บรรยากาศกระอักกระอ่วนและน่าอับอายสำหรับเสิ่นเจียวเจียวจบลงเมื่อผู้าุโท่านหนึ่งเดินถือตำราเข้ามาในห้องรับแขก ทันทีที่เห็นว่าอาจารย์ผู้สอนมาถึง เหล่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์ทั้งหลายก็พากันแยกย้ายเข้าห้องเรียน
เพียงไม่นานหลังจากนั้นวิชาแรกของวันก็เริ่มต้นขึ้น
ตำแหน่งที่นั่งของเสิ่นเชียนเกอและเสิ่นเจียวเจียวถูกจัดวางไว้ด้านหลังโต๊ะที่นั่งขององค์หญิงห้า
หากเป็ก่อนหน้านี้ แทบทุกครั้งที่เข้าศึกษา เสิ่นเชียนเกอก็มักจะสร้างเื่เดือดร้อนรำคาญใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เสิ่นเจียวเจียวอยู่เสมอ ทว่าวันนี้นางกลับดูสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
เสิ่นเจียวเจียวที่ไม่คุ้นชินกับบรรยากาศเช่นนี้ เหลือบมองน้องสาวของตัวเองอย่างอดไม่ได้
ทว่าภาพที่เห็นก็มีเพียงเสิ่นเชียนเกอที่ก้มหน้าก้มตาศึกษาตำราอย่างคร่ำเคร่ง แม้แต่สายตาที่ควรจะมองตอบกลับมาก็ยังไม่มีให้เห็น
คุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นเผลอกำพู่กันแท่งบางในมือแน่น ไม่รู้เพราะคิดมากไปเองหรือไม่ แต่นางรู้สึกว่าเสิ่นเชียนเกอในยามนี้ต่างออกไปจากก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง ยิ่งกว่านั้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนเข้าเรียนก็ยิ่งชวนให้คับแค้น …เมื่อเช้าน้องสาวตัวดีจงใจไม่นั่งรถม้าคันเดียวกับนางจนทำให้นางต้องเสียหน้าต่อหน้าองค์หญิงห้า อีกทั้งยังอับอายผู้คนไปทั่ว… เื่เช่นนี้จะให้เชื่อว่าบังเอิญไปได้อย่างไร ทั้งหมดนั่นเป็แผนของเสิ่นเชียนเกอใช่หรือไม่!
เพราะความแค้นที่บังตา ทำให้เวลานี้เสิ่นเจียวเจียวหลงลืมไปแล้วว่าเป็เสิ่นจิ่งเยี่ยนและตัวนางเองที่ออกรถม้าก่อนโดยไม่รอเสิ่นเชียนเกอ
++++++++++++++++++++++++
ณ ห้องเรียนในหอศึกษาชั้นนอก
เวลานี้ กลุ่มผู้ศึกษาบุรุษทั้งหมดนั่งประจำที่ เตรียมพร้อมรับการชี้แนะจากอาจารย์ประจำวิชาในคาบเรียนแรกเป็ที่เรียบร้อยแล้ว มีเพียงเยี่ยนอ๋องเท่านั้นที่เพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามาในห้องเรียน …แน่นอนว่าด้านหลังของเขามีโจวจื่ออวี้ผู้ภักดีถือกล่องขนมเปล่า ๆ ตามมาต้อย ๆ ด้วย
บุรุษทั้งสองเดินเข้ามานั่งยังโต๊ะที่อยู่ด้านหลังสุดของห้อง ส่วนกล่องขนมว่างเปล่านั้นถูกโจวจื่ออวี้วางลงส่ง ๆ และดันไปจนสุดขอบโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ
ทันทีที่เห็นอ๋องโฉดและลูกสมุนก้าวเข้ามาในห้องเรียน สายตาของหลินข้วงก็สะดุดเข้ากับกล่องอาหารงดงามที่โจวจื่ออวี้ถืออยู่ในมือ กล่าวได้เลยว่าสายตาของคุณชายตระกูลหลินผู้นี้เฉียบแหลมอย่าบอกใคร เพียงแวบแรกที่เห็น เขาก็จำได้ในทันทีว่ามันคือกล่องใบเดียวกันกับที่สาวใช้ของเสิ่นเชียนเกอถืออยู่เมื่อรุ่งสาง
หลินข้วงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยพลางใช้ศอกกระทุ้งกู้เฉินอวี้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เบา ๆ “เฉินอวี้ ดูเหมือนเ้าของ ‘ของขวัญ’ ที่คุณหนูรองเสิ่นนำมามอบให้วันนี้คงไม่ใช่เ้าแล้วล่ะ”
วาจาเช่นนั้นของสหายทำให้กู้เฉินอวี้ละความสนใจจากตำราและเงยหน้าขึ้นในทันที สายตาทั้งสองของโหวหนุ่มจับจ้องไปยังจุดที่เยี่ยนอ๋องนั่งอยู่ แน่นอนว่าเขาเองก็เห็นกล่องอาหารคุ้นตาบนโต๊ะข้างกายโจวจื่ออวี้แล้วเช่นกัน คิ้วกระบี่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ริมฝีปากบางเอ่ยเตือนสหายรัก “ข้ากับคุณหนูรองเสิ่นไม่ได้มีความสัมพันธ์อันใดต่อกัน นางจะส่งของขวัญให้ผู้ใด มันก็ไม่เกี่ยวกับข้า!”
