เทพแห่งความตาย

ตึกก-- ตึกก-- ตึกก-- ตึกก-- ตึกก-- ตึกก--

ตึกก-- ตึกก-- ตึกก--

ความเร็วที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัดเอลิออสที่กำลังควบม้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดไม่รู้จักเหนื่อยส่วนเลวีนนั้นก็เหงื่อออกไปทั่วร่างกายด้วย

ความเหนื่อยล้าจากการสะบัดสายที่ทำให้ม้าวิ่งไป

แฮ่กๆๆ--

'ไม่เหนื่อยบ้างเลยหรือยังไงน้า..'

'อย่างน้อยก็ควรจะพักกินข้าวกันหน่อยไม่ใช่
่หรือยังไง?!'

พวกเขาเดินทางได้มาถึงครึ่งวันแล้วซึ่งในตอนนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงแล้วแต่เอลิออสก็ไม่ได้มีวี่แววที่จะหยุดอะไรเลย มันต้องรีบขนาด

ไหนกันเนี่ย?!การควบม้าของเลวีนเริ่มช้าลงเรื่อยๆเพราะความเหนื่อยล้าทำให้ระยะห่างเริ่มไกลขึ้นเรื่อยๆเอลิออสที่สังเกตได้ว่าเสียงของการควบม้าของนางเริ่มเบาลงเรื่อยๆนั้นทำให้เขาอดหันไปมองไม่ได้ภาพที่ปรากฏในดวงตาของเขานั้นเขาแทบจะมองไม่เห็นร่างของเลวีนและม้าของนางเลยเพราะด้วย

ความระยะห่างที่มากเกินไป

'ไหนบอกจะไม่มาเป็นภาระไง?!'

ไม่นานเลวีนก็ได้ควบม้ามาถึงหมู่บ้านแห่งนึงด้วยความร้อนใจเพราะนางมองไม่เห็นเอลิออสมาสักพักนึงแล้วจะให้นางหนีไปตอนนี้ก็คงไม่ดีนักพึ่งจะออกมาได้ครึ่งวันก็จะหนีไปซะแล้วแถมยังไม่ได้แอบเอาเงินของเขาไปด้วยเลยแล้วนางจะไปได้อย่างไรกันในขณะที่นางได้ลดความเร็วลงเมื่อได้ควบม้าเข้าหมู่บ้านแห่งนี้เพราะว่ากลิ่นอาหารมันยั่วยวนใจของนางยิ่งนักทันใดนั้นสายตาของนางก็จับจ้อง

ไปที่ชายหนุ่มคนนึงนั้นก็คือเอลิออส

"ท่านนี่ก็ใจร้ายจริงๆ"

"ข้านึกว่าท่านจะทิ้งข้าไปซะแล้ว!"

"เฮ้! นี่ข้ากำลังพูดกับท่านอยู่นะ"

เลวีนที่กำลังโวยวายอยู่ต่อหน้าเขา

"ข้าให้เวลาห้านาที"

"ห้านาที? เวลาอะไรของท่าน?"

"อย่าบอกนะว่าเวลาพักงั้นรึ?!"

"ห้านาทีเนี่ยนะ?!"

"ข้าจะไปพักทันได้ยังไงกัน?!"

"ไหนเวลาจะพักหายใจ กินข้าว อา..."

"เวลากำลังเดินอยู่"

เอลิออสที่กำลังยืนอยู่ข้างๆม้าของเขาพูดขึ้นโดยที่ไม่ได้สนใจที่เลวีนโวยวายเลยสักนิด

"โธ่เว้ย!"

เลวีนรีบวิ่งไปยังร้านอาหารทันทีอย่างเคืองๆ

ในขณะที่เลวีนกำลังรออาหารที่ตัวเองสั่งอย่างร้อนใจกลัวว่าเวลาที่เขาให้มาจะหมด

ซะก่อน แต่...

