ข้าไม่ควรมีอยู่

แสงบ่ายอ่อนตกกระทบหลังคาไม้ที่เพิ่งถูกเปิดกลับขึ้นมา
เสียงฝีเท้าคนเดิน เสียงพูดคุย เสียงของชีวิต
ถนนเส้นเดิมกลับมามีจังหวะของมันเอง
เหมือนทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
ไม่เคยถูกบันทึกไว้ที่ไหน
ลู่เฉินยืนอยู่ริมทาง
เลือดที่ต้นขาแห้งเป็นคราบสีเข้ม
เสื้อขาด
กลิ่นคาวยังติดอยู่
แต่ไม่มีใครมอง
หญิงคนหนึ่งเดินชนไหล่เขา
แรงไม่เบา
ร่างลู่เฉินเอนเล็กน้อย
แต่เธอไม่หันมา
ไม่ขอโทษ
ไม่แม้แต่ชะงัก
เหมือนเดินผ่านเสาไม้
ไม่ใช่คน
เด็กสองคนวิ่งไล่กัน
ฝ่าเท้าเหยียบผ่านรอยเลือดที่ยังจางไม่หมด
ไม่ลื่น
ไม่สะดุด
ไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ใต้ฝ่าเท้า
ลู่เฉินขมวดคิ้ว
เขาขยับเท้า
ยืนขวางทางเล็กน้อย
ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาใกล้
ชนหน้าอกเขาเต็มแรง
ร่างชายคนนั้นกระแทกถอย
แต่สายตาไม่ได้มองเขา
“เดินไม่ดูทางวะ…”
คำด่าหลุดออกมา
แต่ไม่ได้พุ่งมาที่ลู่เฉิน
ชายคนนั้นหันไปด่าคนอื่นแทน
ทั้งที่ตรงนั้นไม่มีใครอยู่
ลู่เฉินค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ
เขาไม่ได้ถูกมองข้าม
เขา ไม่ถูกนับ
เสียงไม้ดังเอี๊ยดจากด้านหน้า
โครงหลังคาเก่าของร้านค้าริมทางเริ่มเอียง
ตะปูหลุด
แผ่นไม้หนักกำลังจะร่วง
หญิงชราสองคนยืนอยู่ใต้เงานั้น
หนึ่งคนก้มเลือกผัก
อีกคนหันหลังให้
ไม่มีใครเงยหน้า
ลู่เฉินก้าว
แค่ก้าวเดียว
แรงจากขาไหลขึ้นสะโพก
มือยกขึ้นโดยไม่ต้องคิด
แผ่นไม้หล่น
แต่ไม่ลงตรงนั้น
มันบิดตัวกลางอากาศ
เหมือนถูกแรงมองไม่เห็นผลัก
หล่นกระแทกพื้นห่างจากหญิงชราสองคนนั้น
เกือบหนึ่งช่วงตัว
เสียงดังสนั่น
คนแถวนั้นแตกตื่น
แต่ไม่มีใครมองมาที่ลู่เฉิน
หญิงชราคนหนึ่งหันมา
มองไม้ที่ตก
แล้วหัวเราะเบา ๆ
“เคราะห์ดีนะวันนี้…”
เธอพูดกับอากาศ
ไม่ใช่กับเขา
หัวใจลู่เฉินเต้นช้าลง
ไม่ใช่เพราะสงบ
แต่เพราะมีแรงบางอย่าง
ค่อย ๆ ดันเขาออกจากเหตุการณ์
เสียงฝีเท้ากะเผลกดังจากด้านหลัง
ไม่รีบ
แต่ตั้งใจ
“อย่าพยายามช่วยอีก”
เสียงต่ำ แหบ
ลู่เฉินไม่ต้องหัน
ก็รู้ว่าเป็นใคร
เซิ่งอวี่หยุดยืนข้างเขา
ห่างครึ่งช่วงแขน
ใกล้กว่านั้นไม่ได้
“ยิ่งเจ้าเข้าไป”
“โลกจะยิ่งหาทางแก้เอง”
ลู่เฉินมองถนน
“มันแก้ได้”
เขาพูด
เซิ่งอวี่ส่ายหน้า
“มัน อ้อม”
เขาชี้ไปอีกฝั่งของถนน
ชายสองคนกำลังทะเลาะ
เรื่องเล็กน้อย
คำพูดแรงขึ้น
มือเริ่มผลัก
ลู่เฉินขยับ
เท้าเพิ่งยก—
ชายคนหนึ่งล้ม
หัวฟาดขอบหิน
เสียงดังกรอบ
เลือดไหลทันที
อีกคนถอยหลัง
หน้าซีด
ไม่รู้ว่าทำไมถึงรุนแรงขนาดนี้
คนเริ่มมุง
มีคนตะโกนเรียก
มีคนวิ่งไปตามหมอ
ไม่มีใครมองลู่เฉิน
ไม่มีใครโยงเหตุการณ์กับเขา
เซิ่งอวี่พูดต่อ
เสียงนิ่ง แต่หนัก
“ถ้าเจ้าเข้าใกล้”
“โลกจะหาคนอื่นมารับผลแทน”
เขาหยุด
แล้วพูดช้า ๆ
“ไม่ใช่เพื่อปกป้องเจ้า”
“แต่เพื่อไม่ให้ระบบต้องนับเจ้า”
ลู่เฉินกำมือ
เล็บกดฝ่ามือจนเจ็บ
ความรู้สึกนั้น
ไม่ต่างจากตอนที่ชีพอสูรถูกกดไว้
แต่ครั้งนี้
ไม่ใช่พลัง
เป็น ตำแหน่งของการมีอยู่
เสียงคนร้องดังขึ้น
มีคนช่วยพยุง
เหตุการณ์คลี่คลาย
เหมือนไม่มีอะไรเกี่ยวกับเขาเลย
ลู่เฉินถอยหนึ่งก้าว
แค่ก้าวเดียว
แรงหน่วงที่กดไว้
คลายลงทันที
เสียงรอบตัวไหลกลับเป็นปกติ
การเคลื่อนไหวราบรื่นขึ้น
เซิ่งอวี่มองเขา
สายตาไม่เวทนา
แค่บอกข้อเท็จจริง
“เจ้าไม่ถูกห้าม”
“แค่ถ้าเจ้าอยู่”
“โลกจะเลือกไม่ใช้เจ้า”
ลู่เฉินมองถนน
มองคน
มองชีวิตที่ยังเดินต่อ
โดยไม่มีตำแหน่งให้เขายืน
เขาหันหลัง
เดินออกจากถนนเส้นนั้น
ทันทีที่พ้นหัวมุม
เสียงเมือง
เสียงชีวิต
ไหลกลับเข้าที่
เหมือนมีอะไรบางอย่าง
ถูกดึงออกไปเรียบร้อยแล้ว
ลู่เฉินหยุด
ไม่หันกลับ
เขาเข้าใจแล้วว่า
ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป
เขาไม่ได้เป็นคนที่โลกต้องกำจัด
แต่เป็นคนที่โลก
เลือกจะไม่เกี่ยวข้อง
และถ้าวันหนึ่ง
เขาจำเป็นต้องยืนอยู่ในเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่ง
โลกจะไม่หยุดเขา
แต่มันจะทำให้
มีคนอื่น
ต้องรับผลแทนเสมอ