สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]

        สีหน้าของซุนเฟยพลันเปลี่ยนไป

        เขากระโดดขึ้นไปตรงจุดสูงสุดบนเนินเขามองไปยังเส้นขอบฟ้าที่อยู่ไกลๆ ทันใดนั้นเขาก็เห็นธงสีเงินนับไม่ถ้วนเรียงแถวเป็นแนวยาวธงโบกสะบัดตามแรงลมราวกับมีมังกรสีเงินตัวหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวกลางอากาศพื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือน จากนั้นอัศวินเกราะเงินจำนวนมากก็ควบม้าทะยานมาราวกับเป็นกองทัพสวรรค์มุ่งตรงมาทางเมืองแซมบอร์ดราวกับกระแสน้ำ

        “ดูจากลักษณะแล้วน่าจะเป็นกองทัพอัศวินขนาดใหญ่ที่มีจำนวนไม่ต่ำกว่าหกร้อยคนขึ้นไป...ไม่รู้ว่าจะเป็นกำลังเสริมของราชอาณาจักรเซนิทที่บรู๊คกล่าวถึงหรือว่าเป็นกำลังเสริมที่ชายหน้ากากเงินเรียกมา?”

        ซุนเฟยครุ่นคิด

        เมื่อเหล่าอัศวินเกราะเงินจำนวนหนึ่งควบม้าเข้ามาก็ได้เห็นกองทัพทหารเกราะดำที่แตกพ่ายพวกเขาตัดคอพวกมันไม่หยุดท่ามกลางเสียงแตรที่ดังกึกก้องขึ้นมาพวกเขาก็เริ่มสังหารไม่ว่าจะแขวนคอใช้เกือกม้าเหล็กเหยียบพวกมันอย่างไร้ความปรานี เลือดเนื้อกระเด็นไปทั่วประกายแสงเย็นยะเยือกสะท้อนบนใบดาบและหอก เหมือนพยัคฆ์ร้ายกระโจนเข้าไปในฝูงแกะเสียงร้องโหยหวนดังขึ้น กองทัพทหารเกราะดำนับหลายพันนายไม่ทันได้ตั้งตัวต่อสู้ก็ถูกสังหารจนหมดสิ้น

        “โอ้...เยี่ยมไปเลย ดูเหมือนจะเป็นกำลังเสริมของราชาอาณาจักรเซนิทนะ”

        ซุนเฟยก็รู้สึกโล่งอก

        เขาครุ่นคิดบางอย่างก่อนจะกระโดดลงจากเนินไปเดินกลับไปในเต็นท์ของชายชุดคลุมสีดำลึกลับและพบร่องรอยการดิ้นรนขัดขืนบนพื้นเห็นได้ชัดว่านักเวทสี่ดาวคงจะฟื้นแล้วและพยายามจะแก้เชือกที่มัดออกแต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ ต้องยกประโยชน์ให้กับการมัดเชือกแบบ SM นะเนี่ย นักเวทชุดคลุมสีดำผู้โชคร้ายตอนนี้ระบมตูดไปหมดเลือดไหลลงบนพื้นไม่หยุด คงเป็นเพราะตอนที่ดิ้นรนแกะเชือก มันคงสะเทือนไปที่ไม้ หลังจากนั้นไม้ก็เลยทิ่มตูดเข้าไปลึกกว่าเดิมทำให้นักเวทผู้โชคร้ายสลบไปอีกรอบ

        ซุนเฟยยกร่างของนักเวทย์เกราะดำที่กำลังสลบเดินออกมาจากเต็นท์จนมาถึงเต็นท์กลางค่ายที่ถูกซุนเฟยผ่าเป็นสองส่วนก่อนจะโยนร่างชายชุดคลุมสีดำไปบนศพของชายหน้ากากาเงินจากนั้นก็ใช้ ‘มีดสั้นพายุ’ ตัดผ้าเต็นท์ของชายหน้ากากเงินแล้วจัดการนำผ้าที่ตัดมาห่อหนึ่งคนหนึ่งศพไว้ด้วยกันมัดให้เป็นพัสดุขนาดใหญ่แล้ววางไว้ข้างกายตนเอง

        เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยซุนเฟยก็ยืนอยู่ที่เดิมและมองดูสถานการณ์

        ตอนนี้เหล่าอัศวินเกราะเงินยังคงควบม้าไปมาเพื่อสังหารทหารเกราะดำที่เหลืออยู่ไม่มากไม่นานก็มีเหล่าอัศวินยี่สิบกว่าคนกำลังพุ่งมาด้านนี้

        ซุนเฟยอยากจะถามบางอย่างกับพวกเขาแต่หลังจากที่เหล่าอัศวินพวกนี้เห็นตนก็ควบม้าเข้ามาโดยที่ไม่ชะลอเลยสักนิดทั้งยังหัวเราะพลางกระตุ้นม้าศึกที่ขี่อยู่ จากนั้นก็พุ่งเข้ามาแล้วตะโกนกู่ร้องอย่างฮึกเหิมยกหอกยาวในมือขึ้น แสงอาทิตย์สะท้อนใบหอกจะเกิดประกายแสงเยียบเย็นด้านบนของทวนยังคงมีรอยเลือดสดๆ ของทหารเกราะดำหล่นลงพื้น ดูท่า เป้าหมายต่อไปของเขาคงจะเป็นซุนเฟยอย่างแน่นอน

        “เวรเอ๊ย หรือไอ้พวกโง่นั่นคิดว่าข้าเป็นทหารของกองทัพทหารเกราะดำ?”

        ซุนเฟยหัวเราะไม่ออกใครจะรู้ว่าพวกอัศวินที่สวมชุดเกราะหรูหราที่ควบมาอยู่หน้าสุดจะไม่ยอมพูดจาปราศรัยกันสักนิดทั้งยังจะสังหารตนเองอีก ซุนเฟยพลันแสยะยิ้มเมื่อม้าศึกวิ่งเข้ามาก็เบี่ยงกายแย่งหอกจากมือของอัศวินคนนั้น ประกายแสงวูบวาบหอกอัศวินที่ยาวกว่าสองเมตรกรีดอากาศจนเกิดเสียงแหลมขึ้นมา

        ตึง!

        สายตาซุนเฟยประกายเย็นชาวูบหนึ่ง

        เหวี่ยง ‘โล่ตราวิญญาณคชสาร’ มือซ้ายฟาดไปที่อัศวินบนหลังม้าอัศวินคนนั้นถูกฟาดจนลอยขึ้นกลางอากาศซุนเฟยคาดว่าพลังของอัศวินที่ตัวเองแย่งหอกมาน่าจะยังไม่ถึงระดับหนึ่งดาวระดับการโจมตีนี้ สำหรับซุนเฟยที่ยังอยู่ในโหมดคนเถื่อนเลเวล 12 แล้ว มันไม่ถือว่าเป็นภัยคุกคามเลยสักนิด

        “เจ้า...กล้าต่อต้านข้า ข้าจะบดขยี้เจ้า!”

        อัศวินชุดเกราะหรูหราคาดไม่ถึงว่าจะถูก ‘ทหารทัพแตก’ ที่มีเลือดท่วมร่างตรงหน้าใช้โล่ฟาดเบาๆจนกระเด็นแบบนี้ หลังจากได้สติเขาก็รู้สึกว่า ความน่าเกรงขามของตัวเองกำลังถูกเหยียบย่ำจึงโกรธขึ้นมาพลางชักดาบข้างเอวออกมาดัง ‘ชิ้ง’ ยกดาบชี้ไปด้านหน้าเหล่าอัศวินสิบกว่าคนด้านหลังได้ยินเสียงก็พากันเอาเท้าเหล็กกระทุ้งม้าศึกแรงๆและเพิ่มความเร็วขึ้นทันที เสียงร้องของม้าดังขึ้นขณะที่พุ่งเข้ามาทางซุนเฟย

        เห็นได้ชัดว่าต้องการจัดการกับ ‘ทหารทัพแตก’ คนนี้

        “เดี๋ยวๆๆ...หยุดก่อน ข้าเป็นคนของเมืองแซมบอร์ด ไม่ใช่ฝ่ายศัตรู!”

