บทที่ 2
2 เดือน ผ่านไป..
เสียงรถฟอร์มูลาวันสองคันแล่นผ่านผู้ชมไปอย่างรวดเร็วคันสีแดงเป็รถของลูกชายเ้าของสนามดีกรีแชมป์ฟอร์มูลาวันแห่งประเทศไทย 2 ปีซ้อนทายาทบริษัทไมก้าฟอร์มูลาวัน ผู้นำเข้าและส่งออกรถแข่งฟอร์มูลาทั่วประเทศ กำลังขับแซงคู่แข่งคันสีดำม้ามืดที่มีดีกรีไม่น้อยหน้าครองตำแหน่งนักแข่งฟอร์มูลาวันหน้าใหม่แห่ง ปี 2022 ฉายาเ้าดำแห่งไมก้า โดยในตอนสุดท้ายเ้าดำก็สามารถตีกลับขึ้นมาแซงหน้าและเข้าเส้นชัยไปได้ในที่สุด
พาส | ธาม
เมื่อจอดรถนิ่งสนิททีม Maintenance ก็เตรียมเข้ามาตรวจสภาพรถของผมทันที เนื่องจากเมื่อครู่ขณะที่กำลังเข้าโค้งสุดท้ายของการซ้อมแข่งความเร็ว จู่ ๆ ผมก็เผลอวูบด้วยความอ่อนเพลีย่นี้ไม่รู้เกิดอะไรกับร่างกาย ผมรู้สึกเหมือนตัวเองนอนไม่ค่อยพอ แถมยังหงุดหงิดอารมณ์ไม่คงที่ทั้งที่ปกติผมจะชอบเล่นมุก 5 บาท 10 บาทกับไอ้อ๋องไม่ก็กับลูกน้องที่ออฟฟิศอยู่ประจำ ตอนนี้กลับรู้สึกอารมณ์ไม่จอยแทบจะตลอดเวลาเว้นแต่ตอนที่รู้สึกอยากกินขนมหรือพวกของหวานซึ่งมันทำให้รู้สึกฟินมาก ๆ ผิดกับเมื่อก่อนเพราะผมไม่แม้แต่จะสนใจของพวกนี้เลยด้วยซ้ำ จนไอ้อ๋องถึงกับเอ่ยปากแซวว่าผมกลายเป็หนุ่มหน้าหวานไปแล้ว
“เฮีย...ป๊าให้ตามไปที่ห้องทำงาน”
เป็เ้าท็อปที่เดินมาหาพลางยื่นแก้วชานมไข่มุกหวาน 75 พร้อมกับยาดมสมุนไพรตราห่านไทยอย่างพร้อมสรรพ เพื่อกันไม่ให้ผมหงุดหงิดก่อนไปถึงห้องทำงานป๊า และเมื่อเดินมาถึงก็พอจะเดาได้ว่าป๊าจะพูดเื่อะไร ผมสูดยาดมเข้าปอดลึก ๆ แล้วจึงเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของป๊าทันที
“ไงไอ้แสบ เห็นน้องบอกว่าแกสุขภาพไม่ค่อยดีเหรอ่นี้?”
“นิดหน่อยป๊า เดี๋ยวนอนก็ดีขึ้น”
ผมพูดพร้อมกับดูดชานมในมือไปด้วย ป๊ามองมาที่ผมพลางส่ายหัวอย่างเอือมระอาก่อนจะบ่นผมตามประสาพ่อลูกคุยกัน
“ไอ้...พวกขนมกับของหวานน่ะเพลา ๆ ลงหน่อยก็ดีนะ..ว่าแต่เมื่อก่อนป๊าไม่เห็นแกจะชอบกินเลยนี่”
“ช่างเหอะน่า ว่าแต่..ป๊าเรียกธามมาคุยเื่แค่นี้เหรอ?”
