ลั่วซวงนำตั๋วเงินที่ได้ให้ท่านพ่อเก็บไว้ นางแบ่งมาถือแค่150ตำลึง สำหรับใช้ซื้อของเข้าบ้าน
ซวงเออร์เ้า้าซื้อสิ่งใดบ้าง เดี๋ยวพ่อจะพาเ้าไปเอง เขาเอ่ยถามลูกสาวขณะที่นั่งรถม้าอยู่
ข้า้าไปร้านขายผ้า ร้านขายเมล็ดพันธุ์ แล้วก็ซื้อข้าวสารด้วยเ้าค่ะท่านพ่อ
เมื่อรถม้าจอดที่ร้านขายผ้าขนาดใหญ่ ร้านนี้เป็ที่นิยมของผู้คนส่วนใหญ่ในแถบนี้ ผ้าส่วนใหญ่ภายในร้านคุณภาพดีและราคาค่อนข้างสูง
ทั้ง2คนก็พากันเดินเข้าไปในร้าน แต่เฒ่าแก่ร้านไม่สนใจ แถมยังมองดวยสายตาเหยียดหยามเพราะการแต่งตัวทั้งสองพ่อลูกนั้นเป็ชุดผ้าเก่าๆ ซีดๆ มีรอบปะไม่ต่ำกว่า10ที่ ไม่คิดว่าทั้ง2จะมีเงินพอที่จะซื้อของในร้านได้
"ข้า้าผ้า เฒ่าแก่พอจะแนะนำผ้าให้หน่อยได้หรือไม่เ้าคะ" นางเอ่ยถามเพราะไม่รู้ว่าที่ร้านมีผ้าแบบไหนบ้าง ถ้าให้เลือกเองคงจะใช้เวลานาน
"ร้านของข้าไม่มีผ้าคุณภาพต่ำให้เ้าเลือกดูหรอกนะ เจาไปซื้อที่ร้านอื่นเถอะ" พูดจบเขาก็รีบวิ่งไปต้อนรับลูกค้าผู้มาใหม่ทันที
"เอะคุณหนูอิ๋งวันนี้ท่าน้าผ้าแบบไหนเชิญท่านเลือกดูเลยเ้าค่ะ" เฒ่าแก่พูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม นางพูดเอาใจเฉพาะลูกค้าที่แต่งกายดีและมีเงิน
พูดง่ายๆคือนางเลือกปฏิบัตินั้นเอง
ลั่วซางจึงบอกท่านพ่อให้พาไปร้านขายผ้าอีกร้านนึง ร้านนี้ไม่ค่อยเป็ที่นิยมนัก เนื่องจากเป็ร้านขนาดเล็กที่อยู่ในตรอกทำเลที่ตั้งร้านไม่ค่อยจะดีผู้คนเดินผ่านไปมาน้อย
"ท่านยายมีผ้าดีๆ แนะนำข้าไหมเ้าคะ"
นางเอ่ยถามเมื่อเห็นยายแก่นั่งอยู่ในร้านที่ไม่มีลูกค้าเท่าไหร่นัก
"มีสินางหนูเ้า้าเนื้อผ้าแบบไหนสามารถเลือกดูได้เลย ด้านซ้ายเป็ผ้าคุณภาพต่ำ ด้านขวาเป็ผ้าคุณภาพสูง ส่วนตรงกลางก็มีผ้าคุณภาพปานกลาง มีหลากหลายสีให้เลือก"
ยายแกรีบอธิบายอย่างตั้งใจนานๆ จะมีลูกค้าเข้าร้านที
"งั้นข้าเอาผ้าคุณภาพสูง สีน้ำเงิน สีชมพู สีโอรส สีฟ้า และสีน้ำตาล อย่างละ5พับเ้าค่ะ"
"อ่อ เอาชุดสำหรับท่านพ่อข้า5ชุด สำหรับเด็กผู้ชายประมาณ6ขวบอีก5ชุด"
"ของท่านแม่และของข้า อีก5ชุด เน้นสีอ่อนของท่านพ่อกับน้องเน้นโทนสีเข้ม"
"ทั้งหมดต้องจ่ายเท่าไหร่เ้าคะ"
ท่านยายรีบคิดเงินด้วยความตื่นเต้น เพราะไม่เคยมีใครมือเติบซื้อผ้าคุณภาพดีเยอะเท่านี้มาก่อน
"ทั้งหมด73ตำลึง ยายคิดแค่70ตำลึงพอ จ่ายงินเสร็จแล้วยายแกจึง ให้เด็กในร้านยกของขึ้นรถม้า ทั้งสองคนจึงรีบไปซื้อเมล็ดพันธ์และข่าวสารทันที
