ตอนที่ 30 คลื่นลมสงบก่อนพายุ
“พวกเ้าหนีไปก่อน!” เสียงะโของชายหนุ่มดังลั่นช่องเขา พลันนั้นคลื่นอัดกระแทกจากพลังิญญาก็ถาโถมเข้ามา
“เสี้ยวเพลิงดับตะวัน!”
ย๊าก!!
หยุนเสวี่ยเฟิงะโลั่นพร้อมกับสะบัดวาดคมปราณกระบี่ออกไปเบื้องหน้า พลันนั้นเสี้ยวเพลิงสีดำก็พุ่งเข้าปะทะคลื่นกระแทก
เปรี้ยง!
เสี้ยวเพลิงสีดำเข้าปะทะคลื่นพลังปราณเกิดแสงวูบวาบ ทว่าด้วยลักษณะของเสี้ยวเพลิงนี้ เมื่อใช้ออกแล้วมันจะหายไปเมื่อกระทบเป้าหมายได้ระยะเวลาหนึ่ง แต่ในขณะนี้เสี้ยวเพลิงกลับคล้ายจะถูกเสริมพลังเข้าไปต่อเนื่อง
“ยังไม่รีบไปอีก!” หยุนเสวี่ยเฟิงตะคอกขณะยื้อรั้งคลื่นกระแทกเอาไว้ ส่วนผู้ที่ชายหนุ่มบอกกล่าวกลับเป็เซียวเฉิงเฟยที่บัดนี้ได้แบกร่างของกังหยงขึ้นบนบ่า เนื้อตัวของทั้งสองบัดนี้คล้ายจะถูกชโลมไปด้วยเื
“เ้าต้องรอดให้ได้!” เซียวเฉิงเฟยกัดฟันแน่น พร้อมกันนั้นก็ดีดตัวทะยานพาร่างของกังหยงวิ่งออกไปด้านหลัง
ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ครึ่งวัน..
รุ่งเช้าวันใหม่ได้เข้ามาอีกครั้ง หยุนเสวี่ยเฟิงในคืนก่อนนั้นมันได้ทดลองเล่นห้วงต้องสาปอยู่หลายครั้งหลายครา จนเมื่อมันง่วงมันก็นอนหลับอยู่ที่เดิม
เช้าวันนี้ยังเป็เช่นทุกวันก่อนหน้า ที่กลุ่มจรจัดได้เก็บข้าวของออกเดินทาง ทว่ากลับมีบางสิ่งบางอย่างที่ผิดแปลกไปชายวัยกลางคนยังนอนแน่นิ่งอยู่ในหลุมทรายไม่ไหวติง เซียวเฉิงเฟยที่พบเห็นคนแรกจึงได้เดินไปปลุกมัน
“ท่านกังหยง.. ท่านกังหยง!” เซียวเฉิงเฟยเมื่อเรียกแล้ว แต่ชายพเนจรยังคงนอนนิ่ง มันจึงตัดสินใจเอื้อมมือไปเขย่าหัวไหล่ “ท่านกังหยง.. ท่านจะนอนเป็ศพอีกนานไหม?”
“หือ..หา ผู้ใดเป็ศพ?!” กังหยงสะดุ้งตื่นทันใด เมื่อตั้งสติได้แล้ว มันก็พบว่าขณะนี้กลุ่มจรจัดกำลังจะเตรียมตัวออกเดินทางแล้ว
“ข้าคงหลับเพลินไปหน่อย ขออภัยสหายน้อย” กังหยงยิ้มแห้งก่อนจะลุกขึ้นบิดี้เี แต่มันกลับรู้สึกว่าร่างกายคล้ายจะอ่อนเพลียเหมือนมิได้หลับนอน
‘หรือข้าจะไม่สบาย?’