เมื่อพบว่าสหายรักเริ่มมีอารมณ์ขุ่นมัว หลินข้วงผู้มีความรู้สึกไวก็รีบเอ่ยวาจาไกล่เกลี่ยอย่างรวดเร็ว “ได้ ได้ ได้ ข้าแค่อยากรู้ว่าในกล่องใส่อะไรไว้ก็เท่านั้น เ้าอย่าอารมณ์เสียไปเลย คุณหนูรองเสิ่นนั่นไปสนใจผู้อื่นก็ดีแล้วมิใช่หรือ เ้าจะได้อยู่อย่างสงบ ๆ อย่างไรเล่า”
กู้เฉินอวี้ก้มหน้าอ่านตำราในมือต่อ ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด ตัวอักษรที่เขียนไว้อย่างชัดเจนและงดงามกลับไม่เข้าหัวเขาเลยสักนิด ยิ่งกว่านั้น โหวหนุ่มไม่รู้ตัวเลยว่ายามนี้ปลายเล็บของตนซีดเผือดไร้สีโลหิตเพราะนิ้วทั้งสิบกำลังจิกลงบนตำราเล่มหนาอย่างแรง
++++++++++++++++++++++++
การศึกษาในภาคเช้าสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว ใน่บ่ายก็มีเพียงวิชาขี่ม้ายิงธนูเท่านั้น
แม้กล่าวว่า ‘วิชาขี่ม้ายิงธนู’ แต่ก็ไม่ได้มีเพียงการสอนขี่ม้ายิงธนูอย่างเดียว แท้จริงแล้วคำว่า ‘ขี่ม้ายิงธนู’ เป็ชื่อเรียกที่สื่อถึงวิชากีฬาและการละเล่น ซึ่งนอกเหนือจากขี่ม้ายิงธนูแล้ว ในคาบเรียนนี้ก็ยังมีการเรียนการสอนอย่างอื่นอีกมากมาย อาทิ ซู่จวี*1 ฉุยหวาน*2 หม่าฉิว*3 เจว๋ลี่*4 เป็ต้น
(*1ซู่จวี：ฟุตบอล, *2ฉุยหวาน：การตีกอล์ฟ, *3หม่าฉิว：การแข่งขันโปโลม้า, *4เจว๋ลี่：ซูโม่)
เพราะต้องอาศัยกำลังและความแข็งแรงของร่างกาย ซู่จวีจึงเป็กีฬาที่นิยมเล่นในหมู่บุรุษเป็ส่วนใหญ่ แต่สำหรับฉุยหวานนั้นต่างออกไป กีฬาประเภทนี้ไม่ต้องใช้พละกำลังมาก สตรีที่เล่นฉุยหวานจึงมีให้เห็นอยู่ไม่น้อย ในทุก ๆ ปี วังหลวงจะจัดการแข่งขันฉุยหวานครั้งใหญ่ขึ้นครั้งหนึ่ง แน่นอนว่าผู้เข้าร่วมคือเหล่าเชื้อพระวงศ์ทั้งหลายรวมถึงบุตรหลานหญิง-ชายของขุนนางชั้นสูงในราชสำนัก
ความพิเศษของการแข่งขันฉุยหวานประจำปีครั้งใหญ่นี้คือจะมีราชนิกุลหญิงจำนวนหนึ่งเข้าร่วมแข่งขันด้วย ซึ่งผู้ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในแวดวงฉุยหวานแห่งราชสำนักจะเป็ใครไปไม่ได้ นอกเสียจาก ‘เทียนหยวนจ่างกงจู่* ’
(*จ่างกงจู่：ตำแหน่งองค์หญิง ขั้น 1 องค์หญิงที่จะได้รับตำแหน่งนี้ จะต้องเป็พระเชษฐภคินี หรือพระขนิษฐาของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน)
