แบล็คเมล์พ่อบ้านกล้ามล่ำ

   ตกดึก...

   เพื่อนๆของไอ้เก่งยังคงสำมะเรเทเมาเหมือนเช่นเดิม สวนหลังบ้านเต็มไปด้วยหนุ่มวัยเจริญพันธุ์ที่กำลังเมามายได้ที่ รูปโป๊เปลือยของนักแสดงหนังผู้ใหญ่ถูกหยิบยกขึ้นมาอวดกันตามประสาผู้ชาย บ้างก็เอามือล้วงเป้าหยอกล้อจนแก้วเหล้าแก้วเบียร์หกเลอะเต็มพื้น 

   ลุงกิตอำนวยความสะดวกพื้นที่เป็๞อย่างดี ใบหน้าคมเข้มของชายวัยกลางคนยังคงยิ้มแย้มและปกปิดสถานการณ์ครอบครัวได้ดีเช่นเดิม

   “เฮ้ย ไอ้บอล มึงเลิกดิ”

   “ทำไมของมึงไม่แข็งวะไอ้เขตต์”

   “ดูน้องโซระของกูสิ หุ่นสะบึมขนาดนี้มึงไม่มีอารมณ์หรอ"

   “มึงก็รู้ว่าไอ้เขตต์มันถ่ายนู้ดผู้หญิงมาสิบๆครั้ง คงจะทำงานจนลืมสัญชาตญาณตัวเองไปแล้วแหละ”

   “หรือไม่….ของมันอาจจะเล็กจนกูจับไม่โดนก็ได้ ฮ่าๆๆๆ”

   “ไอ้พวกเหี้ย”

   เขตต์พึมพำเบาๆ พลางกับเอาเหล้าเข้มๆขึ้นมาจิบ 

   ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นไปบนบ้านชั้นสองที่ตรงกับห้องนอนของใครบางคน ตอนนี้ไฟได้ดับลงไปแล้ว สงสัยชายรุ่นใหญ่คงจะเข้านอนและพักผ่อนสมองเพื่อเตรียมตัวถ่ายงานชิ้นใหม่เป็๞แน่ เขตต์อยากรู้เหลือเกินว่ามันจะออกมาเป็๞แบบไหน ถ้าเกิดลุงกิตกลับไปถ่ายที่สติดิโอเดิม รูปภาพทั้งหลายคงถูกส่งมาให้เขารีทัชเหมือนเดิมเป็๞แน่!

   หมับ!!!

   “เฮ้ยยย ไอ้บอล!”

   “เชี้ยย ทำไมตอนนี้ของมึงแข็งวะ!?”

   “มึงหยุดดิ”

   “ความรู้สึกช้านะมึง เชี้ยเอ้ย เป็๞ลำเต็มมือกูเลย”

   ระหว่างที่กำลังนั่งดื่มเพลินๆ หุ่นล่ำบึกของพ่อเพื่อนก็ลอยเข้ามาในหัว แค่คิดถึงบั้นท้ายกลมแน่นสองลูกนั้นอวัยวะของเด็กหนุ่มวัยกลัดมันก็แข็งตั้งเป็๞ลำขวาง เขตต์จ้องมองไปยังหน้าต่างริมระเบียงไม่หยุด เวลาผ่านไปเกือบเที่ยงคืนเพื่อนๆทุกคนก็เมามายจนทยอยกลับจนหมด

   “ไอ้เขตต์ มึงจะนอนที่บ้านกูหรอวะ”

   “เปล่า”

   “แล้วทำไมมึงไม่กลับ”

   “กูก็จะเก็บเศษซากทุกอย่างที่พวกมึงทิ้งไว้นี่ไง”

   “ไม่เป็๞ไร เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้ากูจัดการเอง”

   “กูไม่เชื่อมึงหรอก สุดท้ายคงไม่พ้นมือลุงกิตอยู่ดี”

   “เออๆ แล้วแต่มึงเถอะ กูไม่ไหวล่ะ”

   เก่งไม่ต่อปากกับเพื่อนสนิท เขาพาตัวเองเดินโซเซขึ้นไปยังห้องนอน ก่อนจะทิ้งหัวลงหมอนด้วยอาการเมามาย เด็กหนุ่มหน้าใสก้มหน้าก้มตาเก็บกวาดได้สักพัก แต่ไม่ทันที่จะหันหลังกลับร่างสูงใหญ่กำยำของพ่อเพื่อนก็เดินออกมาจากหลังบ้าน

   “….ลุงกิต”

   “เลิกดื่มกันแล้วหรอ”

   “ครับ”

   “เขตต์กลับบ้านเถอะ เดี๋ยวตรงนี้ลุงจัดการเอง”

   “ไม่เป็๞ไรครับ ผมเกรงใจ”

   “งั้น ช่วยกันนะ”

   “…ครับ ช่วยกัน”

   สายตาของเด็กหนุ่มจ้องมองร่างสูงด้วยอารมณ์อ่อนไหว ไม่ใช่แค่เพื่อนๆทั้งหลายที่เมามาย แต่เขตต์เองก็กรึ่มๆมาได้สักระยะเช่นเดียวกัน แก้มทั้งสองข้างของเขาแดงก่ำ ลมหายใจพ่นระบายออกมาหืดๆไม่หยุด ความแข็งขืนใต้กางเกงมันไม่ยอมหดลงง่ายๆ อวัยวะตามร่างกายไม่เคยกระปี้กระเป่าถึงเพียงนี้