        ซุนเฟยจำใจตะโกนอธิบายออกไป

        ใครจะรู้ว่าหลังจากที่อัศวินชุดเกราะหรูหราที่อยู่ด้านหน้าสุดได้ยินซุนเฟยพูดแบบนั้นไม่เพียงไม่ลดความเร็วของม้า กลับกันยิ่งกู่ร้องออกมาแล้วเร่งความเร็วม้าศึกให้พุ่งชนเหล่าอัศวินที่อยู่ด้านหลังเขาก็ทำเช่นเดียวกันใบหน้าพวกมันเต็มไปด้วยรอยยิ้มขบขำและตื่นเต้นมองมาที่ซุนเฟย ระหว่างคนตายและคนโง่มันไม่มีอะไรแตกต่างกันสักนิด

        “เวรเอ๊ย แบบนี่ไม่ใช่แล้ว...มารดามันเถอะ พวกสารเลวนี่จงใจจะฆ่าข้า”

        ในใจของซุนเฟยพลันโมโห เมื่อพบความผิดปกติเขาเห็นรอยยิ้มขบขำและตื่นเต้นของอัศวินบนหลังม้าเขาก็รู้แล้วว่าพูดไปก็เสียเวลาเปล่า ก่อนจะหัวเราะอย่างเย็นชา ซุนเฟยดึง ‘โล่ตราวิญญาณคชสาร’ มาไว้ที่แขนจากนั้นก็ตั้งท่ารอเหล่าอัศวินที่กำลังพุ่งเข้ามา

        “ไอ้พวกลูกหมา เดี๋ยวจะรู้ว่าใครเป็นใคร!” เขาถูกกระตุ้นให้โกรธมาขึ้น

        ไม่ช้า ทั้งคนและม้าก็พุ่งเข้ามา ทั้งสองฝ่ายต่างชนกันอย่างแรง

        ปึง ปึง ปึง ปึง ปึง!

        เสียงดังสนั่นขึ้นราวกับกำลังชนเข้ากับกำแพงเมืองที่ไม่อาจทำลายได้ในดวงตาของเหล่าอัศวินปรากฏร่องรอยความไม่อยากจะเชื่อร่างของพวกเขากระเด็นตกจากหลังม้า ลอยไปกลางอากาศแล้วร่วงลงพื้นอย่างแรงเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นไม่หยุด โดยเฉพาะตัวหัวหน้าที่สวมชุดเกราะหรูหรานั่น มันร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรงแล้วกลิ้งไปกับพื้นชุดเกราะที่หรูหราเลอะไปด้วยฝุ่นและเลือด หมวกเกราะไม่รู้ว่าลอยไปตกที่ไหนใบหน้าสะอาดเกลี้ยงเกลาก็กลายเป็นสกปรกราวกับขอทานที่ไม่ได้อาบน้ำมาหลายปี

        ม้าศึกทั้งสิบกว่าตัวต่างหงายหลังบนพื้น พยายามที่จะพลิกตัว

        ซุนเฟยหันร่างกลับมา เขายังคงอยู่ที่เดิมและไม่กล่าวอะไรเลยสักคำเขาหัวเราะอย่างเย็นชา ขณะที่มองเหล่าอัศวินพยายามลุกขึ้นจากพื้นดวงตาฉายแววดูถูกแสดงท่าทางประหนึ่งเทพผู้สูงส่ง ตอนนี้เขาเหมือนพญามังกรกำลังจ้องมองสุนัขที่กล้ายั่วยุตนเองทำให้อัศวินหลายนายอยากจะกระอักเลือดออกมา

        “เจ้า...” หัวหน้าอัศวินชี้หน้าซุนเฟยอย่างโมโห “เจ้ามันบ้ากล้าลงมือกับอัศวินแห่งราชอาณาจักรเซนิทที่สูงส่งงั้นหรือ? ฮึ้ยเจ้าต้องตาย...ข้าจะฆ่าเจ้า!” น้ำเสียงของมันก้าวร้าวดุดันแต่ตอนนี้กลับไม่มีใครสักคนที่กล้าพุ่งเข้าไป เมื่อครู่พวกเขาเพิ่งแสดงอำนาจด้วยการไสม้าศึกวิ่งเข้าชนจนทำให้พวกเขาต้องกระเด็นออกมานี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