กังหยงขมวดคิ้ว ความรู้สึกของมันในตอนนี้คล้ายว่าร่างกายนั้นหนักอึ้ง กล้ามเนื้อทุกส่วนดูอ่อนแรงอย่างแปลกประหลาด ทว่าเหล่าผู้เยาว์ที่เดินทางกับมันกำลังจะออกเดินทาง มันจึงได้แต่จำใจก้าวเดินตามไป ชายวัยกลางคนมิรู้ตัวเลยแม้แต่น้อย ว่าในขณะนี้ได้มีสายตาชั่วร้ายมองมายังตัวมันเป็ระยะ
ระหว่างการเดินทางนั้นกลุ่มจรจัดเพียงแวะรับประทานอาหารใน่สายเท่านั้นและได้เดินทางต่อ ท่าทีของกังหยงยังคงดูอ่อนเพลียเช่นเดิม ในคราแรกนั้นมันคิดว่าตัวมันยังมิได้ทานอาหารเช้าจึงรู้สึกไร้เรี่ยวแรง แต่ครั้นเมื่อดวงตะวันขึ้นเหนือหัวพร้อมด้วยอากาศที่ร้อนระอุขึ้น ชายวัยกลางคนอยู่ๆกลับเริ่มหน้ามืดโดยไร้การเตือนใดๆล่วงหน้า
“ทุกคน..ข้า..” กังหยงเมื่อจะกล่าวอันใดก็สายไปเสียแล้ว ดวงตาของมันกลับกลายเป็เลื่อนลอย ใบหน้าอันซีดเซียวพุ่งดิ่งลงสู่พื้น
“ท่านกังหยง!” เซียวเฉิงเฟยคล้ายจะสังเกตุอาการอยู่ก่อนแล้ว มันรีบโผเข้ารับร่างชายพเนจรไว้ได้ทันท่วงที
หวังซิ่วอิงที่เดินนำขบวนหันมาหาเป็คนที่สอง แต่ในขณะนั้นดวงตาคู่งามกลับพบเห็นบางสิ่งผิดปกติด้านหลังชายทั้งสอง เป็หยุนเสวี่ยเฟิงที่กำลังทำลับๆล่อๆ
‘ถอนห้วงต้องสาป’ หยุนเสวี่ยเฟิงแอบคิดในใจ เมื่อแผนการสำเร็จแล้วมันก็ยิ้มเยาะก่อนจะเงยหน้าขึ้น ทว่ามันกลับพบสายตาอันคมกริบของหญิงสาว
“หยุน เสวี่ย เฟิง!” หญิงสาวตะคอกเสียง..
เมื่อมีผู้เป็ลมเป็แล้งไป การเดินทางของกลุ่มจรจัดก็ได้หยุดชะงัก เวลาก็คล้ายว่าจะรวดเร็ว ยามบ่ายของวันได้เคลื่อนคล้อยเข้ามาถึง กังหยงเมื่อเริ่มรับรู้ว่าสติได้กลับคืนมาแล้วมันก็ค่อยๆลืมตาตื่น
“ข้าเป็ลมหรือ?” กังหยงกล่าวพร้อมกับค่อยๆลุกขึ้น คล้ายว่าร่างกายของมันจะฟื้นคืนเรี่ยวแรงขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด มันกวาดสายตาไปรอบๆคราหนึ่งก่อนจะมาหยุดที่หยุนเสวี่ยเฟิง “เ้าไปโดนอะไรมา เหตุใดหน้าตาจึงฟกช้ำปูดโปนเช่นนี้?”
หยุนเสวี่ยเฟิงบัดนี้มีสภาพไม่ต่างจากโดนสัตว์ป่าทำร้าย มันก้มหน้าลงไม่ไหวติง แต่เมื่อหญิงสาวแค่นเสียงออกมา มันก็สะดุ้งพร้อมกับกล่าวว่า “ข้าขออภัย เป็ข้าเองที่กลั่นแกล้งท่าน”
“กลั่นแกล้งข้า? ข้าเพียงเป็ลมแดด ฉไนนเ้าจึงกล่าวว่ากลั่นแกล้งข้า?”
ชายหนุ่มมีท่าทีลังเล มันหันไปสบตาหญิงสาวคราหนึ่งแล้วจึงถอดถอนหายใจ “ข้าใช้ห้วงต้องสาปขั้นที่1”
“ห้วงต้องสาป?” กังหยงทวนคำ แต่แล้วใบหน้าของมันก็กลับกลายเป็ยิ้มร่า “ฮ่า ฮ่าๆ เ้าทำได้แล้วหรือ แถมยังใช้กับข้าเป็ผู้แรก ดีๆ ศิษย์ย่อมตอบแทนอาจารย์”
“ท่านกังหยง มิใช่ว่าท่านจะถือสาหาความหรอกหรือ?” เซียวเฉิงเฟยฉงนใจ หากว่ามีผู้ใดกลั่นแกล้งเช่นนี้ มันย่อมต้องโกรธแค้นเป็แน่
“ข้ายังติดค้างการกลั่นแกล้งจากศิษย์ของข้าเมื่อครานั้น นี่ถือว่าเสมอกัน แล้วก็ขอบคุณแม่นางน้อย ฮ่าๆ” กังหยงว่าแล้วมันก็ดีดตัวขึ้น มันยืดเส้นยืดสายก่อนจะออกเดินนำกลุ่มไปตามเส้นทางเดิมทันที ทิ้งไว้เพียงหนุ่มสาวที่มองหน้ากัน
“ท่านกังหยงสติดีอยู่หรือไม่?” เซียวเฉิงเฟยถาม
“เป็หนี้ยังต้องจ่าย สร้างความแค้นแล้วย่อมต้องชำระแค้น” หยุนเสวี่ยเฟิงว่าแล้วก็ลุกขึ้นเดินตามกังหยงไป ในขณะเดียวกันก็โคจรพลังปราณเข้ารักษาใบหน้าที่ปูดโปนของมัน
“ข้าคิดว่าไม่ใช่เพียงท่านกังหยง แต่เป็กลุ่มนี้ทุกคน.. จะกล่าวถึงหนี้ เ้ายังติดค้างข้าสามร้อยเหรียญเงิน!” หวังซิ่งอิงว่าแล้วนางก็แบมือ เซียวเฉงเฟยได้ยินดังนั้นมันก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด “ประเดี๋ยวก่อน! ข้าจำได้ว่าติดเ้าเพียงสองเหรียญเงิน!”