“เปล่า..ป๊านั่งดูฟอร์มการซ้อมแข่งของแกที่ผ่านมา ดูฟอร์มตกลงไปเยอะเลยนะ..เมื่อกี้่เข้าโค้งแกก็เกือบขับออกนอกเลนไป”
ผมนิ่งไปครู่หนึ่งเพราะก็รู้ตัวมาสักพักแล้วเหมือนกันยิ่งโดยเฉพาะเวลาแข่งกับไอ้เท่ ผมสู้มันแทบไม่ได้เลยทั้งที่ก่อนหน้านั้นผมขับชนะมันแบบทิ้งขาดมาตลอด
“ป๊าว่าแกหยุดพักสักเดือน 2 เดือนดีมั้ย..เอาเวลาไปพักผ่อนบ้างกลับมาอาจจะดีขึ้นก็ได้”
“จิ๊...แต่นี่ก็ใกล้ไปแข่งที่ญี่ปุ่นแล้วนะป๊า หยุดตอนนี้ไม่ดีแน่”
ป๊าเงียบคิดอยู่พักใหญ่ เพราะอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าผมต้องเดินทางไปญี่ปุ่นเพื่อแข่งขันรายการที่ผมใฝ่ฝันมาทั้งชีวิต การแข่งขันฟอร์มูลาวันที่ประเทศญี่ปุ่น ผมฝึกซ้อมมานานมากกว่าจะได้รับคัดเลือกให้เข้าแข่งขัน หากผมหยุดตอนนี้ก็เกรงว่าพอถึงวันจริงผมจะทำมันได้ไม่เต็มที่
“งั้นป๊าขอสั่ง..ั้แ่วันนี้เป็ไปแกต้องหยุดซ้อมแข่งรถเป็เวลา 2 เดือน”
“ป๊า!!!”
“คำสั่งของประธานถือที่สุด ห้ามขัด...โอเค๊?”
ครับ!! สุดท้ายผมก็ต้องทำตามที่ท่านประธานสั่งนั่นแหละครับแต่ทำไมเวลามันช่างผ่านไปช้าจังวะ แม่งโคตรจะน่าเบื่อเลยเพราะปกติถ้าผมไม่ไปซ้อมแข่งก็จะเข้าไปอู่ เพื่อไปดูตรวจเช็กสภาพรถทุกคันที่เข้า Maintenance บ้างก็ลงมือซ่อมเองบ้างเพราะจะได้รู้เหตุผลถึงปัญหาของรถทุกคัน แต่นี่ป๊าเล่นสั่งให้ผมอยู่บ้านห้ามเข้าออฟฟิศหรืออู่โดยเด็ดขาด ผมจึงได้แต่นอนแห้งอยู่คอนโดแบบเหงา ๆ ที่บอกว่านอนแห้งนั่นก็เพราะ่นี้ผมรู้สึกอาการตัวเองแม่งแปลกขึ้นทุกวัน อย่างอยู่ดี ๆ ก็มึนหัวบ้านหมุนแบบดื้อ ๆ จนบางทีผมต้องนอนอยู่บนเตียงเฉย ๆ ไม่กล้าลุกเพราะกลัวตัวเองจะล้มหัวฟาดพื้นตายคาคอนโดไปเสียก่อน แถมทุกเช้าผมจะต้องลุกขึ้นมาอาเจียนทุกวันโดยไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไร
มิหนำซ้ำเดี๋ยวนี้ไม่รู้ว่าเกี่ยวกันไหม แต่ผมชอบคิดถึงไอ้เท่อยู่บ่อย ๆ ซึ่งบอกเลยว่าผมกับมันหลังจากคืนนั้นผมก็สั่งห้ามมันไม่ให้พูดถึงเื่นี้อีก เวลาเจอหน้ากันก็ไม่ต้องมาชวนคุยจะคุยด้วยก็ต่อเมื่อเป็เื่งานเท่านั้น แต่นี่กลับเอาแต่อยากเจอหน้ามันสุด ๆ บางคืนผมถึงขั้นนอนร้องไห้คิดถึงมันอีกต่างหาก จนสุดท้ายต้องโทรไปเรียกให้มันมาหาที่คอนโด
“เป็ไงบ้างครับ?”
ร่างสูงพูดขึ้นพลางเอามือวางทาบลงที่หน้าผากผม เพื่อวัดอุณหภูมิร่างกาย ใช่ครับ! เมื่อคืนผมโทรไปตามให้มันมานอนด้วย
“ไม่ได้เป็อะไรซะหน่อย”
ผมโต้กลับพลางปัดมืออีกคนออกไป ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นเพราะไม่อยากสบตา
“อ้าว เมื่อเช้าเท่เห็นเฮียลุกไปอ้วกนี่นา เห็นเป็แบบนี้ทุกเช้าเลยให้เท่พาไปหาหมอมั้ย?”
