หลังจากรวบรวมสติและทบทวนเหตุการณ์ที่ผ่านมา เอกอนพบว่าตนเองยังมีชีวิตอยู่ แม้จะผ่านเหตุการณ์ที่ควรจะทำให้เขาตายไปแล้วก็ตาม เขาเริ่มรู้สึกได้ว่า พลังบางอย่างได้ถูกส่งต่อมาจากพ่อของเขา ซึ่งใส่บางสิ่งบางอย่างไว้ในอกของเขา ความคิดสับสนและยากจะเข้าใจพลุ่งพล่านในหัว แต่ที่น่าประหลาดคือ เขาสามารถร่ายเวทมนตร์ธาตุมืดได้ ทั้งที่ไม่เคยฝึกฝนมาก่อนเลยในการเรียนกับรีฟ
ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของเขา “จงตามหาอาวุธวิเศษ…” เอกอนมองไปรอบๆ ด้วยความมึนงง พยายามหาว่าเสียงนั้นมาจากไหน แต่ก็ไม่พบใคร เสียงนั้นมาจากในหัวของเขาเอง อาวุธวิเศษที่อยู่ในตัวเขากำลังพูดกับเขา เอกอนพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น
เขาอยู่ในหมู่บ้านเอลฟ์ที่ถูกทำลายไปแล้ว กำลังหาเสื้อผ้าและเสบียงเพื่อเริ่มออกเดินทาง เขาคิดในใจว่า "เราต้องตามหาอาวุธวิเศษให้ครบ แล้วค่อยบุกไปจัดการไอ้มีค! นี่คงเป็ภารกิจสุดท้ายของเรา" เขารู้ว่าพลังที่เขามีในตอนนี้ยังไม่เพียงพอ หากเขากลับไปใช้พลังอย่างเต็มที่ เขาอาจสูญเสียสติได้ พลังอาวุธวิเศษนี้อาจเป็สิ่งที่พ่อของเขาใส่ไว้เพื่อช่วยกดความบ้าคลั่งในตัวเขา แต่มันทำให้เขาอ่อนแอลง เขาต้องฝึกฝนเพื่อควบคุมและใช้พลังนี้อย่างเต็มที่
*ที่เขายังมีสติอยู่หลังจากกลายเป็พ่อมดดำเพราะพลังอาวุธวิเศษทำให้กดความบ้าคลั่งของเขาไว้ แต่มันทำให้เขาอ่อนแอลง เขาต้องฝึกฝนเพื่อใช้พลังที่มีอยู่
เอกอนกำลังคิดว่าจะวาร์ปไปที่ไหนสักแห่ง แต่การจะวาร์ปได้นั้น เขาต้องเคยไปที่นั่นมาก่อน ซึ่งตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาแทบไม่เคยออกจากบ้านเลย ทำให้เขาต้องเดินทางด้วยเท้าก่อน เขาคิดว่าการเข้าเมืองเป็สิ่งแรกที่ควรทำ แต่ต้องปิดบังตัวตน เพราะเขารู้ว่าเขาอาจถูกตามล่า
เมื่อมาถึงเมืองที่ชื่อว่า "นครรัฐป่ามรกต" เขาพบว่าเมืองเต็มไปด้วยใบประกาศจับที่มีชื่อและรูปของเขา เอกอนรีบปิดหน้าด้วยเสื้อคลุมและเดินเข้าไปในร้านเหล้าเล็กๆ ที่อยู่ริมเมือง บรรยากาศในร้านอบอุ่น มีลูกค้าไม่มากนัก เอกอนเดินเข้าไปถามเ้าของร้าน
“พอจะมีที่ให้ข้าได้หลับนอนซักคืนหนึ่งไหมท่าน เป็โรงนาก็ได้ข้าแค่อยากได้ที่หลับนอนซัก 1 คืน” เอกอนถามเ้าของร้าน
