หัวใจพลัดหลงในดงดอกรัก

ตอนที่ 14 : วันแรกที่โลกเริ่มเบียดเข้ามา

ลมเช้าริมโขงพัดเอื่อยเหมือนเดิม
ใบกันเกราปลิวกระทบกันเบา ๆ เป็๲จังหวะช้า ๆ

ชัยยศในวัยชรานั่งพิงพนักม้านั่งมองสายน้ำที่ไหลนิ่ง
ภาพเมื่อวานยังค้างอยู่ในหัว
ภาพของสนามหน้าคณะ
เสียงหัวเราะของเพื่อน
และรอยยิ้มเก้อ ๆ ของน้องรหัสคนใหม่

“ปุ๊ก…”

ชื่อสั้น ๆ นั้นลอยขึ้นมาในใจ
อย่างไม่รู้ตัว

เขาหลับตาลงช้า ๆ
แล้วความทรงจำในปีสอง
ก็เริ่มขยับจากวันรับรายงานตัวน้องปีหนึ่ง
ไปสู่ “วันธรรมดาวันแรก” ของการเป็๲พี่รหัสจริง ๆ

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

วันนั้นเป็๲เช้าวันจันทร์
ท้องฟ้าโปร่ง ลมไม่แรง
นักศึกษาทยอยเดินเข้าตึกเรียนตามตารางแรกของสัปดาห์

ชัยยศเดินมาพร้อมสมศักดิ์ สมเกียรติและจรูญ
ทั้งสี่คนถือสมุดเล็คเชอร์คนละเล่ม
คุยกันไปเรื่อย ๆ ระหว่างทาง

“มึงดูตารางเรียนกูสิ”สมศักดิ์บ่น “เช้าถึงเย็น ไม่มีช่องว่างให้หายใจเลย”

สมเกียรติหัวเราะเบา ๆ
“จะบ่นอะไรนักหนา มึงยังเหลือแรงไปจีบสาวตอนเย็นได้ทุกวัน”

“สงสัยกูนี่แหละจะเป็๲คนเรียนจบช้าที่สุดในกลุ่ม”จรูญพูดเรียบ ๆ

ชัยยศฟังเพื่อนคุย
แต่สายตากลับเผลอมองไปทางบันไดหน้าตึกเรียน

และแล้ว…
เขาก็เห็นเธอ

ปุ๊กเดินขึ้นบันไดมาพร้อมเพื่อนผู้หญิงอีกสองคน
ในมือมีสมุดกับแฟ้มบาง ๆ
เธอใส่เสื้อนักศึกษาที่ดูเรียบร้อยกว่าวันรับน้อง
กระโปรงยาวคลุมเข่า
รองเท้านักศึกษาดูยังแข็งเหมือนเดิม

เธอเห็นเขาเข้า
ชะลอฝีเท้าเล็กน้อย
ก่อนจะยกมือไหว้

“สวัสดีค่ะพี่ยศ”

เสียงนั้นไม่ดัง
แต่เพียงพอให้เพื่อนทั้งกลุ่มหันมามองเขาพร้อมกัน

สมศักดิ์ยิ้มมุมปาก
“อ้าว…น้องปุ๊กนี่เอง”

สมเกียรติพยักหน้า
“เรียนวิชานี้ด้วยเหรอ”

ปุ๊กพยักหน้าหงึก ๆ
“ค่ะ หนูเพิ่งรู้ว่าพี่ยศก็เรียนที่ตึกนี้เหมือนกัน”

ชัยยศยิ้มบาง ๆ
“วิชาปรับพื้นฐานใช่ไหม”

“ค่ะอาจารย์เดียวกับพวกพี่หรือเปล่าก็ไม่รู้”

“ใช่แหละ” เขาตอบ“เตรียมตัวโดนสั่งงานยาว ๆ ได้เลย”

ปุ๊กทำหน้าย่นตาเหี่ยวเบา ๆ
เพื่อนข้าง ๆ เธอหัวเราะ

“พวกพี่ ๆอย่าแกล้งน้องมากนะคะ น้องยิ่งเกร็ง ๆ อยู่”