“เ้าจำได้แต่ยังคงไม่คืน สามร้อยเหรียญเงินถือว่าเป็คำขอโทษจากเ้า ข้ารู้นะว่าเ้ายังมิได้ใช้ส่วนแบ่งหนึ่งเหรียญทองจากครั้งก่อน”
“ให้มันจบๆไป” เซียวเฉิงเฟยว่าแล้วมันก็ถอนหายใจ พลางนำเอาถุงเงินจำนวน300เหรียญเงินส่งให้หญิงสาว
หวังซิ่วอิงใบหน้าแปรเปลี่ยนกลับกลายเป็อมยิ้ม นางะโขึ้นบนหลังเ้าเฝิ่นเฟิงแล้วจึงจากไป ทิ้งไว้เพียงเซียวเฉิงเฟยที่คล้ายจะมีน้ำตาซึม
“ไม่ถึงครึ่งเดือน ดอกเบี้ยร้อยเท่า จะโหดร้ายเกินไปแล้ว” เซียวเฉิงเฟยเดินคอตกรั้งท้ายขบวนเดินทาง
แม้ว่าการกระทำของหยุนเสวี่ยเฟิงจะดูไม่น่าให้อภัยในสายตาหวังซิ่วอิง แต่เมื่อนางได้นึกย้อนเหตุการณ์ที่หนุ่มน้อยถูกกลั่นแกล้งนั้นก็ยังพอจะเข้าใจได้ และในเมื่อผู้ถูกกระทำนั้นมิได้ถือสาหาความ แล้วนางจะเป็เดือดเป็ร้อนไปทำไม
‘ข้าไม่อยากให้เ้าเป็คนแบบนี้!’ คำกล่าวของตนเองในขณะที่ลงโทษชายหนุ่มปรากฏขึ้นมาในห้วงความคิด พลันนั้นสองแก้มนวลกลับคล้ายจะแดงระเรื่อขึ้นมา
“ใช่ว่าเ้าจะไม่สบายอีกคน? ข้าไม่ได้ทำอะไรเ้านะ!” หยุนเสวี่ยเฟิงในขณะเดินทาง ได้สังเกตุว่าใบหน้าหญิงสาวแดงขึ้น มันจึงรีบกล่าวแก้ตัวเสียก่อน
“เดินทางไปเถอะ!” หญิงสาวว่าแล้วก็บอกให้เฝิ่นเฟิงเร่งฝีเท้าขึ้นไปเดินนำขบวน ประจวบเหมาะกันกับที่กังหยงได้ชะลอเท้าเข้ามาหาชายหนุ่ม
“ศิษย์ข้า..”
“มีอันใดหรืออาจารย์?” หยุนเสวี่ยเฟิงกล่าว มิรู้ว่าด้วยเหตุใด เื่บาดหมางของทั้งสองก่อนหน้านี้ กลับคล้ายว่าจะถูกลืมเลือนไป
“เ้าคิดอย่างไรกับแม่นางน้อย?” ได้ยินเช่นนั้นหยุนเสวี่ยเฟิงพลันเกิดอาการหน้าแดง “คือข้า..”
“หึหึ! ให้เ้าจดจำห้วงสำนึกนี้ไว้ เพราะเย็นนี้ข้าจะสอนเ้าใช้ห้วงต้องสาป” กังหยงว่าแล้วมันก็ไม่ได้กล่าวอันใดอีกเซียวเฉิงเฟยก็เข้ามากอดคอชายหนุ่ม
“เ้าคิดอย่างไรกับนาง..” เ้าหน้าแก่กว่าวัยคล้ายจะน้ำเสียงล้อเลียน หยุนเสวี่ยเฟิงได้ยินเช่นนั้นมันจึงปัดแขนของมันออก “เื่ของข้า!”