เ้าของร้านเป็ลุงมีหนวด ดูมีอายุ มีพุงนิดหน่อย ส่วนสูงสมส่วน ใส่เสื้อยืดข้างใน ข้างนอกเป็เอี้ยมสีน้ำตาล
เ้าของร้านถามกลับ “100 เรียว สำหรับ 1 ท่าน”
เอกอนตอบกลับ “พอดีตอนนี้ข้าไม่มีเงินเลย ไว้ข้าจะล่าสัตว์มาให้ท่านได้ไหม เป็ค่าห้องแทน”
เ้าของร้าน “อืม..ข้าพอจะมีห้องว่างอยู่ เป็บ้านข้าเองเ้าไปพักผ่อนที่นั่นก่อน ไว้มีเงินค่อยมาจ่ายข้าทีหลัง”
เอกอนพยักหน้าขอบคุณ “ขอบคุณท่านมาก”
“มีอา ไปส่งแขกหน่อย!” เ้าของร้านเรียกลูกสาว
มีอาเดินเข้ามาด้วยท่าทางอ่อนหวาน ตัวเธอเล็กและไม่สูงมากนัก ผิวขาวอมชมพูที่เปล่งประกายทำให้เธอดูเหมือนนางฟ้าที่หลุดออกมาจากเทพนิยาย ผมสีฟ้าสดใสเป็ลอนอ่อนๆ รับกับใบหน้าที่น่ารักน่าทะนุถนอม แววตาสีฟ้าสดใสเหมือนท้องฟ้าในวันไร้เมฆ หน้าอกขนาดพอดีไม่มากไม่น้อย เธอสวมชุดกระโปรงที่พลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหวของเธอ สร้างความรู้สึกนุ่มนวลและอ่อนหวาน ใครที่ได้พบเจอเธอคงอดไม่ได้ที่จะตกหลุมรักั้แ่แรกเห็น
เอกอนมองมีอาด้วยสีหน้าเรียบเฉย สมองเขาคิดแค่เื่ตามหาอาวุธวิเศษและแก้แค้นเท่านั้น
มีอาพูดด้วยน้ำเสียงสดใส “ตามข้ามาได้เลยค่ะท่าน”
โมอาเดินเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจและสง่างาม ร่างกายของเธอแข็งแรง มีกล้ามเนื้อที่ชัดเจนบ่งบอกถึงการฝึกฝนอย่างหนัก ผิวของเธอเป็สีแทนสวย ผมสีดำขลับยาวสลวยที่ตกลงมาถึงไหล่ หน้าตาคมเข้มเต็มไปด้วยเสน่ห์ เธอเป็ผู้หญิงที่สวยมากจนยากที่จะละสายตา หน้าอกของเธอมีขนาดใหญ่ โดดเด่น ตาสีน้ำตาลเข้มแฝงไปด้วยความเฉียบแหลมและความมั่นใจ ทุกการเคลื่อนไหวของเธอแสดงถึงพลังและความเป็ตัวของตัวเองอย่างแท้จริง
“ใช้ยัยมีอาระวังทำอะไรพลาดนะพ่อ” เธอพูดกับเ้าของร้าน ซึ่งเป็พ่อของทั้ง 2 คน
เอกอนเดินตามมีอาไปโดยไม่ได้พูดอะไร มีอาพาเอกอนออกมาจากร้าน บ้านของพวกเขาอยู่ด้านขวาของร้านนั่นเอง
“ตรงนี้เป็บ้านพวกข้าเอง ท่านพักผ่อนตามสบายนะ เดี๋ยวข้านำอาหารมาให้”
“ต้องขอบคุณพวกท่านมาก เดี๋ยวข้าจะรีบหาเงินมาชดใช้พวกท่านแน่นอน” เอกอนพูด
