ดอกเหมยสีชาด

“นายหญิง...นายหญิงตื่นเถอะ” เสี่ยวเชียนเขย่าปลุกหลินเฟยหลันด้วยความร้อนใจเมื่อได้ยินเสียงแส้ที่ฟาดลงร่างขององครักษ์ผู้นั้นไม่หยุด

ทำให้หลินเฟยหลันรู้สึกตัว

ยังไม่ทันได้ลืมตาดีเสี่ยวเชียนลากหลินเฟยหลันลงจากเตียงโดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันตั้งตัว พร้อมกับเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงที่หลินเฟยหลันหลับไปให้ฟังอย่างละเอียด

เมื่อมาถึงลานหน้าจวนหลินเฟยหลันก็ต้องตกใจเมื่อเห็นแม่ทัพว่านกำลังสั่งโบยองครักษ์ที่อารักขาตนเอง

“เกิดอะไรขึ้น”

ได้ยินเสียงของคนหมดสติไปนานแม่ทัพว่านก็พลันแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

เขาไม่ตอบแต่กลับบอกองครักษ์อีกคนที่ถือแส้ “โบยต่อไป”

หลินเฟยหลันถึงกับเริ่มโมโหที่จริงนางโมโหตั้งแต่ถูกเสี่ยวเชียนลากลงมาจากเตียงแล้ว ยิ่งเขาไม่สนใจนาง

นางยิ่งโมโห จึงถามขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงห้วน“เขาทำผิดอะไร”

แม่ทัพว่านเห็นว่าหญิงสาวใช้น้ำเสียงตำหนิตนเพราะบ่าวผู้หนึ่ง อารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่แล้วก็เพิ่มทวี เขาจึงตะคอกขึ้น “เพิ่มโทษอีกห้าสิบแส้”

หลินเฟยหลันหน้าซีด“ท่านบ้าไปแล้ว จะฆ่าเขาหรืออย่างไร”

ห้าสิบแส้ไม่ตายก็พิการ

องครักษ์ผู้นี้ได้รับบาดเจ็บเพราะปกป้องนางแผลเก่ายังไม่หายดี ยังได้แผลใหม่มาอีก

สั่งลงโทษเช่นนี้เห็นชีวิตคนของตนเป็นผักปลาหรืออย่างไรกัน

นางอุตส่าห์คิดว่าเขาเป็นคนดีที่ไหนได้ ก็เป็นคนที่บ้าอำนาจคนหนึ่งเท่านั้น

ยิ่งเห็นหลินเฟยหลันออกตัวแทนยิ่งทำให้แม่ทัพว่านโกรธ “หูหนวกหรือ ข้าบอกให้โบย”

นางจึงใช้ตัวเองเข้าขวางเอาไว้“หยุดนะ ท่านบ้าไปแล้ว”

แม่ทัพว่านจึงตะคอกขึ้น“เขาทำผิดอะไรงั้นรึ? ฮึ! ข้าสั่งให้เขาปกป้องเจ้า แต่เขากลับพาเจ้าไปในที่ที่อันตรายแบบนั้นจนเกือบจะ...เอาชีวิตไม่รอด”

เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าหากเมื่อคืนนี้เขากลับมาไม่ทันเรื่องราวจะเป็นอย่างไร

ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวดที่ใจจึงต้องหาที่ระบาย

“เป็นข้าที่ดื้อรั้นอยากไปดูเหตุการณ์ด้วยตัวเอง เรื่องนี้โทษเขาไม่ได้” หลินเฟยหลันจึงออกตัวแทน

“แต่เขาก็ไม่อาจปกป้องเจ้าได้”

นางจึงสูดลมหายใจเข้าจากนั้นก็อธิบาย “คนพวกนั้นมีหลายคน เขาคนเดียวจะสู้ได้อย่างไรแทนที่ท่านจะมาหาเรื่องคนของตัวเองใยไม่เอาความผิดกับคนจวนเซี่ยที่สังหารชาวบ้านกัน”