การเดินทางในยามบ่ายของกลุ่มจรจัดยังคงราบรื่นไร้สิ่งกีดขวาง เนื่องจากเป็เส้นทางสัญจรหลักระหว่างเมืองกวงิและเมืองเหว่ย หนุ่มสาวจึงได้พบพานกลุ่มชาวบ้านที่สัญจรไปมาอยู่บ้าง หวังซิ่วอิงที่มีประสบการณ์ในการเดินทางเป็หมู่คณะได้บอกกล่าวเอาไว้ว่า ‘หากต้องพบพานผู้อื่น ให้เก็บงำทุกสิ่งเอาไว้’
ข้อห้ามอันแสนเรียบง่ายแต่กลับได้ผลชะงัด การไม่เปิดเผยสิ่งใดจะสร้างความได้เปรียบเมื่อต้องพบเจอกับผู้สอดแนมก่อนการปล้น และใน่เย็นนี้เองที่กลุ่มจรจัดได้พบพานกลุ่มคนที่เดินทางเป็หมู่คณะ หนุ่มสาวและเ้าอัลปาก้าจึงพร้อมใจกันเก็บงำพลังิญญาเอาไว้ให้มิดชิด ส่วนกังหยงนั้นเพียงเดินตัวปลิวไม่สนใจสิ่งใด
ครั้นเมื่อเข้าสู่่สนธยา หวังซิ่วอิงจึงบอกให้เซียวเฉิงเฟยเดินย้อนกลับไปสำรวจคณะเดินทางที่ได้พบเจอเมื่อตอนบ่าย ซึ่งพวกเขาเ่าั้ดูคล้ายจะจงใจเดินทางให้ช้าลงจนผิดสังเกต
“พวกมันตั้งที่พักแรมหน้าทางเข้าช่องเขา” ได้ยินเช่นนั้นหนุ่มสาวก็คลายกังวลลง ก่อนหน้านี้คล้ายว่าพวกมันจะกังวลเกินเหตุหรือไม่ ทว่าชายวัยกลางคนในกลุ่มกลับมิได้มีความคิดเช่นนั้น
“แม่นางน้อย นี่ก็ใกล้ค่ำแล้ว พวกเรารีบเดินทางต่ออีกสักหน่อยดีหรือไม่?” กังหยงมีท่าทีคล้ายจะกังวลบางอย่าง
หวังซิ่วอิงมิได้เป็ผู้ละเลยคำเตือนจากผู้าุโกว่า นางที่เป็เสมือนผู้นำทางในครั้งนี้จึงได้ตัดสินใจ ให้กลุ่มเดินทางอีกสักระยะ แต่จนแล้วจนรอด ด้วยทัศนวิสัยที่เริ่มมืดลงเรื่อยๆ กอปรกับเฝิ่นเฟิงได้ร้องเตือนว่ามันได้ยินเสียงคำรามของสัตว์อสูรด้านหน้าไม่ไกลนัก หญิงสาวจึงต้องตัดสินใจหยุดพักแรมกลางทาง
ในค่ำคืนนี้กลุ่มจรจัดได้ตัดสินใจตั้งที่พักแรมบริเวณช่องเขาที่ถูกตัดผ่านนี้ แม้ว่าจะเสี่ยงต่อการถูกซุ่มโจมตีจากด้านข้างและ้า แต่เพราะการกระทำของหยุนเสวี่ยเฟิงใน่เช้า ทำให้กลุ่มไม่สามารถออกจากช่องเขาก่อนอาทิตย์ตกได้ จึงต้องจำใจตั้งที่พักแรมในสถานที่สุ่มเสี่ยงเช่นนี้
‘คงไม่มีสิ่งใดร้ายแรงกระมัง’ หยุนเสวี่ยเฟิงคิดได้ดังนั้นมันก็เริ่มจัดแจงอาหารเย็นให้กับทุกคนในกลุ่ม ครั้งนี้หนุ่มสาวไม่ได้ตั้งกระโจมขึ้นมา เหตุเพราะหากเกิดสิ่งใดขึ้น กลุ่มจรจัดจะได้ไม่ต้องเก็บข้าวของอีก
ด้านหลังคือคณะเดินทางน่าสงสัยที่มีสมาชิกไม่ต่ำว่ายี่สิบคน ส่วนหน้าหน้ามีเสียงของสัตว์อสูร การรับประทานอาหารค่ำในวันนี้ ทุกคนจึงคล้ายจะไม่เจริญอาหารเท่าใดนัก
เมื่อทั้งหมดได้รับประทานเสร็จแล้ว เซียวเฉิงเฟยและหวังซิ่วอิงก็ได้แบ่งแยกกันไปสำรวจด้านหน้าและด้านหลังช่องเขาโดยหวังซิ่วอิงได้มีเฝินเฟิงติดตามไปด้วย
ลมแรงและเย็นพัดเข้ามาเป็จังหวะอย่างต่อเนื่อง ด้วยลักษณะภูมิประเทศที่เป็ช่องเขา ทำให้ลมที่ปะทะแนวเทือกเขาได้ถูกสะท้อนเข้ามาในช่องแคบนี้
“ตอนบ่ายคล้ายจะร้อน ตอนค่ำกลับเป็หนาว อีกฟากคงมีฝนตก” หยุนเสวี่ยเฟิงเงยหน้ามองผืนฟ้าผ่านแนวช่องเขาหมู่เมฆคล้ายจะเริ่มมีเค้าลางพายุฝนบ้างแล้ว แต่ด้วยข้อมูลที่มันมีในหัวพร้อมกับสังเกตุทิศทางของลมแล้ว แนวช่องเขานี้ ถ้าฝนไม่ตกลงมาตรงๆ ย่อมไม่มีทางที่พื้นดินในช่องเขาจะเปียก
“บรรยากาศเช่นนี้ช่างเหมาะเหลือเกิน..” กังหยงที่อยู่กับหยุนเสวี่ยเฟิงกล่าวขึ้น ชายหนุ่มคล้ายจะสนใจมิใช่น้อย มันจึงพินิจรอฟัง “เหมาะกับสิ่งใด?”