สำหรับการศึกษาวิชาขี่ม้ายิงธนูในวันนี้ เนื่องจากเป็การศึกษาร่วมกันระหว่างหอศึกษาชั้นนอกและหอศึกษาชั้นใน ดังนั้นเพื่อให้สตรีมีส่วนร่วมได้ง่าย หัวข้อการศึกษาจึงถูกกำหนดให้เป็การเล่นฉุยหวาน
(** หมายเหตุ >> ฉุยหวานเป็กีฬาประเภทเดียวกับการตีกอล์ฟในยุคปัจจุบัน แต่กฎกติกาและวิธีการเล่นจะซับซ้อนกว่าการตีกอล์ฟเล็กน้อย**)
กติกาที่ใช้ในวันนี้คือให้ผู้ศึกษาจับกลุ่มห้าคนโดยแต่ละกลุ่มจะต้องมีทั้งบุรุษและสตรีในกลุ่มเดียวกัน และมีข้อบังคับสำคัญว่าภายในกลุ่มต้องประกอบไปด้วยสตรีสองคนและบุรุษสามคน หากไม่เป็ไปตามข้อบังคับนี้จะถือว่ากลุ่มไม่สมบูรณ์และจะไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขัน กลุ่มที่ทำคะแนนได้สูงสุดจะเป็ผู้ได้รับรางวัลในครั้งนี้ไป
ส่วนของรางวัลนั้นได้รับพระกรุณาจากเทียนหยวนจ่างกงจู่ แม้จะชื่นชอบฉุยหวานเป็พิเศษ แต่ยามนี้พระเชษฐภคินีมีอายุมากแล้ว สุขภาพร่างกายไม่ค่อยสมบูรณ์มากนักจึงไม่สามารถเข้าร่วมการละเล่นกับเหล่าผู้ศึกษาเยาว์วัยทั้งหลายได้
ทว่าเมื่อทรงทราบว่าหอศึกษาจะจัดการแข่งขันฉุยหวานให้แก่บรรดาบุรุษและสตรีสูงศักดิ์ พระนางก็รีบจัดเตรียมของรางวัลให้ในทันที และเนื่องจากผู้ชนะหนึ่งกลุ่มมีสมาชิกห้าคน ดังนั้นของรางวัลสำหรับวันนี้จึงมีทั้งหมดห้าชิ้นอันประกอบด้วย พู่หยกชั้นดีจำนวนสี่ชิ้นและตำราที่ดูเก่าคร่ำคร่าและธรรมดาหนึ่งเล่ม
ั้แ่เสิ่นเชียนเกอรู้ว่าบ่ายนี้จะมีการแข่งขันฉุยหวาน ใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมบางก็เป็กังวลและเคร่งเครียดมาโดยตลอด
เหลียงเฉินเองก็ััถึงอารมณ์ไม่ปกตินั้นได้ ขณะที่กำลังช่วยคุณหนูของตนผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ ด้วยความห่วงใย สาวใช้จึงกล่าวปลอบใจด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “คุณหนูรองเ้าคะ มันเป็เพียงแค่การแข่งขันฉุยหวานธรรมดา ๆ เท่านั้น บ่าวเชื่อว่าอย่างไรคุณหนูก็ต้องผ่านไปได้อยู่แล้ว ทำใจให้สบายเถอะนะเ้าคะ”
สาวใช้รู้ดีว่าคุณหนูของนางไม่มีฝีมือในการเล่นฉุยหวานเอาเสียเลย ผิดกับคุณหนูใหญ่ที่เก่งกาจจนน่าเลื่อมใส ในหมู่คุณหนูรุ่นราวคราวเดียวกันคุณหนูใหญ่เจียวเจียวถือเป็ยอดฝีมือในการเล่นฉุยหวานก็ว่าได้ ทว่าความจริงเหล่านี้ไม่ว่าอย่างไรเหลียงเฉินก็ไม่กล้าเอ่ยต่อหน้าคุณหนูรอง
