ข้าไม่ควรมีอยู่

รุ่งสายหลังหมอกแตก
แสงอาทิตย์ส่องลอดช่องกำแพงหินที่แตกร้าวเป็นช่วง ๆ
ลานหินเว้ากลางพื้นที่เผยตัวออกมาเต็มตา
ลู่เฉินยืนอยู่กลางลานนั้น
ที่นี่ไม่ใช่ถนน
ไม่ใช่ตรอก
ไม่ใช่พื้นที่อยู่อาศัย
พื้นหินถูกขุดให้ต่ำลงเป็นแอ่ง
รอบด้านเป็นผนังโค้งสูง
รอยแตก รอยบุบ รอยกระแทกฝังอยู่ทุกทิศ
บางรอยลึกจนหินแยกเป็นชั้น
เหมือนเคยมีร่างจำนวนมากถูกกดลงซ้ำแล้วซ้ำอีก
นี่คือ ลานทดสอบเก่า
สถานที่ที่เคยใช้ “ลอง” ว่าร่างใดทนได้แค่ไหน
ก่อนจะถูกลากออกไป
หรือไม่ก็ไม่ถูกลากออกไปเลย
แขนขวาของลู่เฉินห้อยแนบลำตัว
ยังไม่ตอบสนองเต็มที่
แต่นิ้วขยับได้แล้ว
การไหลกลับของเลือดทำให้รู้สึกอุ่นเป็นช่วง ๆ
เหมือนของที่ยังไม่เชื่อฟัง แต่ไม่ปฏิเสธ
ขาซ้ายวางน้ำหนักได้มั่นกว่าเมื่อเช้า
ไม่ใช่เพราะหาย
แต่เพราะแรงบางอย่าง รับแทน
เขารู้สึกได้ชัด
แม้จะไม่อยากยอมรับ
ชีพอสูรในอกนิ่ง
ไม่ดัน
ไม่ร้อน
เงียบเหมือนสัตว์ที่ลืมตาแล้ว
แต่ยังไม่ขยับ
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากขอบลาน
ไม่ใช่เสียงเดียว
ไม่ใช่จังหวะเดียวกัน
หกคน
แยกออกเป็นสามคู่
ยืนในตำแหน่งที่ถูกใช้ซ้ำมาแล้วนับไม่ถ้วน
ไม่มีใครถือโล่
ไม่มีธง
ไม่มีเครื่องหมายเมือง
แต่ทุกคน
ยืนในระยะที่ ฆ่าได้ทันที
คู่หน้า
ดาบยาว ใบแคบ คมบาง
ตำแหน่งการจับถนัดตัดเส้น ไม่ใช่ฟันให้ตาย
คู่กลาง
หอกสั้น ด้ามหนา
ปลายลับซ้ำจนผิวโลหะด้าน
เหมาะกับการแทงซ้ำในระยะประชิด
คู่หลัง
มือเปล่า
ข้อมือพันผ้า
ข้อศอกด้านเป็นรอย
ร่างกายถูกฝึกให้เป็นอาวุธ
ไม่มีคำว่าเริ่ม
แต่ทุกคนขยับพร้อมกัน
ดาบคู่หน้าเดินเข้าหา
ไม่เร่ง
ไม่หยุด
ทุกก้าวตัดทางถอยออกไปทีละช่วง
หอกสองเล่มยกขึ้น
ปลายต่ำ
เล็งเข่า
ไม่เล็งคอ
ไม่เล็งหัวใจ
มือเปล่าคู่หลังแยกออก
หนึ่งอ้อมซ้าย
หนึ่งอ้อมขวา
ปิดมุมหลบ
ลู่เฉินขยับเท้าซ้าย
เศษหินลั่น
ทันทีที่เสียงดัง
ดาบฟันพร้อมกัน
คมซ้ายตัดเฉียงระดับคอ
คมขวาฟันตรงลงกลางไหล่
ลู่เฉินย่อเข่า
ศอกซ้ายยกขึ้น
คมหนึ่งเฉือนอากาศ
อีกคมกระแทกกระดูก
เสียงดังแกรก
แรงสะเทือนวิ่งขึ้นหัวไหล่จนแขนชา