“การฆ่า..”
ครืน..
เสียงฟ้าคำรามดังขึ้นพร้อมกับคำกล่าวของชายพเนจร มิรู้ด้วยเหตุใดหยุนเสวี่ยเฟิงกลับเริ่มรู้สึกขนลุกทั่วร่าง
“ระหว่างที่รอสหายของเ้ากลับมา ข้าจะสอนเ้าใช้สิ่งนั้น” กังหยงกล่าวเปลี่ยนเื่ หยุนเสวี่ยเฟิงได้ยินดังนั้นมันจึงส่ายหัวสลัดความคิดในหัวให้ว่างเปล่า จากนั้นจึงกล่าวว่า “เชิญอาจารย์”
“ห้วงต้องสาปที่เ้าใช้วันนี้นั้น เป็เพียงหนึ่งในอัตลักษณ์ของห้วงต้องสาป”
“อัตลักษณ์ของห้วงต้องสาปหรือ?” หยุนเสวี่ยเฟิงทวนคำ
“อัตลักษณ์นั้นแบ่งคุณสมบัติของมันออกเป็สี่รูปแบบ ลดทอน ปะทุ กักเก็บ และสงบ” กังหยงกว่าแล้วมันก็สร้างห้วงกวีหนึ่งดวงขึ้นมาพร้อมกับกล่าวต่อว่า
“เ้าได้เรียนรู้แล้วว่า ห้วงต้องสาปก็คือการโอนถ่ายห้วงกวีด้วยจิตใจด้านลบ ผลทั่วไปของมันก็คือการลดระดับพลังแต่หากเ้าใช้ห้วงสำนึกแห่งอารมณ์เข้าร่วม มันจะเกิดเป็ผลที่แตกต่างออกไป” กล่าวถึงตรงนี้กังหยงก็ปลดปล่อยห้วงต้องสาปให้ลอยเข้าไปในตัวชายหนุ่ม
เมื่อได้รับห้วงต้องสาปเข้ามาหนึ่งดวงแล้ว หยุนเสวี่ยเฟิงก็เริ่มรู้สึกถึงบางอย่างในตัว เืลมคล้ายจะสูบฉีดแรงขึ้นใบหน้าพลันเริ่มร้อนผ่าวอย่างบอกไม่ถูก ครั้นจะตั้งสมาธิโคจรพลังิญญาก็กลับกลายเป็ว่า พลังิญญานั้นไหลเชี่ยวกรากเสียจนมิอาจควบคุมได้แม้แต่น้อย
“ก่อนหน้านี้เ้าได้ใช้คุณสมบัติการลดทอน ส่วนครั้งนี้ข้าใช้’ปะทุ’หรือบ้าคลั่ง เืลมและพลังิญญาของเ้าจะปั่นป่วนจนมิอาจควบคุมได้” กังหยงว่าแล้วมันก็สั่งถอนห้วงต้องสาปออกมา ชายหนุ่มคล้ายว่ามันจะรู้สึกว่าร่างกายเบาหวิวขึ้นมาทันที
“ส่วนคุณสมบัติอีกสองอย่างนั้น กักเก็บก็คือการผนึกพลังิญญามิให้ใช้ออก และสงบก็คือการผนึกร่างกายมิให้เคลื่อนไหวได้”
ได้ฟังดังนั้นหยุนเสวี่ยเฟิงก็เลิกคิ้วขึ้นสูง “มันใช้ได้เช่นนั้น? แล้วที่ท่านกล่าวเมื่อตอนบ่าย บอกให้ข้าจดจำความรู้สึกนั้น..”