“เหลวไหลโจรเหล่านั้นบุกปล้นเสบียง ถูกรองแม่ทัพเซี่ยสังหาร และรองแม่ทัพเซี่ยก็ถูกโจรสังหารเช่นกัน” แม่ทัพว่านตะคอกกลับ

ได้ยินเช่นนั้นหลินเฟยหลันก็สั่นวาบ “ท่าน...กลับดำเป็นขาวได้อย่างไร เขาสั่งฆ่าชาวบ้านนะ”

“คนพวกนั้นเป็นโจรอย่าได้พูดจาเหลวไหล”

“ท่านบ้าไปแล้วเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ เหตุใดจึงโง่เขลาเช่นนี้”

ทันทีที่จบประโยคแม่ทัพว่านก็สาวเท้าตรงมาหาหลินเฟยหลันอย่างรวดเร็วมือหนายกขึ้นบีบที่ใบหน้าของนางอย่างแรง “หุบปาก! หากยังอยากมีชีวิต ก็เงียบปากเสีย”

หลินเฟยหลันตีที่มือของเขาอย่างแรง“ข้าไม่หยุด ฮึ!ท่านมันก็คนพาล คนชั่ว เหมือนคนตระกูลว่านนั่นแหละสมแล้วที่เป็นลูกไล่ของหลินเว่ยหาน”

แม่ทัพว่านแค่นเสียงออกมาทีละคำด้วยความโกรธ“ข้า...บอก...ให้...หยุด”

มาถึงตอนนี้หลินเฟยหลันเองก็โกรธจนขาดสติ“ข้าไม่หยุด จะทำอะไร ฆ่าข้าเหรอ เอาสิ ฆ่าเลย ข้าก็ไม่กลัวเพราะต่อให้ท่านไม่ฆ่าข้าตอนนี้ เมื่อหลินเว่ยหานเห็นข้าอยู่ที่นี่คนชั่วช้านั่นก็ไม่ปล่อยข้าหรอก อยากรู้รึว่าข้าเป็นใคร ได้...ข้าจะบอกข้าหลิ...อื้ออออ”

ก่อนที่ประโยคต่อไปจะถูกกล่าวออกมาปากของนางก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากหนาเสียก่อน

จูบของเขาหนักหน่วงและรุนแรงตามโทสะ

ร่างบางถูกรั้งให้แนบชิดกับแผ่นอกยิ่งขัดขืน ก็ยิ่งทำให้นางอ่อนแรง จนต้องเผยอริมฝีปากเพื่อสูดอากาศแต่นั่นก็ทำให้ลิ้นร้อนแทรกผ่านโพรงปากเข้าไป

เพราะกำลังมัวเมาในรสจูบที่ตนปรารถนามาเนิ่นนานแม่ทัพว่านจึงเผลอตัวคลายวงแขนที่รัดเอวของหลินเฟยหลันออกนางจึงผลักเขาออกอย่างรวดเร็ว

แล้วฝ่ามือเรียวก็ตบฉะที่ใบหน้าสากอย่างแรง

เพียะ!

แววตาของหลินเฟยหลันสั่นระริกนางกำมือแน่นเพื่อกดหยาดน้ำที่จะเอ่อล้นดวงตาเอาไว้ นางไม่สนใจว่าฝ่ามือของตนจะเจ็บมากเพียงใด

นางรู้แต่ว่าจะไม่ยอมให้คนแซ่ว่านเห็นความอ่อนแอของนาง

เขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางไม่ต่างกับคนชั่วแซ่เซี่ยนั่น

จากนี้ต่อให้นางต้องตาย นางก็จะไม่ร้องขอความช่วยเหลือจากเขาอีก

แล้วหลินเฟยหลันก็หมุนตัวคิดวิ่งออกไปจากที่ตรงนี้แต่ลำแขนเล็กก็ถูกคว้าเอาไว้เสียก่อน

“ปล่อยข้านะ”