        ซุนเฟยไม่พูดอะไร

        “เจ้านี่มันสมองหมาหรือเปล่าเป็นเจ้าที่ไม่ถามผิดถูกอะไรก็ใช้หอกมาแทงข้าก่อน แล้วยังตะโกนร้องเรียกพวกมาเหยียบข้าให้เละ...ทั้งๆที่ข้าก็ไม่ได้ตอบโต้กลับ หรือว่าจะให้ข้าว่านอนสอนง่าย ยืนอยู่เฉยๆให้เจ้าฆ่าเหรอ...การที่เจ้าจะฆ่าข้าถือว่าเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล ส่วนการที่ข้าผลักเจ้าเป็นเรื่องที่ไร้เหตุผลงั้นเหรอ?”

        การแสดงออกและกิริยามารยาทอันต่ำช้าของฝ่ายตรงข้ามทำให้ซุนเฟยหมดความสนใจต่อกำลังเสริมของราชอาณาจักรเซนิทเขายกม้วนผ้าที่ห่อศพของชายหน้ากากเงินและนักเวทสี่ดาวขึ้นมาแล้วเดินไปทางเมืองแซมบอร์ดโดยไม่พูดไม่จา

        “เจ้ากล้าไปเหรอ เจ้าเป็นเพียงสวะชั้นต่ำ...”

        หัวหน้าอัศวินเกราะหรูหราแม้ว่าจะยังตกใจกลัวแต่ก็ยังคงปากดีเมื่อเห็นอีกฝ่ายถอยกลับไป เริ่มมีความกล้าขึ้นมาอีกครั้งยกนิ้วชี้ตะโกนด่าไล่หลังซุนเฟยไป

        ซุนเฟยหยุดเดินก่อนจะหมุนตัวกลับมา ดวงตาประกายเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง

        “เจ้าลองพูดอีกทีสิ ข้าจะได้ฆ่าเจ้า!”

        วินาทีต่อมา เขาก็ขยับตัวจะเข้ามาฆ่าจริงๆทีแรกเห็นว่าเป็นกองกำลังเสริมของราชอาณาจักรเซนิทเขาจึงพยายามไม่คิดเล็กคิดน้อยกับอัศวินไม่รู้จักที่ตายพวกนี้ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะยังทำตัวน่ารำคาญอยู่อีก ระหว่างที่พูดซุนเฟยก็ขยับ ‘มีดสั้นพายุ’ ในมือไปด้วย แค่ไอ้คนไม่รู้ที่ตายนั่นอ้าปากด่าอีกประโยคเดียวเขาจะพุ่งเข้าไปฆ่ามันแน่

        ชั่วพริบตา รังสีฆ่าฟันก็แผ่ออกมาจากร่างซุนเฟยอย่างบ้าคลั่ง

        รังสีสังหารนี้ไม่ว่าจะเป็นโลก Diablo หรือโลกจริงไม่รู้ว่ามีมอนสเตอร์และเหล่าทหารเกราะดำจำนวนมากเท่าไรที่ต้องตกตายอยู่ใต้ขวานของซุนเฟยวันนี้ซุนเฟยเดินย่ำศพข้าศึกมามากราวกับทะเลเลือดภูเขากระดูกหากจะบอกว่าเขาเป็นฆาตกรก็คงไม่เกินจริงเลยรังสีฆ่าฟันที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาแทบจะรวมตัวกันแล้วกลายเป็นรูปสัตว์ร้ายกระโจนออกมาขย้ำพวกเขา

        อัศวินสิบกว่าคนก็ปิดปากสนิทอย่างหวาดกลัวทันที

        หัวหน้าอัศวินที่ปากดีก็กลายเป็นใบ้ไปทันทีหน้าผากของเขามีเหงื่อไหลออกมาท่วมหน้าดวงตาของอีกฝ่ายที่จ้องมองเขาอย่างเย็นชานั่นทำให้เขารู้สึกราวกับว่าความตายกำลังคุกคามตัวเองอยู่ตอนนี้เหมือนตัวเองกำลังอยู่ในโรงน้ำแข็ง นั่นต้องไม่ใช่คำขู่แน่ๆเขาไม่สงสัยเลยว่า หากเขาอ้าปากพูดอีกครั้งจะต้องกลายเป็นศพทันทีอย่างแน่นอน

        “ถุย! ไอ้พวกลูกหมา นึกว่าจะแน่!”