กล่าวถึงตรงนี้หยุนเสวี่ยเฟิงใบหน้าพลันแดงระเรื่อ
“ข้าเพียงหยอกล้อเ้าเท่านั้น ฮ่า ฮ่าๆ” กังหยงหัวเราะร่า ชายหนุ่มเมื่อได้รู้ความจริงใบหน้าของมันกลับบิดเบี้ยว คราแรกนั้นมันเข้าใจว่าการอัญเชิญห้วงต้องสาปจะต้องใช้คำกล่าวในกวี นี่มันถูกกลั่นแกล้งอีกแล้วหรือ? ตลอดครึ่งวันที่ผ่านมามันได้ถูกหลอกให้คำนึงแต่นาง พร้อมทั้งยังคิดบทพรรณาห้วงอารมณ์เสียจนไปถึงไหนต่อไหน
“ศิษย์ข้า.. ความรักหนุ่มสาวใช่ว่าไม่หอมหวาน เ้าจงไขว่คว้าห้วงเหล่านี้ไว้ เพราะเมื่อเ้าเติบใหญ่แล้ว ใช่ว่าเ้าจะพบพานสิ่งเหล่านี้โดยง่ายอีก”
“ที่ท่านกล่าวมาก็ถูกต้อง เพราะหญิงสาวที่ท่านชอบพอ ใช่ว่าตกแต่งเข้าเรือนไปหมดแล้วใช่หรือไม่?”
ได้ยินเช่นนั้นกังหยงกลับสะอึก คำกล่าวของชายหนุ่มตรงหน้าคล้ายจะเข้ามาเชือดเฉือนจิตใจของมันได้โดยง่าย
“แคก แคก!” ชายวัยกลางคนแกล้งไอกลบเกลื่อน แล้วจึงกล่าวอธิบายสิ่งที่มันตั้งใจจะสอนทันที
“การจะส่งมอบห้วงต้องสาปนั้น เ้าต้องอาศัยท่อนหนึ่งในกวีให้นำพาห้วงอารมณ์ ดังเช่นที่ข้าได้กล่าวไว้ ปะทุคือห้วงอารมณ์โทสะ กักเก็บคืออัดอั้น สงบก็คือท่อนที่กล่าวถึงความเงียบสงบในด้านลบ”
กังหยงกล่าวโดยไม่ติดขัดแม้แต่น้อย ทางด้านหยุนเสวี่ยเฟิงก็ใช่ว่าจะตามไม่ทัน เมื่อชายหนุ่มได้ตั้งใจศึกษาแล้วคล้ายว่ามันจะซึมซับเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว
“ทั้งนี้เ้ายังต้องมีความตั้งใจด้วยเช่นกัน และห้วงต้องสาปนี้สามารถลบล้างด้วยห้วงกวี ดังเช่นที่เ้ากระทำกับข้าหากว่าข้าได้รับห้วงกวีเข้าส่งเสริม ผลของห้วงต้องสาปจะถูกลดทอนลงจนหายไป”
เมื่อกล่าวจบ กังหยงก็รอให้หยุนเสวี่ยเฟิงกลั่นกรองบทเรียนครู่ใหญ่ จากนั้นจึงกล่าวคำถามว่า “เ้ารู้หรือไม่ เหตุใดผู้คนต่างเรียกสิ่งเหล่านี้ว่าห้วงกวี?”
“บทกวีนั้น มีผลต่อจิตใจผู้คน จึงได้เปรียบเรียกสิ่งนี้ว่าห้วงกวีใช่หรือไม่?” แม้ว่าหยุนเสวี่ยเฟิงจะยังไม่ได้ตกผลึกบทเรียนหมด แต่มันก็ยังให้ความสนใจคำถามของผู้เป็อาจารย์
“ถูกครึ่งเดียว.. ตามตำนานได้กล่าวไว้ ผู้อัญเชิญห้วงกวีได้เป็ผู้แรกนั้นก็คือกวีท่านหนึ่ง เนื่องจากผู้ที่ได้กล่าวหรืออ่านบทกวี จะมีห้วงอารมณ์อันหลากหลายเข้ามาเกี่ยวข้อง บ้างก็เศร้าหมอง บ้างก็สุขสันต์ ดังนั้นกวีท่านนั้นจึงเรียกสิ่งนี้ว่าห้วงกวี”
“ปฐมกวีหรือ?..” หยุนเสวี่ยเฟิงกล่าวเลื่อนลอย
“นามของผู้นั้น.. กุ่ยหวัง”
ครืน...!
เสียงฟ้าร้องดังขึ้นคราหนึ่ง มิรู้ว่าเมฆฝนจะตามใจร่ำร้องตามกังหยงหรือไร แต่มันกลับทำให้หยุนเสวี่ยเฟิงขนลุกบรรยากาศรอบๆจากลมเย็นกลับกลายเป็ความสงบ ทว่าอุณหภูมิกลับลดต่ำลงจนหนาวเหน็บ
“เ้าต้องพึงระลึกไว้เสมอ สิ่งที่ข้าสอน ทั้งการอำพรางห้วงกวีั้แ่แรก และการใช้ห้วงต้องสาป จงอย่าได้เปิดเผยอย่างโจ่งแจ้ง นี่เป็สิ่งที่ข้าคิดค้นขึ้นมา ถึงจะว่าอย่างนั้น ใช่ว่าผู้อื่นจะคิดอย่างข้ามิได้..” กังหยงชะงัก่กล่าวลมหายใจหนึ่งแล้วกล่าวต่อ “ผู้ใช้ห้วงกวีที่ผิดแผกจากผู้อื่น จะมีอันตรายเกินกว่าผู้อัญเชิญทั่วไป..”
