ร่างสูงของใครอีกคนทะยานลงมา ขวางเหล่าองครักษ์ไว้กระบี่ในมือกวัดแกว่งว่องไว ดึง ร่างบอบช้ำของหวงซุนเร้นกายหายไปในความมืด
“มะลิถอนหายใจยาว เฉินตงหัวหันมองมะลิขมวดคิ้ว ก่อนจะตวาดลั่น
“อย่าคิดว่าข้าไม่อาจจับหวงซุนไว้ แล้วเ้าจะดีใจได้อย่างไรเสียคืนนี้เ้าก็จะต้องเป็ของข้า”นี่มันบทตัวร้ายหนังไทยชัดๆ ต้องร้องโวยวายใช่ไหม ตามบท ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่มีทาง มะลิไม่ใช่นางเอกพวกนั้นที่เอะอะอะไรก็ร้องไห้กระซิกๆ ต้องเอาตัวรอด
“ฝ่าาหวงซุน ไปแล้วฝ่าาก็ไม่ต้องจำเป็ต้องให้เฟยลี่ ร่วมแท่นนอนเพื่อแก้แค้นหวงซุนเสียหน่อยเช่นนั้น”แกะมือเฉินตงหัวออกช้าๆ
“ปล่อย เฟยลี่ไปเสีย เถิดเฟยลี่ทำให้ฝ่าาหมดสนุกกับเหล่าสนม เช่นนั้นข้าไม่กวนแล้ว เชิญฝ่าากลับไปที่ตำหนักก่อนหน้านั้นได้ตามสบาย เฟยลี่รับรองไม่หนีไปไหน"
“ร้ายนัก”
“ฝ่าาหมายถึงหวงซุนใช่ไหม”
“เ้านั่นล่ะ อย่ามาทำเป็ตีหน้าซื่อต่อไปข้าจะทำให้เ้าได้เห็นว่าใครกันที่คิดจะไปจากข้าจะต้องโดนแบบไหน” มะลิหน้าเจื่อน คอหด เฉินตงหัวคว้าข้อมือมะลิลากให้เดินตามไปยังตำหนักของตัวเอง
“ต่อไป นี้ไม่มีคำสั่งจากข้าห้ามออกไปไหนเด็ดขาด องครักษ์เฝ้านาง ห้ามนางก้าวออกจากห้องนี้ไปแม้แต่ก้าวเดียว”
“ดะเดี๋ยวจะมากักขังกันแบบนี้ไม่ได้นะข้าไม่ได้ทำอะไรผิด เสียหน่อย”
เฉินตงหัวยกมือขึ้นชี้มาที่ใบหน้าของมะลิ
“นี่เ้ายังคิดว่าตัวเองไม่ผิดอีกหรือเป็สนมของข้าแต่แอบลักลอบ พบกับชายอื่นนัดแนะเพื่อจะหนีตามกันไปเ้าคิดว่าข้าเป็กระบือหรือไร”ตวาดมะลิลั่นด้วยความโมโห รู้ดีว่ามะลิยั่วโมโหเขา
หันไปพูดเสียอีกทาง เป็เสือมากกว่าจ้องจะขย้ำเหยื่อ
“ข้าจะสั่งให้คนตามล่าหวงซุน แล้วฆ่าเขาเสียหากเ้าไม่อยากให้เขาตาย จงอยู่แต่ในนี้ แล้วข้าก็ยังรู้อีกว่าเ้าต้องแอบส่งข่าวให้หวงซุนแน่ ออกจะลึกซึ้งกันขนาดนั้น รักแรกพบรักกันมาั้แ่ยังเยาว์คงห่วงเขาไม่น้อยดี ส่งข่าวบอกเขาด้วยว่า ให้หนีไปแดนใต้เสียไม่อย่างนั้น คนของข้าตามเจอเขาในเขตแดนแคว้นของข้าเกรงว่าเขาจะต้องเหลือแต่ชื่อ”ผลักร่างบางของมะลิเซลงไปกองกับพื้น ลุกพลวดขึ้นไปขวางหน้า คนตัวสูงไว้
“เอะอะอะไรก็ฆ่า เอะอะอะไรก็ใช้กำลัง คนอะไรร้ายที่สุด ทำไม่ไม่ทำตัวดีๆ ให้เฟยลี่รักให้เฟยลี่สงสารเห็นใจ นายเป็ไบโพล่าร์หรืองัยหรือว่าเป็ตัวร้ายจะต้องมีแพทเทิลแบบนี้ทุกคน หัดทำตัวดีๆให้น่าสงสารเสียบ้างอย่างนี้จ้างก็ไม่ได้แอ้มเฟยลี่"