"นี่ลุง! ขอเหมือนเดิมเดี๋ยวนี้เลย"

"อ้อ! เพิ่มเหล้ามาอีกขวดนึงด้วยล่ะ"

ชายร่างใหญ่ตะโกนสั่งโดยที่ไม่ได้สนใจผู้คนรอบข้างที่มาก่อนเขาและกำลังรออาหารอยู่เลยแต่ก็ไม่มีคนไหนเลยที่กล้าประท้วงออกมาเลยสักคนเดาว่าคงไม่ใช่ครั้งแรกสินะ?

"นี่น้องสาว~ มาคนเดียวหรือจ๊ะ?"

"เฮ้ยลุง! น้องสาวคนนี้สั่งอะไรไป รีบๆเลย!"

ชายร่างใหญ่เดินมานั่งอยู่ใกล้ๆเลวีนแถมยังหันไปตะโกนใส่พ่อค้าให้เร่งมือพ่อค้าก็คงต้องทำตามเขาไปเท่านั้นแหละถ้าไม่อยากเดือดร้อน

"แน่นอนว่าข้าไม่ได้มาคนเดียวอยู่แล้ว"

เลวีนพูดขึ้นพร้อมกับเขยิบออกห่างเขาเพราะตอนนี้ตัวของเขาอ้วนซะจนนั่งเบียดกับนางอยู่

"เอ๋? น้องสาวไม่ได้มาคนเดียวหรือจ๊ะ?"

"งั้นมากับใครงั้นเหรอ? พ่อ แม่หรือพี่น้อง.."

"นี่ๆมากินข้าวด้วยกันเถอะจะถือว่าเป็นเดทก็ได้นะ~"

ชายร่างใหญ่หันไปมองรอบร้านด้วยความสงสัยเห็นๆอยู่ว่านางกำลังนั่งอยู่คนเดียวชัดๆและเขาก็ขยับตัวเข้าใกล้นางอีกครั้ง

"เดท? กับหมูอย่างเจ้าเนี่ยนะ?!"

"แค่คิดข้าก็ไม่มีอารมณ์มากินข้าวแล้วล่ะ"

"ลุง! ขอยกเลิกล่ะกันนะ"

"ส่วนนี่เงินข้าเสียเวลา"

เลวีนพูดเสร็จนางก็เดินออกจากร้านไปโดยที่ยังไม่ทันจะได้กินข้าวเลยโดยที่ไม่ได้สนเจ้าอ้วนนี่ด้วยเจ้าอ้วนรีบลุกขึ้นมาด้วยความเดือนดาลรีบเดินตามนางไปและตะโกนด่านางซะยับเยิน

"นังหมูตัวเมีย!"

"กล้าดียังไงมาทำกับข้าอย่างนี้!"

"เจ้าไม่รู้หรือไงว่าข้าเป็นใคร?!"

"ข้าเป็นถึงลูกของเจ้าของหมู่บ้านแห่งนี้นะ!"

เจ้าอ้วนที่เดินตามและก่นด่านางตลอดทางแต่นางก็ไม่ได้สนใจเจ้สอ้วนนี้เลยจนได้เดินมาถีงที่เอลิออสนางก็ได้เดินมาอยู่ข้างๆพร้อมควงแขนของเขาทันที

"ที่รัก~ ดูสิมีคนมาหาเรื่องข้าด้วยอ่ะ"

"ท่านต้องจัดการมันให้ข้านะ~"

เลวีนที่กำลังรับบทเป็นแฟนสาวของเอลิออสเพื่อทำให้เจ้าอ้วนรู้สถานะตนเองซะบ้างว่าตัวเองไม่ได้คู่ ควรกับนางเลยสักนิดแต่เอลิออสที่กำลังถูกใช้อยู่นั้นก็หงุนงงบ้างในเหตุการณ์นี้

"3"

"2"

"1"

เอลิออสที่กำลังนับเวลาโดยที่ไม่ได้สนใจพวกเขาผู้คนรอบข้างต่างก็หงุนงงว่าเขากำลังจะทำอะไรเลวีนเอ่ยถามอย่างสงสัย

"เอ่อ.. อะไรงั้นรึ?"