“เป็เช่นใด?” กล่าวถึงตรงนี้ หยุนเสวี่ยเฟิงก็หรี่ตาเงี่ยหูฟังคำกล่าวของกังหยง
“ผู้อัญเชิญที่ได้ตายลง จะทิ้งคัมภีร์บทกวีเอาไว้”
!!
หยุนเสวี่ยเฟิงม่านตาขยาย หากว่าตัวมันได้ตายลง สิ่งที่หลงเหลือก็คือคัมภีร์บทกวีเช่นนั้นหรือ?!
“แต่ใช่ว่าคัมภีร์กวีจะมาจากการตายของผู้อัญเชิญเสมอ” กังหยงว่าแล้วมันก็ล้วงม้วนคัมภีร์เปล่าออกมาสองม้วน แล้วยื่นให้แก่ชายหนุ่ม
“นี่คือสินน้ำใจของผู้เป็อาจารย์ ม้วนคัมภีร์นี้ใช้กักเก็บห้วงกวีของเ้าได้ เพียงแค่เอ่ยกล่าวและโอนถ่ายห้วงกวีใส่เข้าไป..”
แม้ว่าตลอดการเดินทางนี้ หยุนเสวี่ยเฟิงจะมีท่าทีเป็ปรปักษ์กับกังหยง แต่ชายวัยกลางคนกลับคล้ายมิได้ใส่ใจเท่าใดในยามนี้มันมิได้ทีท่าทียียวนใดๆ กลับกันใบหน้าผู้พเนจรท่านนี้กลับคล้ายจะแสดงความโอบอ้อมอารีย์
หยุนเสวี่ยเฟิงประหลาดใจไม่น้อย ชายวัยกลางคนตรงหน้ากลับมีท่าทีแปลกไป แต่ถึงกระนั้น จากการเดินทางแปดวันมานี้ ลึกๆแล้วชายหนุ่มกลับค่อยๆเริ่มมีความเลื่อมใสต่อคนผู้นี้ขึ้นเรื่อยๆ ทั้งในด้านของการอดทนต่อคำกล่าวและความตั้งใจที่จะสินสั่ง “ศิษย์..ขอบพระคุณอาจารย์”
“เมื่อถ่ายทอดห้วงกวีเข้าไปแล้ว.. มันใช้อย่างไร?” หยุนเสวี่ยเฟิงรับม้วนคัมภีร์ทั้งสองมาพินิจ นอกจากแผ่นกระดาษที่ดูเหนียวแข็งแรงแล้ว กลับมิได้มีสิ่งใดผิดแปลก ต่างจากคัมภีร์ปราณที่จะมีกระแสพลังปราณแผ่ออกมาเบาบาง
“ผู้ใช้เพียงกล่าวว่าอัญเชิญห้วงกวี หรือกล่าวเรียกชื่อบทกวีนั้น ห้วงกวีก็จะปรากฏออกมาให้ใช้งาน เมื่อมิได้ใช้งานแล้ว ก็แค่เพียงกล่าวผนึกห้วงกวีเท่านั้น แน่นอนว่าจะเป็ผู้ใดใช้ก็ได้”
“ผู้ใดก็ได้หรือ?!”หยุนเสวี่ยเฟิงขมวดคิ้ว เช่นนั้นแล้วผู้ที่ไม่สามารถอัญเชิญได้ ก็มีโอกาสที่จะได้ใช้โดยไม่ต้องมีผู้อัญเชิญ
“ถูกต้อง แต่ก็ใช่ว่าผู้อัญเชิญจะมิได้หมดประโยชน์ คัมภีร์บทกวีนั้น ใช่ว่าผู้ใดจะหาใช้ได้โดยง่าย แม้ว่าตัวคัมภีร์เปล่าจะหาได้ทั่วไป แต่การจะผนึกห้วงกวีลงไปนั้น ต้องเป็ระดับห้าขึ้นไปเท่านั้น และผู้อัญเชิญเข้าไป จะต้องคำนึงถึงโครงสร้างของบทกวีเพื่อให้มันแข็งแกร่ง”
‘ให้มันแข็งแกร่งอย่างไร ความแข็งแกร่งของมันขึ้นอยู่กับระดับขึ้นมิใช่หรือ?’ คิดถึงตรงนี้ หยุนเสวี่ยเฟิงกลับยิ่งงงงันกังหยงคล้ายจะรู้ความคิดจึงได้อธิบายต่อ
“หากว่าโครงสร้างของบทกวีที่บันทึกลงไป มิได้ชักนำห้วงอารมณ์ร่วมของผู้อัญเชิญ นั่นย่อมทำให้ผู้อัญเชิญจากคัมภีร์ชักนำห้วงกวีออกมาไม่ได้”
