารของเราที่กำลังจะเปิด ่แรกลูกจะขอให้ท่านแม่และท่านป้าเจาเพ่ยเป็แม่ครัวให้ลูกก่อนนะเ้าคะลูกไม่ไว้ใจใครที่จะมารู้สูตรอาหารของเรา และให้พ่อบ้านเหอกับเซาจางช่วยกันรับรายการอาหารจากลูกค้าฮุ่ยิรับรองลูกค้าที่ด้านหน้าส่วนท่านพ่อคอยเก็บเงินและทำบัญชีทุกคนจะต้องรู้จักชื่ออาหารทุกรายการและต้องรู้ด้วยว่าในเมนูนั้นๆมีอะไรบ้างจะได้แนะนำลูกค้าถูก ลูกคิดว่าจะไปซื้อทาสสักห้าสิบคนมาช่วยงานเ้าค่ะเราจะมีคนของเราเองจะไม่จ้างคนภายนอกหรือใครมั่วๆเพราะเรามีบทเรียนมาแล้วครั้งหนึ่ง หรือต่อให้เป็คนของเราก็ห้ามไว้ใจเช่นกัน ใครมีคำถามตรงไหนไหมเ้าคะ"เว่ยเจียวจิง อธิบายแบบแผนยาวเหยียด
"แล้วเหลาอาหารจะเปิดเวลาใดหรือขอรับคุณหนูใหญ่"เหอเซาจางถามขึ้น
"เปิดยามอู่(11.00-12.59)ปิดยามห้าย(21.00-22.59)"เว่ยเจียวจิงตอบคำถามเหอเซาจางนางคิดว่าเปิดปิดเวลานี้เหมาะที่สุดแล้ว
"แล้วอินเหมยละเ้าคะพี่เจียวจิง ให้อินเหมยทำอะไรเ้าคะ"เว่ยอินเหมยถามขึ้นบ้างเมื่อไม่มีชื่อนางจึงถามขึ้นนางเองก็อยากช่วยครอบครัวเช่นกัน
"เอ่อ..อินเหมยก็ต้องเรียนภาษาพี่จะสอนภาษาให้ก่อนอินเหมยจะได้ช่วยพี่ต้อนรับชาวต่างชาติไงจ๊ะ"เว่ยเจียวจิงคิดเล็กน้อยหากบอกว่าไม่ให้ช่วยน้องน้อยนางจะเสียใจเอาได้นางยังเด็กนักควรใช้ชีวิตให้สมวัยไม่ต้องห่วงเื่อะไรนางจึงจะให้น้องหัดภาษาไปก่อน
"เ้าค่ะ"เว่ยอินเหมยรับคำอย่างดีใจที่ได้มีส่วนร่วมด้วยกับทุกคน
ทุกคนมองเว่ยอินเหมยด้วยความเอ็นดูกับการกระตือรือร้นอยากช่วยเหลือครอบครัวนางช่างเป็เด็กดีรู้ความนัก
971
