" ท่านเ้าสำนักหวัง ศิษย์ของของท่านบอกข้าว่า ท่านต้องให้ข้าชี้แนะ " หานลี่เอ่ยถาม
" เรียนผู้าุโ ใช่เช่นนั้นขอรับ " เ้าสำนักหวังเอ่ยออกมา
" อืม " หานลี่พยักหน้า
สองตาของหานลี่มองกวาดทั่วร่างของเ้าสำนักหวัง พลางพยักหน้า
" จอมยุทธน้อย รบกวนเ้าเอาภาพไท่จี๋ผืนนั้นลงมาให้ข้าที " หานลี่เอ่ยออกมา
" อะ " เ้าสำนักหวังพลันอ้าปากหวอ ทั้งสองตาเบิกโพลง มือไม้เย็นเยียบ
" ผู้าุโหานนี้ล้อข้าเล่นอยู่ใช่รึไม่ " หวังเจียงเลี่ยงพูดในใจ
ในใจของหวังเจียงเลี่ยงในยามนี้เต็นเร็วแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ทั่วทั้งร้านนี้มีภาพไท่จี๋ที่มีมูลค่าสูงสุด ทั้งยังสูงส่งที่สุด
เป็ทั้งตัวแทนแห่งเต๋าแลยินหยาง เขาหมายตาั้แ่คราแรกที่เข้ามาแล้ว หากมืิติดกับกฎที่หานลี่วางไว้ั้แ่แรก เขาคงเสนอราคาขอซื้อไปแล้ว
ยิ่งภาพไท่จี๋ลอยเข้าใกล้เพียงใด จิตใจของหวังเจียงเลี่ยงก็ยิ่งก็ยิ่งเต้นมิเป็จังหวะ
" เ้าสำนักหวัง ท่านเหมาะกับภาพไท่จี๋นี้มาก " หานลี่เอ่ยออกมา
สองมือของหานลี่ประคองภาพไท่จี๋ส่งให้กับเ้าสำนักหวัง
" ภาพไท่จี๋นี้ ข้าคิดหนึ่งหมื่นเหรียญทองขอรับ " หานลี่เอ่ยออกมา
" มิเป็ปัญหา " หวังเจียงเลี่ยงเอ่ยออกมา พลางยื่นถึงใส่เหรียญทองอย่างรวดเร็ว
หานลี่ถึงกับคิ้วกระตุก " ข้าว่าแพงแล้วนะ แต่เหตุใดจึงจ่ายออกมาอย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ " หานลี่ครุ่นคิด
" รึว่ามูลค่าของมันจะสูงลิ่ว " หานลี่ครุ่นคิดในใจ
" ผู้าุโหาน " เ้าสำนักหวังเอ่ยเรียก เมื่อเห็นหานลี่นิ่งงัน
" อ้อ " หานลี่สะดุ้ง พลางส่ายหน้า
" เสียมารยาทแล้ว " หานลี่ฉีกยิ้มพลางส่งภาพไท่จี๋ออกไป
" ขอบพระคุณขอรับ " เ้าสำนักรับเอาภาพไท่จี๋ สองตากวาดมองทั่วผืนภาพ
" วิ้ง " พลันดวงตาทั้งสองของตนกลายกลับเป็ดำขาว
" หือ " หานลี่ถึงกับคิ้วขมวด เมื่อมองจ้องยังสองตาดำขาว
" นี่มันอะไร " หานลี่พูดในใจ เขาครุ่นคิดไปถึงตำราฝึกยุทธที่เคยอ่าน แต่ก็มิพบพานเื่ราวเช่นนี้
" ผู้าุโหาน ช่วยชี้แนะข้าด้วยขอรับ " ชายชราผู้หนึ่งเอ่ยออกมา
" ได้ ได้ " หานลี่พยักหน้า พลางมองจ้องยังชายชราต่อหน้า พลางพยักหน้า
" รอสักครู่ " หานลี่เอ่ยออกมา แลเดินไปยังโต๊ะเขียนหนังสือ
ชายหนุ่มนำกระดาษออกมากาง แลทำการฝนหมึกอย่างช้าอย่างช้าๆ ในหัวสมองครุ่นคิดถึงบทกวีที่แฝงไว้ด้วยปรัชญา
ชายหนุ่มหยิบพู่กันไม้ที่แกะสลักสวดลายสวยงาม จุ่มหมึก แลจรดลงยังกระดาษ
" เสียงเกือกอาชาดังกึกก้อง สะท้อนลมเป่าแตรเขาสัตว์ "
" เทือกเขาสูงทอดยาวบังตะวัน หนทางนั้นยาวไกลอย่าหวั่นเกรง " เมื่อเสร็จสิ้น หานลี่ยกพู่กันออก
สองตาของหานลี่มองยังแผ่นกระดาษอย่างพึงใจ พลางยกยิ้ม
" ผู้าุโ นี่ของท่าน " หานลี่ใช้สองมือจับกระดาษแลยื่นออกไป
" ขอรับ " ชายชราเอ่ยออกมาพลางยื่นสองมือรับเอาแผ่นกระดาษ