กล่าวถึงตรงนี้หยุนเสวี่ยเฟิงก็ทำความเข้าใจได้ทันที “ท่านหมายถึงอารมณ์ร่วมสินะ หากว่าเป็เช่นนั้น การไม่รู้จักตัวผู้อัญเชิญ จะทำให้ผู้ใช้คัมภีร์ไม่สามารถเข้าถึงห้วงกวีนั้นได้”
“ถูกต้อง และที่ข้ามอบคัมภีร์ให้เ้าสองม้วน ก็เพื่อให้เ้าใช้บันทึกมันแล้วมอบให้สหายของเ้า” กังหยงว่าแล้วก็ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย การสนทนานี้ยืดยาวเสียจนมันเมื่อยตัวไปเสียหมด
ขายวัยกลางคนเดินยืดเส้นยืดสายไปรอบๆบริเวณ ปล่อยให้หยุนเสวี่ยเฟิงได้ตกผลึกความรู้ใหม่ทีถูกซัดกระแทกเข้ามามากมาย
เวลาได้ล่วงเลยผ่านไปอย่างเชื่องช้า หมู่เมฆฝนที่บดบังแสงจันทร์คล้ายจะยังคงก่อตัวหนาแน่นขึ้น ดังคำกล่าวที่ว่า‘คลื่นลมสงบก่อนพายุจะมา’ พลันนั้นได้มีเสียงะโจากทิศทางที่เซียวเฉิงเฟยได้ไปสำรวจ
“หนีเร็ว!” ชายหนุ่มะโออกมาแต่ไกล ร่างของชายหนุ่มปรากฏขึ้นมาจากพุ่มไม้ไม่ไกลนัก วินาทีนั้นหยุนเสวี่ยเฟิงกับกังหยงก็รู้ได้ในทันที เซียวเฉิงเฟยพบพานสัตว์อสูรที่เฝิ่นเฟิงได้เตือนก่อนหน้านี้แล้ว
โฮก!
ไม่ทันขาดคำ ด้านในพุ่มไม้หนาทึบพลันมีร่างสีขาวขนาดใหญ่ะโออกมา มันกู่ร้องคำรามลั่นพร้อนกันกับที่อุ้งเท้าได้ตะปบเข้าด้านหลังเซียวเฉิงเฟย
“ระวัง!” หยุนเสวี่ยเฟิงร้องเตือน
ฟุ๊บ.. ตู้ม!
อุ้งเท้าขนาดใหญ่ปะทะเข้ากับโขดหินด้านข้างชายหนุ่มที่หลบฉากออกได้อย่างหวุดหวิด แม้ว่าคลื่นพลังที่ถูกปลดปล่อยออกมาจะกระทบร่างให้เซถลา แต่เซียวเฉิงเฟยกลับพลิกกายแล้วจ้วงเท้าหนีอย่างไม่ลดละ
“อสูรพยัคฆ์ขาวระดับห้าสิบ!” เซียวเฉิงเฟยะโบอก
หยุนเสวี่ยเฟิงที่ได้ยินดังนั้นก็ไม่รอข้า พลังปราณปราณธาตุลมถูกผนึกลงใต้เท้าอย่างเร่งรีบพร้อมกับดีดตัวเข้าหากังหยง ประจวบเหมาะกันกับที่เซียวเฉิงเฟยได้วิ่งมาถึง
โฮก!
อสูรพยัคฆ์ขาวที่ติดตามขายหนุ่มมานั้นมีความรวดเร็วกว่ามาก เมื่อเหยื่อของมันเข้ามารวมตัวกันเช่นนี้ มีหรือที่มันจะปล่อยโอกาสให้หลุดลอย มันรีบดีดตัวกระโจนเข้าหาทั้งสาม พร้อมกับผนึกพลังปราณธาตุไฟเอาไว้ในอุ้งเท้าขนาดใหญ่เท่าโต๊ะขนาดสี่คนโอบ!
ตู้ม!
“อ๊ากก..”
อุ้งเท้าสีขาวตะปบเข้าที่หลังเซียวเฉิงเฟยอย่างจัง พร้อมกันนั้นยังกวาดเอาร่างของกังหยงติดไปด้วย หนึ่งชายหนุ่มหนึ่งผู้พเนจรถูกซัดปลิวไปด้านข้างต่อหน้าต่อตาหยุนเสวี่ยเฟิง!
จบตอล~.
โอ๋ๆ ไม่ค้างนะ เดี๋ยวตรวจตอนต่อไปเสร็จจะลงทันทีเลย
3K