ในภพก่อน เสิ่นเชียนเกอพ่ายแพ้การแข่งขันฉุยหวานครั้งนี้อย่างราบคาบ ในครานั้นผู้ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศคือกลุ่มของเสิ่นเจียวเจียว ด้วยความที่ภายในกลุ่มมีสตรีเพียงสองคน บุรุษอีกสามคนที่เหลือจึงเสียสละให้คุณหนูใหญ่เสิ่นและสหายสาวสูงศักดิ์อีกคนเป็ผู้เลือกรางวัลที่จ่างกงจู่ประทานมาให้ก่อน
ในบรรดาของรางวัลทั้งห้านี้ ผู้ที่มีสายตาเฉียบแหลมต่างก็รู้ว่าพู่หยกทั้งสี่เป็ของล้ำค่าและหาได้ยาก ดังนั้นหากผู้ใดได้เลือกก่อนก็ย่อมต้องเลือกหยิบพู่หยกโดยไม่ต้องคิด ซึ่งก็ไม่เว้นแม้แต่เสิ่นเจียวเจียว
และเมื่อถึงคราวที่บุรุษสามคนได้เลือก กู้เฉินอวี้ก็แสดงน้ำใจให้สหายเลือกก่อน สุดท้ายแล้วตำราเก่า ๆ ที่ไม่มีผู้ใดเลือกจึงตกเป็ของเขา โหวหนุ่มผู้เสียสละหยิบตำราเล่มนั้นขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจมากนัก ดูอย่างไรตำราเล่มนี้ก็คงไม่มีประโยชน์สำหรับเขา ทว่าเมื่อเป็ถึงสิ่งที่จ่างกงจู่เลือกประทานมาให้เป็รางวัลก็แสดงว่ามันต้องมีความพิเศษอยู่ไม่น้อย กู้เฉินอวี้จึงส่งมันให้เสิ่นเจียวเจียวที่ยืนอยู่ข้างกายโดยไม่รีรอ
ตำราเก่าเล่มนั้น เป็ตำราที่ใช้บันทึกสิ่งต่าง ๆ ทั่วไป ไม่ปรากฏนามผู้เขียน เนื้อหาในตำราค่อนข้างหลากหลายและสะเปะสะปะ มีั้แ่เื่ประหลาด สิ่งลี้ลับ ยาสมุนไพร ไปจนถึงสูตรปรุงอาหาร ยิ่งกว่านั้นยังดูคล้ายเป็การบันทึกเพื่อให้จดจำได้เสียมากกว่าเพื่อให้ความรู้
ดูเหมือนตำรานี้จะไม่ได้มีประโยชน์ใด ๆ เพราะไม่รู้ที่มาที่ไป สูตรต่าง ๆ ที่บันทึกไว้ก็ไม่เคยมีผู้ใดใช้หรือรู้จักมาก่อน อีกทั้งยังไม่รู้ด้วยว่าสิ่งที่บันทึกนี้เป็จริงหรือเท็จ
ทว่าหลังจากเวลานี้ไปไม่กี่ปีตำราที่ดูธรรมดาไม่พิเศษนี้กลับได้รับการพิสูจน์และยืนยันว่ามันเป็ตำราของหมอเทวดาที่มีชีวิตอยู่เมื่อร้อยกว่าปีก่อน หมอผู้นี้ได้จดบันทึกสูตรปรุงยาและสิ่งต่าง ๆ จากประสบการณ์และความรู้ของตนลงไป …ที่สำคัญสูตรยาสมุนไพรที่ถูกบันทึกในตำราเล่มนี้สามารถรักษาโรคร้ายของเสิ่นฮูหยินผู้เฒ่าให้หายขาดได้ ในตอนนั้น กว่าเสิ่นเชียนเกอจะรู้ก็ไม่ทันกาลเสียแล้ว ยามที่นางไปขอมันมาจากเสิ่นเจียวเจียว เสิ่นฮูหยินผู้เฒ่าก็หมดลมหายใจลงไปแล้ว