"หมดเวลา"

"ข้าจะไม่รอเจ้าแล้ว"

เอลิออสรีบกระโดดขึ้นม้าอย่างรวดเร็วส่วนผู้คนรอบข้างที่กำลังยืนมองอยู่นั้นต่างก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าเขากล้าเมินเจ้าอ้วนนี่ด้วย?!

"อ.อื้ม!"

เลวีนที่กำลังยืนค้างอย่างหงุนงงอยู่นั้นนางก็รีบกระโดดขึ้นม้าและรีบควบม้าตามไปติดๆ

แต่...

"จับพวกมัน!!!"

เจ้าอ้วนตะโกนอย่างสุดเสียงเพื่อที่จะทำให้ทหารของหมู่บ้านที่มีอยู่น้อยนิดได้ยินทหารหรือที่เรียกว่ายามของหมู่บ้านต่างก็กำลังยืนขวางพวกเขาอย่างรงดเร็วและยังมีผู้คนมาก

มายที่กำลังล้อมพวกเขาเช่นเดียวกับถ้าพวกเขาปล่อยให้ทั้งสองได้หนีไปล่ะก็พวกเขาก็

อาจจะโดนลงโทษขึ้นมาได้ ทุกคนเลย! ถึงแม้ว่าพวกชาวบ้ายไม่อยากที่จะทำแบบนี้แต่มันก็ไม่ได้มีทางเลือกอื่นให้พวกเขาได้เลือกกันนี่

"ฮ่าๆ ช่างโง่เง่าจริงๆที่กล้ามาหาเรื่องข้าขนาดนี้แต่กลับจะหนีไปง่ายๆแบบนี้

ขี้ขลาดกันจริงๆ ถุย!"

เจ้าอ้วนหัวเราะอย่างเสียงดัง

"เจ้าก่อเรื่องงั้นรึ?"

เอลิออสถามด้วยเสียงนิ่ง

"แน่นอนว่าไม่ใช่!"

เลวีนรีบปฏิเสธทันที

"ทหารรีบจับกุมพวกมันซะ!"

"ผู้ชายประหาร!"

"ผู้หญิงลากมันไปที่ห้องของข้า~"

เจ้าอ้วนกำลังชี้นิ้วสั่งอย่างสบายใจผู้คนในหมู่บ้านต่างก็ยืนมองหน้ากันสักพักก่อนที่

จะเริ่มเดินเข้าไปอย่างกล้าๆกลัวๆ

"จะให้ข้าจัดการงั้นรึ?"

"ม.มิบังอาจเพคะ!"

เลวีนเหงื่อตกกับคำถามของเขาก่อนที่จะลงไปจากม้าและเดินไปหาเจ้าอ้วนทันที

"ฮิฮิ!"

"เจ้าคงจะรู้ซึ้งสินะว่ามากับข้าย่อมดีกว่า~"

"พวกเราไปสนุกด้..."

เจ้าอ้วนที่กำลังหัวเราะสะใจและมือของเขากำลังจะโอบเอวของนางนัั้นทันใดนั้นนางก็ได้เอามือเรียวสวยของนางตบไปบนหน้าอ้วนๆจนตัวของเขาปลิวไปเล็กน้อยผู้คนที่กำลังยืนมองนั้นต่างก็อึ้งตกใจจนอดไม่ได้ที่จะเอามือมาทบปากเพื่อไม่ให้ตัวเองส่งเสียงออกไปแต่ก็ยังมีเสียงกรี๊ดตกใจอยู่บ้างเป็นธรรมดาชายวัยกลางคนคนนึงรีบวิ่งไปหาเจ้าอ้วนทันทีเขารีบประคองเจ้าอ้วนขึ้นมาแต่ปรากฏว่า...

สลบหรือตาย?

"นังผู้หญิงแพศยา!"

"เจ้ากล้าทำกับลูกชายข้าแบบนี้ได้ยังไง?!"

"ทหารรีบจับตัวมันเอาไว้!"