เมื่อเอกอนล้มตัวลงนอนไปซักพักเขาก็ได้ยินเสียงเหมือนคนทะเลาะกันมาจากร้าน เขาจึงลุกออกไปดูเหตุการณ์
“เฮ้ย พวกแกต้องจ่ายเงินของเดือนนี้ พวกแกยังจ่ายไม่ครบ นี่มันเป็กฎหมายของาาองค์ใหม่” ทหารในชุดเกราะเวทย์เต็มยศคนหนึ่งพูดขึ้นมา
เ้าของร้านยกมือไหว้ “ข้าขอล่ะทำเลร้านข้ามันไม่ดีจริงๆ ข้าขายได้น้อยมาก ลำพังอาหารข้ายังต้องไปล่าสัตว์หาเอาเลย”
เอกอนแอบดูอยู่ที่หน้าต่าง มีทหาร 3 คน ในชุดเกราะเต็มยศ กำลังไถเงินเ้าของร้านอยู่
“หา…? แกจะบอกว่าแกจะไม่จ่ายของเดือนนี้หรอ แกอาศัยแผ่นดินของอาณาจักรดรัมทำมาค้าขาย แต่แกจะไม่จ่ายค่าที่ได้ยังไง?” ทหารพูดทำสีหน้ากวนๆ
“ขะ..ข้าจะจ่าย แต่ปกติมันไม่มากขนาดนี้ และหากข้าปิดร้านไป ข้าจะไปอยู่ที่ไหน” เ้าของร้านพูดทั้งน้ำตา
“แก่ป่านนี้มาร้องไห้ขอความเห็นใจ เห็นทีต้องพังร้านแกให้หมดซะแล้ว..เอ้ะ..ลูกสาวแกน่ารักดีนี่หว่า..” ทหารพูดพลางมองหน้าลูกสาวทั้ง 2 ของ เ้าของร้าน
“อะ..อย่านะท่าน ข้าจะหามาจ่ายแน่นอนข้าสัญญา” เ้าของร้านขอร้อง
ทหารไม่สนใจเดินเข้าไปหามีอาและกระชากเสื้อมีอาออก เผยให้เห็นหน้าอก และหัวนมสีชมพูของมีอาหลุดออกมา
“เฮ้ย..พวกเรายัยนี่โคตรเด็ด ของเดือนนี้พวกเราสำรองจ่ายให้ไปก่อน แต่พวกกูของจัดการยัย 2 คนนี้ก่อนนะ”
มีอาใพยายามขัดขืน เ้าของร้านโกรธจัดหยิบมีดที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะออกมา “พวกแกทำบ้าอะไรวะ” เขาพุ่งเข้าไป แต่โดนทหารซัดเข้าไปที่หน้า 1 ที พลังของเกราะเวทย์มีพลังโจมตีที่สูง มันรุนแรงขนาดลูกตาเขาถึงกับหลุดออกมา
“อะไรของมันวะ ฮ่าๆๆ”
มีอาและโมอากรี้ดเสียงดังและร้องขอความช่วยเหลือ
“ใครก็ได้ๆ ใครก็ได้ช่วยด้วย” มีอาร้องพลันโดนจับกดเข้าไป
เอกอนเดินเข้ามาทางประตู เขาวางแผนการร่ายเวทย์เอาไว้หมดแล้วจึงเข้ามาค่อนข้างช้า
ทหารคนที่อยู่หน้าประตูใและกำลังหยิบดาบ ทันใดนั้นตัวเขาก็ขาดครึ่งทันทีเืกระเซ็น ไส้ทะลักออกมา
ทหารอีก 2 คน ใ “เฮ้ยแกเป็ใครวะ?” ทหารทั้ง 2 ,ทำหน้าใเนื่องจากเพื่อนของตัวขาดไป
“เอ้ะ..แกหน้าเหมือนคนในประกาศจับเลยนี่หว่า เอกอน ลูกชายผู้สังหาราาเกล็นสินะ” ทหารที่กำลังจะข่มขืนมีอา
หันกลับมาพูด