แต่เื่หนึ่งที่เสิ่นเชียนเกอในภพก่อนไม่รู้ก็คือ เสิ่นเจียวเจียวได้ใช้ตำราหมอเทวดานี้ทำให้นางเป็ที่โปรดปรานของไคหยวนจ่างกงจู่
มาภพนี้ ในเมื่อตอนนี้ตำราวิเศษดังกล่าวอยู่ต่อหน้าเสิ่นเชียนเกออีกครั้งแล้ว เช่นนั้นจะไม่ให้นางรู้สึกตื่นเต้นได้อย่างไร
ขณะนี้ร่างกายของท่านย่าไม่สู้ดีนัก อีกไม่นานอาการของโรคร้ายก็คงจะปรากฏให้เห็น และในไม่ช้าอาการนั้นจะกำเริบจนน่าวิตก
แต่ไม่ว่าจะตื่นเต้นอย่างไรก็ไม่ควรเคร่งเครียดมากนัก เสิ่นเชียนเกอสูดลมหายใจเข้าลึกและผ่อนออกวนเวียนซ้ำ ๆ หลายครั้ง พยายามทำจิตใจให้สงบที่สุดเท่าที่จะทำได้
บัดนี้ยังไม่มีผู้ใดล่วงรู้ที่มาที่ไปของตำราเก่าเล่มนั้น แม้วันนี้จะมีคนได้ไป แต่นางก็ยังมีโอกาสที่จะขอซื้อต่อมา ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลมากนัก แม้รู้ดีว่าตนเองไม่มีฝีมือในการเล่นฉุยหวาน แต่เพียงแค่พยายามทำสิ่งที่พอทำได้ให้ดีที่สุดก็คงไม่ยากเกินไป
เมื่อคิดได้ดังนั้น เสิ่นเชียนเกอก็สามารถสงบใจลงได้ ใบหน้างดงามที่มีตำหนิกลับมาเรียบนิ่งไร้กังวลเช่นเดิม
เหลียงเฉินที่เห็นว่าสีหน้าของคุณหนูรองกลับมาเป็ปกติแล้วก็รู้สึกโล่งใจอย่างมาก
++++++++++++++++++++++++
ทันทีที่ได้ยินอาจารย์ผู้สอนประกาศว่าใน่บ่ายจะมีการแข่งขันฉุยหวาน หัวข้อสนทนาของเหล่าผู้ศึกษาจากหอศึกษาทั้งชั้นในและนอกต่างก็ว่าด้วยเื่ ‘รางวัลที่จ่างกงจู่ประทานมาให้จะเป็สิ่งของพิเศษแบบใด’
ในตอนนี้ เสิ่นเชียนเกอยืนอยู่ด้านหลังองค์หญิงห้าด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม สีหน้าและท่าทางเรียบนิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์และไม่เอ่ยสิ่งใดกับเสิ่นเจียวเจียวที่ยืนอยู่ข้างกายแม้แต่น้อย
ส่วนองค์หญิงห้านั้นกำลังสนทนาอยู่กับเจิ้งหยางจวิ้นจู่*อย่างออกรส ทั้งน้ำเสียงและแววตาชี้ชัดว่ากำลังกระแนะกระแหนผู้ที่นางเอ่ยถึง “ท่านพี่ ดูเหมือนครั้งนี้เสด็จป้าจะทุ่มทุนมากเหลือเกินนะเพคะ พระทัยกว้างงงงงงขวางดั่งมหาสมุทร ข้าล่ะไม่อยากเชื่อเลยว่าจะทรงยอมนำหยกชั้นดีถึงสี่ชิ้นออกมาเป็ของรางวัล!”