แน่นอนว่าชายวัยกลางคนที่กำลังประคองตัวของเจ้าอ้วนนี่ก็คือพ่อของมันเจ้าของหมู่บ้านตามที่มันได้กล่าวเอาไว้ก่อนหน้านี้นี่เองเจ้า

ของหมู่บ้าน? หรือง่ายๆผู้ใหญ่บ้านนั้นเอง

"หืม? อย่าได้ตกใจไปสิข้าแค่ทำให้มันสลบเท่านั้นข้าไม่ได้ฆ่ามันสักหน่อย"

"คนแก่นี่ช่างใจร้อนซะจริง"

เลวีนที่กำลังเช็ดมือตัวเองพลางบ่นไปพลาง

"เจ้าเป็นถึงนักรบแต่กลับมาทำร้ายลูกชายของข้าที่เป็นคนธรรมดาแบบนี้"

"ช่างเลวทรามกันซะจริงๆ!"

ผู้ใหญ่บ้านที่กำลังเดือดดาลพูดขึ้น

* คนที่ไม่ได้มีคลื่นพลังหรือคนธรรมดาจะเรียกคนที่มีคลื่นพลังเหล่านี้ว่านักรบนั้นเอง จำไว้ๆ!

"อ้อ! ไม่มีพลังงั้นรึ? แถมยังมันิสัยแบบนี้อีก"

"เอ๊ะ!"

"เขาเรียกว่าอะไรนะ? อ้อ! เป็นขยะนี่เอง~"

เลวีนพูดขึ้นโดยที่ไม่ได้สนใจรอบตัวเลย

"นังผู้หญิงแพศยา! ข้าไม่ย..."

ทันใดนั้นเองก็ปรากฏร่างของชายหนุ่มต่อหน้าของทั้งสองคนอย่างรวดเร็วจนทำให้เลวีนเงียบสงบลงผู้ใหญ่บ้านเองก็พลันเหงื่อแตกเมื่อได้มองมาที่เขาเพราะความสง่างามและความสูงศักดิ์มันแผ่ออกมา

"เอ่อ.. จ.เจ้าเป็นใคร?!"

ผู้ใหญ่บ้านตัดสินใจถามขึ้น

"ต้องขอโทษแทนนางผู้นี้ด้วย"

"แต่พวกข้าต้องรีบไป"

เอลิออสหันไปพูดด้วยใบหน้านิ่งๆ

'นี่เรียกว่าขอโทษอย่างนั้นรึ?'

"อ้อ! เจ้าเป็นพวกของนางนี่เอง!"

"ข้าไม่ยกโทษให้พวกเจ้าเด็กขาด! ไม่มีวัน!"

ผู้ใหญ่บ้านได้มองสีหน้านิ่งๆของเขานั้นแทบจะหัวเราะออกมาเพราะนี่นะหรือสีหน้าขอโทษคนอื่น?

"งั้นก็ขอโทษอีกครั้ง"

เอลิออสเดินไปหาผู้ใหญ่บ้านก่อนที่จะลงมือชกไปบนใบหน้าอ้วนๆไม่แพ้กับลูกชายตนเองไปเบาๆแต่ผลนั้นกลับร้ายแรงกว่าที่เลวีนลงมือซะอีกผู้ใหญ่บ้านปลิวไปหลายเมตรเมื่อตกลงไปบนพื้นก็ยังอุตส่าห์กลิ้งไปเรื่อยๆอีก

ผู้คนที่กำลังมองนั้นนิ่งค้างไปสักพักก่อนที่จะ
แตกตื่นกันยกใหญ่ด้วยความหวาดกลัว

'นี่เบาที่สุดแล้วนะ..?'

"เขาแค่สลบไปเพียงเท่านั้น"

"มีใครมีปัญหาอีกหรือไม่?"