“รุ่นพี่ทุกคนแกล้งทั้งนั้นแหละ”สมศักดิ์พูดกลั้วหัวเราะ

บรรยากาศตรงบันไดตึกเรียนอบอุ่นแบบเด็กมหาวิทยาลัย
ไม่มีพิธีรีตอง
ไม่มีระยะห่างมากเกินไป
แต่ก็ยังมีเส้นบาง ๆ ของคำว่า “พี่–น้อง” ขึงอยู่

ชัยยศเดินขึ้นตึกพร้อมปุ๊กในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกล
เขาไม่รู้ตัวเลยว่า
๻ั้๫แ๻่ก้าวแรกของวันนั้น

โลกของเด็กผู้หญิงคนนี้
กำลังเริ่มซ้อนทับเข้ามาในชีวิตของเขาทีละน้อย

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

หลังเลิกเรียน๰่๥๹สาย

ลานใต้อาคารเรียนเริ่มมีนักศึกษาจับกลุ่มนั่งพัก
บางคนกินข้าวกล่อง
บางคนกินขนมปัง
บางคนกางสมุดอ่านทวนบทเรียน

ปุ๊กเดินตรงเข้ามาหาเขา
สีหน้ามีทั้งลังเลและตั้งใจ

“พี่ยศคะ…หนูขอถามหน่อยได้ไหมคะ”

“ได้สิ ว่าอะไร”

“วิชานี้…ต้องอ่านหนังสือเล่มไหนเป็๞หลักเหรอคะหนูยังงง ๆ อยู่”

ชัยยศหยิบสมุดของตัวเองออกมา
เปิดหน้าที่จดรายชื่อหนังสือ

“เล่มนี้เป็๞หลักอาจารย์ชอบออกจากบทสามกับบทห้า”

เขาเขียนชื่อหนังสือให้เธอในกระดาษแผ่นเล็ก

“ถ้ายังไม่มีลองไปยืมจากห้องสมุดดูก่อนได้”

ปุ๊กรับกระดาษไป
ยกมือไหว้อีกครั้ง

“ขอบคุณมากนะคะพี่หนูยังไม่ค่อยมีเพื่อนในคณะเลย”

ประโยคนั้นทำให้หัวใจเขาขยับเงียบ ๆ

เขานึกถึงตัวเองตอนปีหนึ่ง
วันที่เดินคนเดียว
กินข้าวคนเดียว
นั่งอ่านหนังสือคนเดียว

“ถ้ายังไม่รู้จะกินข้าวกับใคร…”เขาพูดช้า ๆ
“ก็มานั่งกับพวกพี่ได้ ไม่ต้องเกรงใจ”

ปุ๊กเงยหน้ามองเขา
แววตาสว่างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“จริงนะคะ”

“อืม…พี่พูดแล้วไม่คืนคำ”

เธอยิ้ม
เป็๲รอยยิ้มที่ไม่หวือหวา
แต่ทำให้คนมองรู้สึกสบายใจ

สมศักดิ์ที่ยืนอยู่อีกฝั่งหันมาสะกิด

“เออ ๆน้องรหัสมึงดูไม่ดื้อดีนะยศ ดูตั้งใจเรียนด้วย”

ชัยยศหัวเราะ
“ก็ดีกว่าได้พี่รหัสซน ๆ แบบปีที่แล้วแหละ”

คำพูดนั้นทำให้สมศักดิ์กับสมเกียรติหัวเราะออกมาพร้อมกัน
แต่จรูญกลับมองหน้าเขานิ่ง ๆ

ราวกับจะเตือนอะไรบางอย่าง
โดยไม่ต้องใช้คำพูด

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

เย็นวันนั้น

ลานกิจกรรมหน้าหอประชุมใหญ่เริ่มคึกคัก
มีการซ้อมเชียร์ ซ้อมเต้น และเตรียมงานกิจกรรมรวมคณะ

เสียงดนตรีดัง
เสียงนับจังหวะ
เสียงหัวเราะจากกลุ่มนิสิตจำนวนมาก

ชัยยศเดินผ่านบริเวณนั้นกับเพื่อน
ตั้งใจจะไปหาร้านข้าวเย็น

แล้วเขาก็เห็น “เธอ”