“แกรู้ไหมว่าค่าหัวแกมันขนาดไหน? ถ้าข้าจับแกได้คงเลื่อนขั้นเป็ขุนนาง” เขาทำสีหน้าไม่สู้ดี แต่ก็พร้อมจะสู้
เขาหยิบดาบและพุ่งเข้าไปจะโจมตีเอกอน เมื่อดาบฟาดเข้าที่เอกอนกลับมีโล่สีดำโผล่ออกมากันสะท้อนพลังทั้งหมดกลับไปที่เ้าตัว ทำให้เกราะของเขาแตกออก
ทหารคนที่ 2 เห็นท่าไม่ดีจึงรีบโจมตีเอกอนต่อ “ย้ากกก!” ทหารคนนั้นบุกมาแบบบ้าคลั่ง แต่โดนเอกอนร่ายเวทย์ลูกศรความมืดแทงทะลุตัวตายไปอีกคน
ทหารที่เกราะแตกลุกขึ้นมาทำหน้าสีหน้ากลัวเมื่อเห็นแววตาดุจปีศาจจ้องมาที่เขา”ดะ..ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถอะ ข้าจะจากไปที่นี่แต่โดยดี” เขาอ้อนวอนขอชีวิตและร้องไห้
เอกอนไม่ได้สนใจเขาเสกดาบดำขึ้นมาฟันหัวทหารคนนั้นกระเด็นออกไป
มีอาใกับภาพที่เห็น เพราะมันเต็มไปด้วยเืไม่ว่าจะพ่อของมีอาที่ลูกตากระเด็นออกมา ทหาร 3 คน ที่กลายเป็ศพภายในระยะเวลาแค่ไม่นาน
*เอกอนได้วางแผนการอย่างรอบคอบ เขาร่ายเวทย์ "เส้นด้ายแห่งความมืด" ไว้ล่วงหน้า โดยเส้นด้ายเหล่านี้ถูกวางดักไว้สำหรับทหารที่เฝ้าประตู เมื่อทหารเ่าั้หยิบดาบขึ้นมา เส้นด้ายจะเริ่มทำงานทันที ตัดร่างของเหยื่อออกอย่างไร้ปราณี
นอกจากนี้ เอกอนยังร่ายเวทย์ "โล่ความมืด" ที่สามารถสะท้อนการโจมตีกลับไปยังผู้โจมตีได้อีกด้วย เมื่อทหารคนหนึ่งที่เกราะแตกพุ่งเข้ามาโจมตีเขา ผลก็คือการโจมตีนั้นถูกสะท้อนกลับไป ทำให้ทหารคนนั้นได้รับผลกระทบแทน
เอกอนวางแผนล่วงหน้าสำหรับการรับมือกับทหารทั้งสามคน โดยรู้ว่าเมื่อทหารคนแรกถูกฆ่า และทหารคนที่สองถูกทำลายกำลังใจลง คนสุดท้ายจะถูกครอบงำด้วยความกลัว เมื่อเห็นเพื่อนของเขาตายไปหนึ่งและพ่ายแพ้ไปอีกหนึ่ง คนสุดท้ายนี้จะโจมตีอย่างไร้ทิศทาง ทำให้การต่อสู้กลายเป็การเปิดโอกาสให้เอกอนได้เปรียบจากสถานการณ์ที่สร้างขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ
โมอาวิ่งเข้ามาปลอบใจ “ไม่เป็ไรนะๆ มีอา ไม่เป็ไร..ท่านคือคนในประกาศจับหรอ ต่อจากนี้พวกเราคงโดนตามล่าไปด้วยแน่ ทหารที่ส่งมาทวงค่าพื้นที่ตายไป 3 แบบนี้ ให้พวกเราไปกับท่านได้ไหม”
เอกอนยืนนิ่งแววตาดูเงียบสงบ “พวกเ้ามีบุญคุณกับข้า หากแต่พวกเ้ามากับข้า พวกเ้าจะตายในระยะเวลาไม่นาน พวกเ้าเตรียมรับมือกับความตายไว้รึยังล่ะ?”