เอลิออสพูดขึ้นอย่างนิ่งๆด้วยความบริสุทธิ์ใจ
แต่ในมุมมองของผู้คนนั้นต่างก็คิดว่านั้นคือ
คำถามที่น่ากลัวสุดๆทำให้พวกเขาต่างก็ยืนเงียบ

'ช่างเถอะ ผลลัพธ์ไม่เลว'

เอลิออสกระโดดขึ้นม้าและควบม้าไปทันทีโดยที่ไม่ได้รอเลวีนเลยสักนิดทำให้นางต้องรีบตามเข้าไป

"เฮ้! เมื่อกี้สุดยอดไปเลยอ่ะ"

"อย่าบอกนะว่าท่านใช้กำลังทั้งหมดเพื่อ

ชกเจ้านั้น? เปลืองแรงเปล่าๆหน่า~"

เลวีนที่ตะโกนถามอย่างสุดเสียง

'0.01%'

เวลาก็ผ่านไปจนแสงสว่างเริ่มหายเรื่อยๆ

"องค์ชาย! เริ่มจะมองทางไม่เห็นแล้วนะ!"

เลวีนที่กำลังควบม้าด้วยความเหน็ดเหนื่อยและมองไม่เห็นเส้นทางเรื่อยๆตะโกนขึ้น

เอลิออสที่ได้ยินเสียงของนางนั้นเขาก็กำลังคิดแผนอยู่อย่างนึงว่าถ้าเขาร่ายเวทย์ลูกไฟให้มันบนอยู่รอบๆตัวของม้าล่ะ? แต่ความคิดของเขาก็ต้องพังลงไปเพราะแน่นอนว่าม้าจะต้องตกใจจนแตกตื่นแน่

'งั้นก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ'

ทั้งสองหยุดพักลงตรงริมแม่น้ำเมื่อพวกเขามาถึงก็ได้มองเห็นกลุ่มนักเดินทางกลุ่มนึงที่กำลังพักอยู่ที่ตรงนี้มาก่อนพวกเขาตั้งนานแล้ว

"องค์ชาย พวกเราคงต้องไปพักที่อื่นแล้วล่ะ"

เลวีนหันไปพูดกับเอลิออส

"ทำไม?"

เอลิออสถามด้วยใบหน้านิ่งแต่ก็ยังคงสงสัย

"ท่านไม่รู้กฏของนักเดินทางเลยหรือยังไง?"

"ถ้าที่ตรงนี้เป็นที่ๆพวกเขาจะตัดสินใจพักตรงนี้พวกเราก็ต้องไปหาที่อื่นแทน

"นี่พื้นฐานเลยนะ!

"ไม่อยากจะเชื่อว่าท่านไม่รู้~"

ไม่แปลกที่เอลิออสจะไม่รู้เพราะเขาจะเคยเดินทางแบบนี้คนเดียวเป็นครั้งแรกนี่แหละถึงแม้ว่าเมื่อก่อนเขาจะเคยเดินทางเข้าป่าไปก็เถอะแต่ถ้านับว่าเดินทางอย่างจริงๆจังๆก็คราวนี้แหละและเขาจะไปรู้กฏพวกนั้นได้อย่างไรกัน?!เอลิออสเมื่อได้รู้กฏพวกนี้จากเลวีนเขาก็ไม่ได้คิดจะขัดขืนอะไรเพราะมันก็ดูสมเหตุสมผลดีเขาจึงกระะโดดขึ้นม้าไปพร้อมที่จะออกเดินทาง

แต่...

"พวกเจ้าหยุดก่อน!"

เสียงเข้มของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมาทำให้เอลิออสและเลวีนอดที่จะหันไปหาเจ้าของเสียงไม่ได้เมื่อพวกเขาหันไปหาก็ปรากฏลุงแก่ๆคนนึงที่กำลังยิ้มให้พวกเขาอย่างเป็นมิตรและพูด

ขึ้น

"พวกเจ้าเป็นนักเดินทางอย่างนั้นรึ?"