หญิงสาวร่างสูง ผมยาวประบ่า
ใส่เสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงยีนส์
ยืนคุยกับเพื่อนกลุ่มหนึ่งอย่างออกรส
เสียงหัวเราะเธอดังกว่าคนรอบข้าง

ท่าทางมั่นใจ
สายตาคม
ยืนอยู่ตรงกลางของกลุ่มราวกับตัวเองเป็๞จุดศูนย์กลาง

สมศักดิ์ปรายตามอง
แล้วยิ้มมุมปาก

“นั่นเอื้อย…น้องคณะศิลปศาสตร์ปีหนึ่ง๰่๭๫นี้ดังพอตัวนะ”

ชัยยศไม่ได้ตอบทันที
สายตาเขาเผลอหยุดที่เธอ

เอื้อยหันมาเจอสายตาเขาเข้าพอดี

แทนที่จะหลบ
เธอกลับยิ้มให้
เป็๲รอยยิ้มที่ไม่เขิน ไม่กลัว
เหมือนคนที่รู้ตัวเองดีว่ากำลังถูกมอง

หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย
แบบที่เขาคุ้นเคยดี

สมเกียรติสังเกตเห็น
พูดขึ้นเบา ๆ

“ระวังหน่อยนะมึง…สายตาแบบนั้นกูเคยเห็นมาแล้ว”

ชัยยศถอนหายใจ
เหมือนถูกดึงกลับจากความรู้สึกบางอย่าง

“กูแค่มองเฉย ๆ”

จรูญพูดสั้น ๆ
“บางที…การมองเฉย ๆ นี่แหละ อันตรายที่สุด”

เขาไม่ตอบ
ได้แต่หันหน้าไปอีกทาง

แต่ในใจ…
ภาพรอยยิ้มของเอื้อย
กลับยังติดค้างอยู่

ในขณะเดียวกัน
อีกมุมหนึ่งของลาน

ปุ๊กกำลังยืนช่วยเพื่อนจัดโต๊ะสำหรับกิจกรรม
เธอหันมาเห็นเขาโดยบังเอิญ
ยิ้มให้และยกมือไหว้เบา ๆ

รอยยิ้มสองแบบ
จากผู้หญิงสองคน
ในเวลาใกล้เคียงกัน

คนหนึ่ง…สงบนิ่ง
อีกคน…ร้อนแรง

และเขา…
ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างสองโลกนั้นอีกครั้ง

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

คืนนั้น

ชัยยศกลับถึงหอพัก
อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า
แล้วนั่งลงข้างหน้าต่าง

เสียงวิทยุจากห้องข้าง ๆ เปิดเพลงเบาๆ
เสียงนักศึกษาหัวเราะกันอยู่ใต้ตึก

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง
เห็นไฟถนนเป็๲จุด ๆ ไกลลิบ

ในหัวมีทั้งภาพของปุ๊ก
สายตาที่เต็มไปด้วยความไว้วางใจ

และภาพของเอื้อย
รอยยิ้มที่เหมือนชวนให้ก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด

แล้วภาพของ “นิ่ม” ก็แทรกขึ้นมาเงียบๆ
พร้อมประโยคที่เธอเคยพูด

“ถ้าจะกลับมาก็ขอให้กลับมาด้วยหัวใจที่เลือกเราเองจริง ๆ นะ”

เขาหลับตาลง
ถอนหายใจยาว

“ชีวิตปีสอง…เหมือนจะยังไม่ปล่อยให้เรานิ่งจริงๆ สินะ”

เสียงลมพัดผ่านหน้าต่าง
พาเอาความรู้สึกสั่นไหวเล็ก ๆ ติดเข้ามาในใจเขา

และในคืนนั้นเอง
ชัยยศก็ยังไม่รู้เลยว่า

จากรอยยิ้มธรรมดาในตอนเช้า
และรอยยิ้มร้อนแรงในตอนเย็น

จะค่อย ๆ พาเขา
เดินลึกเข้าไปใน “ดงรัก”
อีกชั้นหนึ่งอย่างเงียบ ๆ

— จบตอนที่ 14 —