เขาใช้แรงนั้นหมุนตัว
ศอกกระแทกข้อมือคนฟันขวา
ดาบหลุด
แต่คนฟันซ้ายไม่หยุด
หอกแทงซ้อนทันที
สองเล่ม
พร้อมกัน
เล่มแรกต่ำ
เล่มที่สองตามซ้อนระดับเอว
ลู่เฉินบิดสะโพก
ปลายแรกเฉือนขาซ้าย
เลือดซึมทันที
ปลายสองเฉียดชายโครง
ลมหายใจสะดุด
มือเปล่าพุ่งเข้า
หมัดซัดใส่หน้าอก
แรงอัดแน่น
ไม่ใช่พลัง
เป็นแรงของคนที่ฝึกมาเพื่อ หยุด
ลู่เฉินถอย
หลังชนผนังลาน
พื้นสั่นจากแรงกระแทก
ลมหายใจหลุดออกจากปอด
เขารู้ทันที
ถ้ายังสู้แบบเดิม
เขาจะถูกกดจนล้ม
แล้วไม่ลุกอีก
ชีพอสูรในอกขยับ
ไม่พุ่ง
ไม่ระเบิด
เหมือนมัน รอ
ลู่เฉินสูดลมหายใจ
แล้วเปิด
ไม่เต็ม
ไม่ครึ่ง
แค่คลายฝา
ให้มันหายใจ
แรงร้อนแผ่ออก
ไม่ระเบิด
แต่แทรกเข้าเส้นที่อุดอยู่
แขนขวากระตุก
นิ้วกำแน่นเอง
ความเจ็บลดลงครึ่งหนึ่ง
แต่สายตาเหมือนจับภาพช้าลงเสี้ยววินาที
เสียงรอบข้างทื่อขึ้น
เหมือนมีใครดึงโลกถอยออกไปเล็กน้อย
ดาบฟันมาอีกครั้ง
ลู่เฉินไม่รับ
ไม่หลบ
เขาก้าวเข้า
หมัดซ้ายอัดใส่ลำตัว
เสียงกระแทกดังทึบ
ซี่โครงยุบ
ร่างกระเด็นชนผนัง
หอกแทงซ้ำ
ลู่เฉินคว้าด้าม
ฝ่ามือบาด
เลือดไหล
แต่แรงไม่หลุด
เขาดึง
หมุนตัว
ศอกซัดเข้าคาง
เสียงฟันกระแทกกันดังกรอด
ร่างล้ม
มือเปล่าคู่หลังเข้าซ้อน
ศอกกระแทกซี่โครง
เข่าฟาดต้นขา
ลู่เฉินรับแรง
ไม่ถอย
แรงจากชีพอสูรรองรับแทน
พื้นใต้เท้าแตกร้าว
เขาชนกลับ
ไหล่กระแทกอก
เสียงกระดูกดังชัด
หนึ่งร่างล้ม
อีกคนหยุด
ทั้งหมดหยุดพร้อมกัน
ชายคนหนึ่งจากขอบลานพูดขึ้น
เสียงเรียบ
ไม่เร่ง
ไม่ตื่นเต้น
“พอแล้ว”
ทุกคนถอย
ไม่หันหลัง
ไม่เก็บอาวุธ
เหมือนงานเสร็จ
ลู่เฉินยืนอยู่กลางลาน
หายใจแรง
เลือดหยดลงพื้น
แขนขวายังกำแน่น
ไม่ยอมคลาย
ชีพอสูรในอกนิ่ง
ไม่ดัน
ไม่ถอย
เหมือนมัน รู้แล้ว
ก่อนทั้งหมดจะหายไป
เสียงหนึ่งทิ้งท้าย
ชัด
สั้น
“ยืนยันแล้ว
ไม่ใช่มนุษย์ล้วน”
ลู่เฉินหลับตา
คลายฝาที่เปิดไว้
ชีพอสูรถอยกลับ
โลกกลับมาเร็วเท่าเดิม
แต่ความรู้สึกหนึ่งไม่หายไป
ตั้งแต่วินาทีนี้
เขาไม่ได้ถูกล่า
ไม่ได้ถูกวัด
เขา
ถูก ระบุ
และเมื่อชื่อของบางสิ่ง
ถูกเรียกถูกต้องเป็นครั้งแรก
สิ่งนั้น
จะไม่ยอมกลับไปเงียบอีก