ในแผ่นดินที่เคยถูกปกครองด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ องค์ชายหลี่เหยียน ผู้มีสายเลือดราชวงศ์และจิตใจแห่งนักปรัชญา ตัดสินใจปฏิรูปโครงสร้างการปกครองด้วยการร่าง “ธรรมนูญแห่งแผ่นดิน” ที่ให้ประชาชนมีสิทธิ์ร่วมตัดสินใจในทุกระดับ ผ่านสภาแคว้นและคณะประชาชนที่หมุนเวียนและโปร่งใส

แต่การเปลี่ยนแปลงไม่ง่าย—สภาเงาและขุนนางเก่าตอบโต้ด้วยการก่อวินาศกรรมและแฝงตัวในระบบใหม่ หลี่เหยียนต้องเผชิญกับการตัดสินใจที่ท้าทายอุดมการณ์ของตนเอง: จะรักษาหลักการหรือใช้อำนาจเพื่อหยุดความวุ่นวาย

ในขณะที่ระบบใหม่เริ่มตั้งหลักได้ เสียงจากชายแดนเริ่มดังขึ้นผ่านตัวละครสำคัญอย่าง หลินซูเหยา หญิงสาวจากหมู่บ้านห่างไกลที่กลายเป็นผู้นำเสียงของผู้ถูกลืม และ เหวินซืออัน นักปรัชญาเร่ร่อนผู้ตั้งคำถามกับทุกโครงสร้างอำนาจ

เมื่อแคว้นต่าง ๆ เริ่มเดินหมากของตนเองโดยไม่รอคำสั่งจากส่วนกลาง หลี่เหยียนเลือกจะไม่เป็นผู้วางหมากอีกต่อไป แต่เป็นผู้เฝ้ากระดานที่ประชาชนร่วมกันเขียน

การตั้ง “สภาระหว่างแคว้น” และการร่าง “ธรรมนูญร่วม” กลายเป็นบทสรุปของภาคแรก—แผ่นดินที่ไม่มีเจ้าของ มีแต่ผู้ร่วมเขียน และกระดานที่ไม่มีศูนย์กลาง มีแต่ทิศทางที่ประชาชนเลือกเอง