        ซุนเฟยด่าอย่างเหยียดหยาม ก่อนจะยกห่อผ้าขนาดใหญ่ไว้ในมือแล้วเดินไปทางเมืองแซมบอร์ดฉากที่ตนเองแกล้งตายก่อนหน้านี้คิดว่าทุกคนบนกำแพงจะต้องเห็นแน่ๆตอนนี้ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเสียใจมากขนาดไหน โดยเฉพาะแองเจล่า บรู๊คและทุกคนเกรงว่าคงวุ่นวายอยู่แน่นอน ซุนเฟยต้องรีบกลับไปรายงานว่าตนเองปลอดภัยดี

        สุดท้ายเมื่อเดินมาถึงสะพานที่แตกหักเขาก็เห็นกลุ่มคนจำนวนมากที่กำลังร้องไห้เหมือนเป็นบ้า วิ่งออกมาจากเมืองวิ่งล้มลุกคุกคลานมาทางแม่น้ำจูลี่อย่างบ้าคลั่งบางส่วนก็พากันมายืนที่ขอบสะพานที่แตกหักเพื่อคิดหาวิธีจะข้ามไป

        ในใจของซุนเฟยพลันรู้สึกอบอุ่น เขาใช้ทักษะ ‘กระโดด’ ของคนเถื่อนกระโดดขึ้นไปในอากาศเหมือนนกขนาดใหญ่ที่กำลังกางปีกบินตรงขอบสะพานที่หักยาวถึงสิบหกสิบเจ็ดเมตร ขายังคงไม่หยุดเคลื่อนไหว ในมือกำห่อผ้าขนาดใหญ่แน่นเพียง ‘กระโดด’ อีกครั้งก็ข้ามขอบสะพานที่หักตกลงมาท่ามกลางฝูงชนที่อออยู่ตรงสะพาน

        “เป็นองค์ราชาอเล็กซานเดอร์...” บางคนโห่ร้องออกมาอย่างยินดี

        “ฮ่าๆๆ ข้าช่างตีเหล็กเฒ่าแฮร์รี่รู้มาแต่แรกแล้วว่าท่านจะต้องมีชีวิตอยู่แน่ๆ ฮ่าๆๆ ไอ้พวกตูดหมาพวกนั้นมันจะทำร้ายท่านได้อย่างไร!”ชายชราผมขาวท่าทางอ่อนแอเมื่อเห็นซุนเฟย เขาก็พลันน้ำตานองหน้าทันที

        “องค์ราชาอเล็กซานเดอร์ ท่าน...ดีเยี่ยมไปเลย! โอ้พระเจ้า...ขอบคุณพระเจ้าที่ปกป้องราชาของพวกข้า!” ประชาชนหลายคนที่ในมือกำอาวุธสงครามแน่นต่างพากันคุกเข่าแล้วโขกหัวกับพื้นพวกเขารู้สึกขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้องค์ราชาของพวกเขามีชีวิตรอดกลับมา

        เพียร์ซ ดร็อกบาและเหล่าชายฉกรรจ์คนอื่นๆ หลังจากที่มัวแต่ตกตะลึงก็โยนเชือกในมือที่จะใช้ข้ามฝั่งทิ้งอย่างดีใจพวกเขาวิ่งเข้ามาเกาะขาของซุนเฟยแล้วร้องไห้ออกมา ชายฉกรรจ์ทั้งยี่สิบเอ็ดคนที่น่าเกรงขามในยามที่ถูกข้าศึกแทงกระบี่หอกเสียบทะลุร่างก็ไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วสักนิดแต่ตอนนี้พวกเขาต่างพากันร้องไห้เหมือนเด็ก

        ------------------------