เส้นทางเจ้าสำราญ

ตอนที่ 30 – กลับคืนสู่หมู่บ้าน 

หลังผ่านการทดสอบภายในค่ายกลภาพสะท้อนใจ หลี่เหวินและคณะเดินทางกลับหมู่บ้านอวิ๋นซานท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นของต้นฤดูร้อน ใบไม้สีเขียวเข้มปกคลุมทั่วเส้นทาง และเสียงจั๊กจั่นร้องระงมเป็นฉากหลังให้การเดินทางครั้งนี้ฟังดูสงบสุขอย่างน่าแปลกใจ

แม้หัวใจของหลี่เหวินจะยังสะเทือนจากภาพสะท้อนในค่ายกล แต่เขากลับรู้สึกมั่นคงมากขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“เจ้าดูเปลี่ยนไปนะเหวินเอ๋อร์” ไป๋หลานพูดขณะมองเขาจากด้านหลังบนหลังม้า

“บางครั้งคนเราต้องผ่านเงามืด จึงจะเห็นแสงจริง ๆ” หลี่เหวินตอบยิ้ม ๆ พลางหยิบพัดผ้าไหมออกมาปัดลมอย่างคุณชายเจ้าสำราญ

...

เมื่อเดินทางถึงหมู่บ้าน เด็ก ๆ ต่างกรูกันเข้ามารายล้อมหลี่เหวิน ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านต่างตะโกนทักทายอย่างอบอุ่น

“ไอ้หนูเหวินกลับมาแล้วโว้ย! ข้ารอดื่มน้ำผึ้งฝีมือแม่เจ้าตั้งนาน”

“แม่ข้าเองยังเอ่ยปากชมเจ้าว่าขยันฝึกพลังไม่แพ้ใครเลย!”

เสียงหัวเราะดังกระจายทั่วลานบ้าน ชีวิตเรียบง่ายที่หมู่บ้านยังคงอยู่ แม้เบื้องหลังจะซ่อนความลับใหญ่โตเพียงใดก็ตาม

หลี่เหวินก้มตัวลงลูบหัวเด็กชายตัวน้อยผู้เคยฝึกหมัดท่าตลกตามเขา

“เจ้าฝึกไปถึงไหนแล้วล่ะ?”

เด็กชายทำท่าออกหมัดหนึ่งทีแล้วหัวเราะ “ยังไม่พ้นหมัดแรกเลยพี่!”

ทุกคนหัวเราะตาม พร้อมกันนั้นไป๋ซือ น้องสาวผู้แสนซนก็วิ่งเข้ามากอดพี่ชายด้วยท่าทางดีใจสุดขีด

“ข้าคิดถึงพี่ที่สุดเลย! วันนี้ในไร่มีฟักทองออกลูกคู่ด้วยนะ ข้าเก็บไว้ให้พี่ด้วย!”

“ลูกฟักทองคู่? แบบนั้นต้องทำแกงแล้ว!” แม่ของหลี่เหวินเดินออกมาจากบ้านพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น และกลิ่นน้ำซุปที่หอมโชยตามลม

...

ค่ำคืนนั้น ที่บ้านตระกูลหลี่เต็มไปด้วยแสงโคมอบอุ่น อาหารร้อนวางเรียงเต็มโต๊ะ พ่อของหลี่เหวินนั่งคุยเรื่องสัตว์ป่ากับไป๋หลาน ส่วนแม่กับไป๋ซือเตรียมน้ำมันงาหมักสมุนไพรให้เขาไว้ใช้บำรุงพลังภายใน

“ถึงเจ้าอยากเป็นคุณชายเจ้าสำราญ ก็ต้องกินยาขมเป็นบางครั้งบ้างล่ะนะ” แม่เขาพูดยิ้ม ๆ พลางยื่นชาสมุนไพรให้

เขายิ้มแหย ๆ รับไปด้วยท่าทีเรียบร้อย แต่แล้วก็หันมากระซิบกับน้องสาวว่า “เจ้าช่วยหาน้ำตาลเคี่ยวแอบใส่ทีสิ...”

ไป๋ซือกลั้นหัวเราะก่อนจะพยักหน้าอย่างรู้กัน

ชีวิตในหมู่บ้านดูเหมือนจะกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง ทว่าในยามค่ำคืนนั้น เมื่อทุกคนหลับใหล เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นหน้าบ้าน

หลี่เหวินเปิดประตูพบชายชราคนหนึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น เขายื่นซองจดหมายลับให้พลางกล่าวว่า:

“จากนี้... เจ้าคงไม่มีเวลาว่างจิบชากับพระจันทร์อีกนาน”

ภายในซองจดหมาย มีตราประทับของ ‘สำนักเมฆาดำ’ — สำนักที่เคยล่มสลายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน ทว่ากลับทิ้งเงามืดบางอย่างไว้ในแคว้นต้าหลิง

...

หลี่เหวินปิดประตูเงียบ ๆ หันกลับเข้าบ้าน ถอนหายใจ ก่อนจะหยิบพัดขึ้นมาโบกเบา ๆ

“เฮ้อ... ข้ายังไม่ทันได้นอนเต็มอิ่มเลยแท้ ๆ”

แต่ดวงตาเขา กลับฉายแววเด็ดเดี่ยวเจิดจ้าท่ามกลางแสงจันทร์