แม้นชายชราจะมิพอใจในสิ่งที่ได้แต่ก็ต้องรับเอา เพราะหากกระทำการมิเหมาะสม ชายชราที่เหลืออาจมิได้สิ่งได้
" ฮื่อห์ " เขาถอนหายใจออกมาออกมาเบาๆ พลางมองจ้องยังแผ่นกระดาษ
" นี่มัน " ชายชราถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อมองยังตัวอักษรที่เรียงรายอย่างเป็ระเบียบ
" วู๊มมม " พลันปรากฎกลิ่นอายแห่งเต๋าอบอวลทั่วร่างชายชรา
" อืม " ชายชราผ่อนลมหายใจออกมาบางเบา พลางพยักหน้าช้าๆ
ชายชราเปิดเปลือกตาขึ้น พลางมองยังชายหนุ่ม
" ผู้าุโหานภาพพู่กันนี้ ท่านคิดเท่าใดขอรับ " ชายชราเอ่ยออกมา
น้ำเสียงของชายชราในเวลานี้ เต็มเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใส ต่างจากคราแรก
ในหัวสมองของชายชราในเวลานี้ คราแรกนั้นเขา้าสมบัติเต๋าหาใช่ภาพพู่กัน แต่เมื่อได้เห็นภาพพู่กันนี้แล้ว ในใจกลับเกิดรู้แจ้งในบางสิ่ง
" หนึ่งหมื่นเหรียญทอง " หานลี่เอ่ยออกมา
" นี่ขอรับ " ชายชราเร่งส่งถุงใส่เหรียญออกไปอย่างรวดเร็ว
" ขอบคุณผู้าุโ " หานลี่รับเอาถุงใส่เหรียญทอง พลางยกยิ้ม
" ผู้าุโหาน โปรดชี้แนะแก่ข้าด้วย " ชายชราอีกคนเดินเข้ามา
หานลี่มองยังชราพลางคิ้วขมวด
เห็นเช่นนั้นเหล่าผู้เฒ่าทั้งหลายต่างพากันแตกตื่น
" มิเป็ไร " หานชี่เอ่ยออกมา พลางยกมือฝ่ามือขึ้น
" ผู้าุโท่านนี้เหมาะกับสองสิ่ง แต่ท่านเลือกได้เพียงหนึ่ง " หานลี่เอ่ยออกมา แลเดินไปหยิบแผ่นไม้แกะสลัก แลกระบี่ไม้
" สองสิ่งนี้ ท่านเลือกได้เพียงหนึ่ง แลมุ่งเน้นที่สิ่งที่ท่านเลือก " หานลี่เอ่ยออกมา
ชายชราพยักหน้า พลางมองยังแผ่นไม้แกะสลัก " ปราชญ์ " ชายชราพึมพำ
" วิ้ง " พลันอักษรคำว่าปราชญ์บนแผ่นไม้เปล่งแสงสีทองอร่ามตา
" นี่มัน " ชายชราพลันแข็งค้าง มองยังอักษรปราชญ์
" ฟู่ว " เขาเป่าปากออกมาอย่างแรง แลเหลียวมองยังกระบี่ไม้
" วู๊มม " พลันปรากฎมวลอากาศอัดแน่นรายรอบกระบี่ไม้
" น่าแปลกเหตุใดผู้าุโหานลี่จึงรับรู้ได้ " ชายชราผู้หนึ่งส่งเสียงผ่านจิตหาเ้าสำนัก
" ผู้าุโหานลี่นั้นสูงส่งเพียงใด ตบะแก่กล้าเพียงใด พวกเรานั้นเทียบมิติดเลยด้วยซ้ำ " เ้าสำนักหวังตอบกลับ
" อืม " ชายชราผู้นั้นพยักหน้าช้าๆ
" ท่านผู้าุโ ชี้แนะข้าที " ชายชราเอ่ยออกมาอย่างจนใจ เพราะเขาเองนั้นชอบทั้งสองอย่าง แต่กลับเลือกได้เพียงหนึ่ง
" อืม " หานลี่พยักหน้า
" การที่ท่านจะทุ่มเทให้กับทั้งสองสิ่งนั้น จะทำให้ท่านช้ากว่าใครเพื่อน " หานลี่เอ่ยออกมา
" เห็นได้ชัดว่าท่านมีอายุมากกว่าทุกคน แต่ท่านกลับยังคงย่ำอยู่กับที่ " หานลี่เอ่ยออกมา
" นั่นมิใช่เพราะโง่งม หรือท่านมิฉลาด แต่เป็ที่ท่านต้องแบ่งเวลาไปฝึกทั้งสองอย่าง " หานลี่เอ่ย
" วันนี้ข้าจึงให้ท่านเลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง เพราะเมื่อท่านเลือกอย่างหนึ่งแล้ว ท่านจงทุ่มเทลงไปอย่างสุดแรง " หานลี่เอ่ย
" นั่นจะทำให้ท่านสามารถเดินทันคนอื่นได้ " หานลี่เอ่ยออกมา