มีอายังคงร้องไห้ โมอาพูดตต่อ “ถึงอยู่นี่พวกข้าก็ต้องตาย” โมตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
เอกอนเดินไปหาร่างของเ้าของร้าน “เขายังไม่ตายข้ามีเวทย์มนตร์รักษา อาจจะช่วยเขาได้ แต่ลูกตาของเขาจะบอดไปนะ”
โมอาตอบ
“ขอบคุณท่านมาก ถ้าไม่ได้ท่านไม่รู้พวกเราจะพบเจอกับนรกแบบไหน”
ผ่านไป 2 ชั่วโมง “พะ..พวกเรา เตรียมรถม้าไว้แล้ว เราออกเดินทางกันเลยไหม”
มีอาเดินเข้ามาที่ร้านหลังจากเตรียมรถม้าเสร็จ “อืม จัดของให้เรียบร้อยเราจะออกเดินทางกันเดี๋ยวนี้ พวกทางการน่าจะส่งคนเข้ามาที่นี่เร็วๆนี้” เอกอนตอบ
ณ ราชวังแห่งเมืองหลวงแองเจิลไซส์ในตอนกลางคืน มีคกำลังส่องกระจกอยู่ในห้องของาา ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งละลายไปกับไฟ แขนข้างหนึ่งของเขาไม่มีหนังและพันผ้าพันแผลเอาไว้
“เกล็น นี่คือแผนของแกสินะ!” เขาพูดกับกระจกด้วยน้ำเสียงโมโหสุดขีด
เขาเดินออกมาจากห้องของาา
“ท่าน เซอร์ ไซคัส ท่านมีกำลังคนและพลังเวทย์ที่เหมาะกับการสะกดรอย หรือตามหาคนมากที่สุด ข้าไว้ใจท่านได้ไหม” มีคพูดกับไซคัส ที่รออยู่ด้านนอก
ไซคัสดูดซิกก้าและปล่อยควันออก “ไอเด็กเปรตนั่นตอนร่างพ่อมดดำ พวกเราไม่อาจหยุดมันได้เลย ถ้ามันใช้ร่างนั้นอีกข้าจะไม่ตายเอารึท่านาา”
“ไม่ต้องห่วง การจะเป็ร่างนั้นต้องได้รับภาวะจิตใจแหลกสลายอีกครั้ง ตอนนี้ในหัวมันคงมีแค่การรวบรวมอาวุธวิเศษมากกว่า” มีคพูดต่อ
“ท่านแค่หามันให้เจอแล้วแจ้งข้า ข้าจะไปจัดการมันด้วยตนเอง”
ไซคัส ทำหน้าเบื่อหนาย “รับทราบท่านองค์าา ข้าจะตามล่าด้วยทุกอย่างที่ข้ามี”
ไซคัสที่มีท่าทีหยิ่งผยอง แต่เขากลับเคารพมีคยิ่งกว่าองค์าาไคซัน เนื่องจากเขาชอบนโยบายของมีคและเขาเป็คนที่อยากจะเห็นอาณาจักรดรัมยิ่งใหญ่อีกครั้งหนึ่ง
ณ นครรัฐป่ามรกต “อะไรนะ !! ทหารที่ส่งไปเก็บบรรณาการณ์ร้านเล็กๆนั่นหายตัวไปหรอ” ผู้ว่านครรัฐป่ามรกตพูด ชายวัยกลางคน เขามีใบหน้าขาวซีด ไม่มี่หนวด ตัวสูงผอม สวมชุดแบบขุดนางชั้นสูงอังกฤษ ใส่รองเท้าหนังหัวแหลมปี้ด สะพายดาบที่ดูมีราคาไว้ด้านข้าง
“ลองไปตรวจสอบดู ส่งกำลังทหารไปซัก 100 คน ทหารหุ้มเกราะเวทย์ 3 คน หายไป ประชาชนธรรมดาทำอะไรไม่ได้แน่”
ระหว่างนั้นเอกอน มีอา โมอา ลุงเ้าของร้านที่กำลังนอนฟื้นตัวและพันผ้าพันแผลไว้ที่ตาขวา กำลังเดินทางด้วยรถม้าออกจากป่ามรกตด้วยรถม้า
“ข้าจะเดินทางไปที่อาณาจักรชินจิ เราต้องไปเริ่มต้นที่ชายแดนของอาณาจักร”
เอกอนพูดอธิบาย