"ช่างหัวกฏพวกนั้นและพักตรงนี้ให้สบายเถอะ

ตอนนี้ก็มืดแล้วจะเดินทางไปก็อันตรายเปล่าๆ"

เลวีนเผยสีหน้าตื่นตกใจขึ้นมาแต่เอลิออสก็ยังคงคอนเซ็ปต์หน้านิ่งต่อไปและตรวจสอบลุงคนนี้

"ฮ่าๆ ข้าไม่ใช่คนน่าสงสัยหรอกนะ
พวกข้าเป็นแค่กลุ่มพ่อค้าเท่านั้น"

"พวกเจ้าผัวเมียพักผ่อนกันเถอะ~"

ลุงหัวเราะขึ้นอย่างชอบใจก่อนที่จะเดินจากไป

"ให้ข้าไปตัดหัวเจ้านั่นไหมเพคะ?!"

เลวีนหันไปถามเอลิออสด้วยเสียงจริงจัง

ถึงแม้ว่านางจะล้อเล่นกับเอลิออสอยู่บ่อยๆแต่นางเคยเห็นใครพูดจาละเมิดเขามาก่อนเลยนางกลัวว่าเขาจะโกรธขึ้นมาแล้วจัดการพวกมันก่อนนางนางจึงรีบสมัครเป็นคนทำหน้าที่นั้นแทนแต่ก็เหนือการคาดหมาย...

"เขาคงเข้าใจผิด"

คำพูดของเอลิออสเป็นการตัดสินใจไปแล้วว่าไม่ต้องไปทำอะไรพวกเขาเพราะพวกเขาไม่ได้ผิดเลวีนก็ได้แต่พยักหัวเข้าใจเพียงเท่านั้น

ในที่เดียวกันแต่อยู่ไกลหน่อย

"ท่านพ่อ! ท่านเอาอีกแล้วนะ"

"ท่านใจดีแบบนี้อยู่เรื่อยเลยท่านจำไม่ได้เหรอว่าครั้งก่อนมันทำให้้เกิดเรื่องอะไรขึ้น?!"

"ถ้าก่อนพวกเขาเป็นคนร้ายเหมือนครั้งก่อนล่ะ?!"

หญิงสาวที่เป็นบุตรของลุงแก่ๆนี่บ่นยับ

"พวกเขาไม่น่าจะใช่คนแบบนั้นนะ ฮ่าๆ"

"ดูจากท่าทางและการแต่งตัวคงจะเป็นคู่ผัวเมียที่พึ่งเคยเดินทางออกมากันครั้งแรกล่ะมั้ง"

ลุงตอบขึ้นด้วยเสียงหัวเราะ

"คู่ผัวเมีย? พวกเขามากันแค่สองคนงั้นรี?!"

หญิงสาวพลันแปลกใจขึ้นมาเพราะไม่มีใครกล้าหาญถึงขนาดออกเดินทางในที่อันตรายแบบนี้กันแค่สองคนแน่นอนอยู่แล้วไหม?

"หรือว่าพวกเขาจะเป็นยอดฝีมือ?!"

หญิงสาวที่กำลังคิดถามขึ้นด้วยความตกใจ

"ยอดฝีมือ? ก็ไม่ได้ผิดหรอกนะก็จริงที่คลื่นพลังของพวกเขาสูงแต่ก็เท่านั้นแหละเมื่อออกมาเผชิญกับโลกใบนี้"

ลุงกลับกลายมาเป็นพูดจริงจังซะงั้น
และก็เปลี่ยนมาเป็นหัวเราะอีกครั้ง

"ฮ่าๆ งั้นเราก็ชวนพวกเขามากินข้าวด้วยดีกว่าน่าสงสารจะตายไปถ้าให้พวกเขากินข้าวกันเหงาๆอยู่กันแค่สองคน หรือว่าพวกเขากำลังจะสวีทกัน?"

"เอาเถอะ! เจ้าไปชวนพวกเขาหน่อยล่ะกัน"

"ห๊า!"

"ถึงขั้นให้ไปชวนมากินข้าวด้วยงั้นเหรอ?!"

"ก็ได้ เห็นแก่ความน่าสงสารหรอกนะ!"

เมื่อหญิงสาวเห็นใบหน้าของพ่อตัวเองก็เปลี่ยนมาเป็นเคร่งขรึมอีกครั้งนางจึงยอมตกลงไป