" เป็เช่นนี้ " ชายชราพยักหน้าช้าๆ
" ข้าเข้าใจแล้ว " ชายชราเอ่ยออกมา
" ชอบคุณท่านผู้าุโที่ชี้แนะ " ชายชราประสานสองมือ
ชายชราสูดหายใจเข้าลึก พลางยื่นมือจับกระบี่ไม้ " ข้าเลือกกระบี่ไม้ " ชายชราเอ่ยออกมา
" หนึ่งหมื่น " หานลี่เอ่ยออกมา
" นี่ขอรับ " ชายชราส่งถุงเหรียญให้
" ขอบคุณผู้าุโ " หานลี่ยกยิ้ม
หานลี่ใช้เวลาอีกราวหนึ่งชั่วยามกว่าที่จะเลือกสมบัติเต๋าให้กับคนจากสำนักจื่อเสียนแล้วเสร็จ
" ทุกท่านอย่าเพิ่งกลับ ข้าอยากเขียนภาพพู่กันให้เป็ของขัวญกับสำนักจื่อเสียนเสียหน่อย " หานลี่เอ่ยออกมา
ชายหนุ่มเดินไปยังโต๊ะแลคลี่กระดาษออก เขาหยิบพู่กันจุ่มลงยังหมึก แลจรดลงยังกระดาษแผ่นใหญ่
มือจับพู่กันสะบัดพริ้วไหวไปมาอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาชายหนุ่มยกพู่กันออก
หานลี่เรียกศิษย์ผู้นั้นมาแลจับกระดาษแผ่นใหญ่คนละฝั่ง แลยกขึ้น
" พากเพียร " เ้าสำนักหวังอ่านตัวอักษรพู่กัน
" ช่างเป็อักษรพู่กันที่ทรงพลังยิ่งนัก " เ้าสำนักหวังเอ่ยออกมา
" วู๊มม " พลันปรากฎกลิ่นอายแห่งเต๋าเลิศล้ำอบอวลทั่ว เสียงสวดมรรคาวิถีดังอื้ออึง ปราณเต๋าต้นกำเนิดพร่างพรายกำจายกำจายทั่ว
" ยอดเยี่ยมยิ่งนัก " เหล่าชายชราร้องออกสุดเสียง
พวกเขารู้ได้ทันทีว่า สมบัติเต๋าทัั้งหมดในโลกาก็หาได้เปรียบกับแผ่นภาพพู่กันนี้
" ตึง " เข่าของชายชราทิ้งลงยังพื้น ชายชราทั้งหมดเร่งโบกหัวของตนสามครา
" ขอบพระคุณผู้าุโที่มอบโชคชะตาแลวาสนาให้กับสำนักจื่อเสียน " เ้าสำนักหวังเอ่ยออกมา
" ทุกท่านลุกขึ้นเถิด " หานลี่เอ่ยออกมา
เหล่าชายชราได้แต่งุนงงในน้ำเสียงของชายหนุ่ม
" เสมือนกับคนละคนกัน " เหล่าชายชราพึมพำ
เ้าสำนักหวังเร่งรับเอาแผ่นภาพพู่กัน แลส่งเข้าไปในแหวนมิติอย่างระมัดระวัง
" ท่านผู้าุโ หากท่านมีปัญหาสิ่งใด โปรดบอกข้า ข้าแลสำนักจื่อเสียนจะจัดการให้ท่านทันที " เ้าสำนักหวังเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น
" ไว้ข้าคิดได้ข้าจะบอกท่าน " หานลี่เอ่ยออกมา
" นี่ก็รบกวนท่านผู้าุโนานแล้ว ได้เวลาที่ต้องกลับแล้ว " เ้าสำนักหวังเอ่ยออกมา
" จะเป็เช่นใดรึไม หากข้าอยากจะให้ศิษย์ของท่านผู้นี้ อยู่กับข้า " หานลี่เอ่ยออกมา
" อา " ศิษย์ผู้นั้นดีใจเป็ล้นพ้น นี่คือโชคชะตาของเขา หากได้อยู่ที่นี่ทุกวัน มิแคล้วว่าอีกมินาน
" ได้อยู่แล้วขอรับ หากมิพอ ข้าจะให้เหล่าศิษย์มาที่นี่ เพื่อคอยปรนนิบัติแก่ท่าน " เ้าสำนักหวังเอ่ยออกมา
" เอาเช่นนี้ส่งมาให้ข้าอีกสักสามคน " หานลี่เอ่ยออกมา
" ขอรับ " เ้าสำนักหวังเอ่ยออกมา
" ศิษย์มู่หยงเจี่ย คารวะผู้าุโขอรับ " มู่หยงเจี่ยเอ่ยออกมา
" เ้าต้องไปเก็บข้าวของที่สำนักรึไม่ " หานลี่เอ่ยออกมา
" ขอรับ รุ่งเช้าข้าจะมาพร้อมกับศิษย์อีกสามคน " มู่หรงเจี่ยเอ่ยออกมา
" อืม " เ้าสำนักหวังพยักหน้า เขาชื่นชมมู่หรงเจี่ยยิ่งนักที่ตอบได้ดีเช่นนี้
5K