โมอาถามด้วยสีหน้าสงสัย “ตอนนี้ตรงชายแดนอาณาจักรทั้ง 2 กำลังมีากันอยู่นี่ จะไม่เป็อะไรหรอ”
“คนที่ข้าเคยรู้จักบอกว่าที่นั่นเป็ที่รวมพลคนที่ไม่เห็นด้วยในนโยบายทางการเมืองใหม่ของดรัม “
“หรือง่ายๆก็คือกบฎนั่นแหละ”
“เ้าก็เห็นนี้ตอนนี้ประชาชนลำบากขนาดไหนอาณาจักรนี้อยู่ไม่ได้แล้ว เป็ทหารก็ต้องไปตายเพื่อา ประชาชนอาชีพอื่นๆก็ต้องจ่ายภาษีจำนวนมากเพื่อาไร้สาระของไอาากำมะลอนั่น”
“นอกจากพวกขุนนาง อาณาจักรนี้มันอยู่ไม่ได้แล้ว” เอกอนพูดพลางทำสีหน้าฉุนเฉียว
มีอาพูด “ท่านเอกอนใจเย็นๆนะคะ พวกเราจะผ่านเื่นี้ไปด้วยกัน พวกเราจะอยู่ข้างท่านเสมอ” มีอาพูดด้วยเสียงใจเย็นและดูสงบขึ้น
เอกอนมองด้วยสีหน้าเขินนิดหน่อย
“เราพักกันที่นี่ก่อน ม้าน่าจะเหนื่อยเราจะกางเต็นท์นอนกันในป่าก่อนออกจากนครรัฐนี้” เอกอนพูดพลางหยุดม้าและลงไปเตรียมของต่างๆ
ระหว่างที่เอกอนนอนอยู่มีอาก็เดินเข้ามาที่เอกอน “ขะ..ข้าอยากตอบแทนบุญคุณท่านคืนนี้ได้ไหมคะ?” เธอพูดพลางถอดเสื้อเผยให้เห็นหัวนมชมพูสดใส และเริ่มเอามือไปคลำที่ควยของเอกอน เอกอนทำสีหน้าเขินแต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไร เขาปล่อยเลยตามเลย
มีอาใช้มือรูดรำควยของเอกอนขึ้นๆ ลงๆ อย่างนุ่มนวล เหมือนเธอจะเชี่ยวชาญเื่พวกนี้ผิดกับบุคลิกภายนอกของเธอที่ดูสดใสร่าเริง
เธอทำสีหน้าใเพราะของเอกอนตอนแข็งตัวมันใหญ่มาก เธอกระซิบ “อืม..จะเอาเข้าไปได้ไหมนะ” เอกอนหน้าแดง
หลังจากนั้นทั้ง 2 ก็ถอดเสื้อผ้าทั้งหมด มีอาอยู่ข้างบนและแหกหีของเธอเพื่อให้ของเอกอนเข้ามาในตัวเธอ พวกเขาค่อยๆทำกันอย่างช้าๆ เพราะไม่อยากให้โมอาตื่น
นี่เป็ครั้งแรกของเอกอนเขารู้สึกดีมาก แต่..ทันใดนั้่นภาพเหตุการณ์สุดเลวร้ายที่แม่ของเขาถูกข่มขืนก็ผุดขึ้นมาในหัว ทำให้เขาผลักมีอาออก “ขะ..ข้าขอโทษ” เขาวิ่งออกไปอาเจียนออกจนหมด
มีอาวิ่งเข้ามากอดเอกอนทั้งที่ยังเปลือยอยู่ “ไม่เป็ไรนะ ไม่เป็ไรนะ ข้าอยู่นี่”
เอกอนทำสีหน้าดีขึ้น “ข้าขอโทษพอดีข้าผ่านอะไรมาเยอะน่ะ คืนนี้เรานอนกันก่อนนะ”
พ่อของมีอาลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงัด เขาใเมื่อเห็นภาพที่ไม่ควรเห็น ลูกสาวของเขา กำลังมีความสัมพันธ์กับเอกอน ภาพนั้นทำให้หัวใจของเขาเ็ปอย่างแสนสาหัส น้ำตาไหลออกมาจากตาข้างหนึ่งที่ไม่ได้รับาเ็ ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาทำให้เขากำหมัดแน่นจนเืไหลออกมาจากมือ
ความเ็ปใจของเขาเกิดจากการเห็นลูกสาวที่เขารักอย่างสุดหัวใจต้องมาเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้
1K