(*จวิ้นจู่: ตำแหน่งองค์หญิงหรือท่านหญิง เป็ตำแหน่งเชื้อพระวงศ์หญิงลำดับที่ 3 ผู้ที่ได้รับตำแหน่งนี้ต้องเป็พระธิดาในชินอ๋องกับพระชายาเอก)
วาจาขององค์หญิงน้อยทำให้เจิ้งหยางจวิ้นจู่รู้สึกขบขัน นางเหลือบมองผู้มีศักดิ์เป็น้องสาวเล็กน้อยก่อนจะส่ายศีรษะ “หยาเอ๋อร์ อย่าได้กล่าวเช่นนี้เลย เสด็จป้าน่ะพระทัยกว้างและทรงมีเมตตาเสมอนั่นแหละ”
องค์หญิงห้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์กลอกตามองสูง ในที่สุดนางก็ยอมเอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจ “เหอะ! ใจกว้างเสียที่ไหน วันเกิดของข้า เสด็จป้าก็มอบเพียงไม้แกะสลักไร้ค่าให้เท่านั้น!”
“หยุดพูดจาเหลวไหลเถอะ ไม้แกะสลักชิ้นนั้น เสด็จป้าทำขึ้นเองกับมือเชียวนะ” เจิ้งหยางจวิ้นจู่ถอนหายใจ
“มิน่า ข้าถึงไม่เคยพบเคยเจอไม้แกะสลักที่น่าเกลียดเช่นนั้นมาก่อน” องค์หญิงห้ายังคงค่อนแคะต่อไปอย่างไร้สำนึก
เสิ่นเชียนเกอที่เพิ่งเคยได้ยินเื่ราวส่วนพระองค์ของเทียนหยวนจ่างกงจู่จากปากของเชื้อพระวงศ์ใกล้ชิดเป็เป็ครั้งแรก อดรู้สึกไม่ได้ว่าองค์หญิงผู้เฒ่าผู้นี้ก็มีความคิดไร้เดียงสาเหมือนกับเด็ก ๆ ด้วยเช่นกัน
++++++++++++++++++++++++
เมื่อใกล้ถึงเวลาแข่งขัน พวกนางทั้งหมดก็ชวนกันเดินทางไปยังสนามประลองที่อยู่ถัดออกไปจากหอศึกษาชั้นนอก สนามประลองนี้อยู่ไม่ไกลมากนัก ใช้เวลาเดินเพียงครู่เดียวก็มาถึง
ทันทีที่มาถึง หญิงสาวทั้งกลุ่มก็พบว่าเหล่าผู้ศึกษาบุรุษมาอยู่รอในสนามประลองเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
เมื่อเห็นเยี่ยนอ๋องยืนเด่นอยู่ริมสนาม องค์หญิงห้าก็รีบวิ่งเข้าไปหาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม นางโผเข้ากอดแขนบุรุษเ็าพลางเอ่ยคำเสียงออดอ้อน “พี่หก ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน!”
องค์หญิงห้าเป็พระราชธิดาในเจี่ยงกุ้ยเฟย เยี่ยนอ๋องเองก็ได้รับการเลี้ยงดูจากเจี่ยงกุ้ยเฟยประหนึ่งโอรสในอุทร ทั้งสองเติบโตมาด้วยกันั้แ่วัยเยาว์ แม้อายุจะต่างกันมากแต่องค์หญิงห้าก็สนิทสนมกับเยี่ยนอ๋องเป็อย่างยิ่ง ยามที่ได้ยินผู้ใดกล่าวถึงพี่ชายของนางในทางไม่ดี องค์หญิงห้าก็จะเอ่ยปากปกป้องทุกครั้ง
ขณะนี้เหล่าผู้ศึกษาสตรีทยอยเข้ามาในสนามประลองจนเกือบครบแล้ว แต่เห็นชัดว่านอกจากองค์หญิงห้า สตรีสูงศักดิ์คนอื่น ๆ ต่างพากันหลีกหนีให้ห่างจากเยี่ยนอ๋อง พวกนางทำเสมือนขีดเส้นกั้นแบ่งพรมแดนของตนกับอ๋องโฉดและกำหนดไว้ในใจว่าจะไม่เข้าใกล้บุรุษอันตรายมากเกินเส้นกั้นนี้เด็ดขาด