ใช่อีกแล้วครับ!! มันไม่ได้มานอนกับผมแค่เมื่อคืนเป็แต่มานอนที่นี่กับผมได้สักอาทิตย์กว่าแล้วล่ะ ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็แบบนั้นพอตกดึกจิตใจอยู่ ๆ ก็อ่อนไหวอยู่ ๆ ก็อยากให้มันมาอยู่ด้วยตลอดเวลาจะบอกว่าผมมีอาการฮีทนั่นก็เปล่าเพราะหลังจากคืนนั้นผมก็กินยาคุมไว้ตลอดแถมไม่ได้มีอาการฮีทมาจะ 2 เดือนแล้ว
“ไปทำงานได้แล้วไป”
ผมรีบเอ่ยปากไล่เท่ให้รีบไปทำงานได้แล้ว ขณะที่มันกำลังเดินเอามื้อเช้ามาวางไว้บนโต๊ะ
“ครับ ๆ ทานข้าวด้วยนะ เท่ทำไว้ให้แล้วส่วนขนมก็อยู่ในตู้เย็นนะ ถ้ามีอะไรก็โทรหาเท่ได้ตลอดเลย”
มันพูดพลางเอามือมาลูบหัวผมเบา ๆ นี่กูอายุมากกว่ามึงนะเว้ย!! ถึงจะมากกว่าแค่ปีเดียวก็เถอะ นี่เฮียนะ!! ไอ้บ้าเอ๊ย!! แล้วนี่เราจะรู้สึกดีทำไมวะเนี่ย!! ผมรีบปัดมือมันออกพลางเดินหนีมันเพื่อจะตรงไปที่โต๊ะอาหาร แต่ผมต้องชะงักเมื่อจู่ ๆ ในหัวมันก็รู้สึกวิ้งขึ้นมาเหมือนจะวูบ ขณะที่ผมกำลังยืนทรงตัวไม่อยู่นั้น ก็มีมือหนาก็เข้ามาพยุงผมไว้
“ไหนบอกไม่เป็ไรไงเฮีย นั่งก่อน ๆ”
“ค...แค่ลุกเร็วเฉย ๆ เหอะ ปล่อย..กูนั่งเองได้น่า”
แม่งเกือบขิตแล้วไหมล่ะไอ้ธามนี่ถ้ามันเข้ารับไม่ทันมีหวังคงล้มหัวฟาดพื้นแหง ๆ ไอ้จะบอกให้มันอยู่เป็เพื่อนก็กลัวจะเสียฟอร์มอีกเลยบอกมันไปว่าไอ้ท็อปกำลังมา ก่อนจะไล่ให้มันไปทำงานเร็ว ๆ และรีบโทรหาน้องบุญธรรมเพื่อบอกให้มันรีบมาหา
“เฮียเรียกผมมามีเื่อะไรหรือครับ?”
เ้าท็อปเอ่ยถามพลางหยิบจานข้าวและน้ำดื่มมาให้ผมหลังจากที่มันรีบขับรถตรงมาหาผมที่คอนโดอย่างรวดเร็ว คือั้แ่ที่ไอ้เท่ออกไปทำงานผมก็ไม่ได้ลุกจากโซฟาไปไหนอีกเลย เพราะไอ้อาการเวียนหัวที่เป็แทบจะตลอดเวลา
“เปล่าอะ วันนี้อยู่เป็เพื่อนเฮียหน่อย เวียนหัวว่ะลุกไปไหนไม่ไหวเลย”
“ไปหาหมอมั้ยเฮีย ผมว่าอาการมันชักจะแปลก ๆ อยู่นะ”
“คงแค่ความดันต่ำแหละ ไม่มีอะไรหรอกเดี๋ยวพักผ่อนก็ดีขึ้น”
“แต่อาการที่ผมได้ยินเฮียพูดมา มันไม่เหมือนคนความดันต่ำเลยนะเฮีย มันคลายคนแพ้ท้องมากกว่าอะ”
ท...ท้อง หัวใจผมกระตุกวูบขึ้นมาทันทีทำให้ภาพเหตุการณ์คืนนั้นย้อนคืนกลับมาอีกครั้ง ก่อนที่ไอ้เ้าท็อปจะเอ่ยขึ้นมาทำเอาผมเครียดหนักกว่าเดิม
“แต่เฮียจะท้องได้ไง เฮียไม่ได้ไปมีอะไรกับอัลฟ่าที่ไหนนี่เนอะ”
ผมนี่แทบจะสำลักน้ำที่กำลังดื่มเลยครับ เหมือนวัวสันหลังหวะก็ไม่ปาน
ใช่ครับผมไม่ได้ไปมีอะไรกับอัลฟ่าที่ไหน ยกเว้น..
เ้าท็อปเห็นผมกำลังสำลักน้ำจึงรีบส่งกระดาษทิชชูมาให้ผมเช็ดทันทีพลางบ่นผมอุบอิบ
“ค่อย ๆ กินดิวะเฮีย..หกหมดแล้ว..”
“ล..แล้วถ้ามีล่ะ”
“ว่าไงนะเฮีย!?”
ผมเอ่ยประโยคที่คิดในหัวเสียงเบาแบบไม่รู้ตัว หากแต่ไอ้เ้าน้องชายตัวดีของผมมันดันหูดีไปอีก!!
โปรดติดตามตอนต่อไป..
11K