“หุบปาก”
“นี่ไงถือว่าเป็ฮ่องเต้ถือว่าเป็ฝ่าาโธ่รู้หรือไม่ว่าน่าสมเพชที่สุดมีแต่คนกลัว คนเกลียดแต่ไม่มีใครเห็นใจไม่มีใครรัก”ร่างบางถูกรวบจนชนกับอกกว้าง ริมฝีปากบางถูกบดเบียดอย่างแรง มะลิทุบไปที่อกกว้างอย่างแรงมือก็โดนรวบปากก็โดนปิด
“ได้ ข้าไม่บังคับ อยากไปไหนก็ไปอยากจะหนีไปกับหวงซุนก็เชิญ ช่างเ้าทั้งๆ ที่เป็สนมของข้ากล้าคบชู้สู่ชาย”
“หยาบคาย”เงื้อมือ เฉินตงหัว ลากแขนมะลิไปยัง แท่นนอนผลักร่างบางให้ล้มลงไปบนแท่นนอน โถมตัวเข้าทับ
"ยังกล้าลงมือกับข้าอีก ข้าจะให้เ้าจำจนวันตาย ดูสิว่าร้องคราง ด้วยความสุขหรือว่าร้องด้วยความเ็ป”ซวยแล้วอีกคนโมโหจริงๆ ตัวร้ายนี่ เวลาโมโหน่ากลัวพิลึกแล้วยังไม่มีผ่อนแรงดีไม่มีถอย
กดริมฝีปาก บดขยี้ริมฝีปากของมะลิอย่างแรง ดึง เสื้อผ้าสีเหลืองอ่อนขับผิวออกจนขาดวิ่น ไม่ได่้การละ มะลิ ถอยหนี มือไม้คว้าสะเปะสะปะ
“โพล๊ะ”โถกำยานในมือทุบเข้าที่ศีรษะของเฉินตงหัวอย่างแรง สลบเหมือบคาอกนุ่ม
“ตายไหม”พลิกร่างใหญ่ลงไปนอนหงายข้างๆ แนบหูลงบนอกกว้าง คว้าข้อมือมาจับชีพจร
“เฮ้อโล่งอกยังไม่ตาย”
เืสีแดงไหล ออกจากศีรษะ เปรอะ ผ้าปูสีขาวสะอาด
“กรี๊ดดดดดดดด”เ้าอี้กรีดร้องสุดเสียงเมื่อเห็นสภาพของเฉินตงหัว
“องครักษ์จับตัวสนมหวูไว้นาง ปลงพระชนม์ฝ่าา”ซวยแล้วหลักฐานคามือ กำลัง ยกศีรษะของเฉินตงหัวขึ้นดูาแพอดี
“นางมารชั่วช้าสามาน บังอาจปลงพระชนม์ฝ่าา”
“จะบ้าเหรอ เขายังไม่ตายเสียหน่อย เ้ามาดูสิเขายังไม่ตาย จะมาหาว่าข้าฆ่าไม่ได้นะ”องครักษ์ ร่างสูงคนหนึ่งก้าวเข้ามาด้านในใหน้าถุกปิดบังไว้ด้วยเกราะเหล็กเห้นแต่ลูกกะตา ตรงเขามาคว้าข้อมือมะลิไว้ ก่อนจะดึงออกจากห้องไป
“ไม่ไม่ไม่ฉันไม่ได้ทำ ฆ่าเขาอย่ามากล่าวหาลอยๆ ”
"ตามข้ามาเดี๋ยวนี้”เสียงเข้ม มะลิขมวดคิ้วก่อนจะหุบปากเดินตามไปติดๆ เมื่อพ้นออกมาจากตรงนํ้น
“นายหญิงข้า เว่ยจี้ มาช้าไปท่านอาจารย์ให้ข้ามาพาท่านหนีออกไป”เว่ยจี้เ้าแม่ทัพหน้าขาวนั่น ทำไมกล้าทรยศ ฝ่าา
“อาจารย์”
“ใต้เท้าหวูบิดาท่านอาจารย์ของข้าไหว้วานให้ข้าพาท่านหนีออกมา ท่านอย่าทำตัวให้น่าสงสัยที่นี่คนของเรามีน้อยข้าทำได้แค่พาท่านเร้นกายออกมา ตอนนี้หวงซุนอยู่ในที่ปลอดภัยแล้วข้าจะพาท่านไปพบกับหวงซุน เดินตามข้ามาอย่าทำตัวให้มีพิรุธ"
1K