ทว่ากลับยังมีหญิงสาวอีกคนที่ไม่เป็เช่นนั้น หญิงสาวขวัญกล้าผู้นั้นค่อย ๆ เดินช้า ๆ เข้าไปยืนอยู่เื้ัองค์หญิงห้าอย่างเงียบ ๆ …แน่นอนว่าคนผู้นั้นคือ —— เสิ่นเชียนเกอ
จุดที่เยี่ยนอ๋องอยู่นั้นดูโดดเด่นจากการเว้นระยะห่างของเหล่าผู้ศึกษาสตรี ดังนั้นผู้คนที่อยู่ในสนามประลองจึงมองเห็นภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกันถ้วนหน้า
จิ้งหยงโหวก็เช่นกัน เมื่อได้เห็นเหตุการณ์ทางด้านเยี่ยนอ๋อง ความสุกใสในแววตาของเขาก็ลดลงกว่าครึ่งในทันที
เยี่ยนอ๋องนั้นอยู่โดดเดี่ยวจนชินชาและเขาก็ไม่สนใจด้วยว่าจะมีผู้ใดเข้าร่วมกลุ่มกับเขาหรือไม่ ที่ผ่านมาไม่ว่าจะเป็กิจกรรมกลุ่มใด ๆ หากต้องรวมกลุ่มมากกว่าสองคนเยี่ยนอ๋องผู้นี้ก็ไม่เคยเข้าร่วมมาก่อน
ทว่า เมื่อเห็นคุณหนูรองตระกูลเสิ่นเดินตัวเกร็งมายืนก้มหน้างุด ๆ อยู่ด้านหลังเขาเช่นนี้ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในใจ มันเป็ความรู้สึกพิสดารที่เขาไม่เคยรู้จัก และยังหมุนวนอยู่เช่นนั้นจนชวนให้หงุดหงิด
เยี่ยนอ๋องนึกอยากจะตะเบ็งเสียงไล่นางออกไปให้พ้นหน้า ทว่าเมื่อนึกถึงขนมแปดชิ้นที่เขาเพิ่งกินหมดไปเมื่อเช้า …ขนมหอมหวานแสนอร่อยที่ถูกปากถูกใจจนอยากกินอีกครั้ง… บุรุษโฉดนิสัยดุร้ายก็เริ่มลังเล และสุดท้ายวาจาหยาบคายที่กำลังจะสาดพ่นออกมาก็ถูกกลืนลงท้องไปจนหมดสิ้น
เื่ราวของเสิ่นเชียนเกอทำให้อารมณ์ของเยี่ยนอ๋องขุ่นมัว ยามนี้ใบหน้าเ็าดูเ็ามากกว่าเดิม ยิ่งกว่านั้นกลิ่นอายของความเย่อหยิ่งยังแผ่ออกจากร่างกายใหญ่โตแล้วปกคลุมไปทั่วบริเวณจนชวนอึดอัด
ทันใดนั้น ราวกับมีแสงสว่างจ้าวาบผ่านอกข้างซ้ายของอ๋องหนุ่มไปอย่างรวดเร็ว ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจอย่างไม่ทันตั้งตัว
‘คงไม่ใช่ว่าสตรีผู้นี้จะชอบพอเขาจริง ๆ หรอกนะ？’
…เมื่อเช้าที่นางนำของขวัญมามอบให้ก็เพื่อจะได้ใกล้ชิดเขา!
…การหกล้มนั่นต้องจงใจเป็แน่!
…แล้วยังมีที่ลอบลวนลามเขาอีก!
…บังอาจนัก! เหตุใดถึงได้ใจกล้าหน้าไม่อายเช่นนี้?!
ยามนี้ทุกคนในสนามล้วนออกห่างจากตัวเขา เห็นชัด ๆ ว่าไม่มีใครหน้าไหนกล้าพอจะเข้าใกล้เขาแม้แต่คนเดียว …แล้วนางมีขวัญเทียมฟ้าหรืออย่างไรถึงกล้ามายืนอยู่ตรงนี้?!
‘นี่ชอบข้ามากขนาดนั้นเชียวหรือ？’
.
.
.
2K