"ท่านพ่อพรุ่งนี้ท่านพ่อไปถามซื้อที่ดินที่อยู่ติดกับบ้านเราสัก50หมู่นะเ้าคะ และแจ้งช่างมาสร้างบ้านของเราด้วยเลย" เสียงเจื้อยแจ้งแจ้วของนางดังอยู่ตลอดทาง
"ได้เดี๋ยวพ่อจะจัดการให้พรุ่งนี้ "
เขาย่อมตามใจลูกสาวอยู่แล้วเพราะเงินทั้งหมดนางเป็คนหามาได้นิหน่า
เย็นวันนั้นนางได้ทำส้มเขียวหวานเชื่อม แกงไก่ใส่หน่อไม้ที่เก็บมาจากในป่า และผัดหน่อไม้ใส่หมูป่า นางทำหมูแดดเดียวไว้สามารถเก็บไว้ได้หลายวัน ครอบครัวลั่วทานอาหารอย่างมีความสุข ทุกคนเริ่มมีเนื้อหนังขึ้นกว่าแต่ก่อน
"ซวงเออร์ก่อนเข้านอนเ้าอยู่คุยกับพ่อและแม่ของเ้าก่อน" ลั่วซูหวินกล่าวขณะที่ทานข้าวเสร็จ เขามองหน้าของฮูหยินนางก็คงคิดเหมือนที่เขาคิด โดยส่วนตัวเขาสงสัยมานานแล้ว ั้แ่ที่นางฟื้นมาวันนั้น ลักษณะนิสัยนางก็เปลี่ยนไป อาหารมากมายที่พวกเขาไม่เคยดินนางก็สามารถทำออกมาได้ สิ่งไหนกินได้นางก็รู้หมด ไม่ว่านางจะเปลี่ยนไปยังไงนางก็คือลูกสาวของพวกเขา "ลั่วซางพยักหน้าอย่างเข้าใจ"
ก่อนเข้านอนนางจึงได้เข้าไปคุยกับทั้งสองท่าน
"ท่านพ่อกับท่านแม่คงจะแปลกใจที่ข้าเปลี่ยนไปใช่หรือไม่"
ทั้งสองนั่งจ้องลูกสาวพร้อมฟังคำอธิบายที่ตนเองค่องใจมานาน
"การที่ข้ารอบรู้หลายสิ่งหลายอย่าง และการกระทำบางอย่างที่เปลี่ยนไปจากเดิมก็เพราะในระหว่างที่ข้าป่วยนั้นข้าได้ฝันเห็นท่านเทพองค์หนึ่ง
ท่านเป็เทพที่คอยปกปักรักษาตัวข้า ท่านให้พรด้านการทำอาหารและให้มีดวงตาสว่างสิ่งไหนดี ไม่ดี สิ่งไหนกินได้หรือกินไม่ได้ จะสามารถแยกแยะได้หมด ไม่เว้นแม้แต่มนุษย์หรือสัตว์
"ที่สำคัญคือท่านให้ตำราความรู้เกี่ยวกับสมุนไพร ข้าจึงได้ทำในสิ่งต่างๆ ที่ๆ ไม่เคยทำมาก่อน ทำให้ท่านทั้งสองต้องคิดมากแล้ว"
ขณะที่อธิบายอยู่นั้นนิ้วน้อยๆ ของนางก็แอบไขว้กันอยู่ด้านหลัง โดยไม่มีใครสังเกตุเห็น
การที่นางต้องโกหกพวกเขาแบบนี้เพราะไม่อยากให้พวกเขาทั้งสองเสียใจที่ต้องมารู้ว่าลูกสาวสุดที่รักของพวกเขาได้จากไปแล้ว
อาจเป็เพราะดวงิญญาของนางกับร่างนี้ได้หลอมลวมเข้ากันแล้วก็เป็ได้ นางจึงแคร์ความรู้สึกของทั้งสองมากขนาดนี้
"เป็บุญวาสนาของเ้าแล้วซวงเออร์ อย่าให้ผู้ใด๋ล่วงรู้เื่นี้เด็ดขาด จะไม่เกิดผลดีต่อเ้า" ฮูหยินกล่าวด้วยความเป็ห่วง
"งั้นข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อน ราตรีสวัสดิ์เ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่ "
ในห่วงนิทรา นางเดินอยู่ในทุ่งกว้าง มีต้นไม้เงิน ต้นไม้ทอง ดอกไม้และผีเสื้อนานาพันธุ์บินว่อนเต็มท้องฟ้าช่างสวยงามยิ่งนัก ขณะที่เดินอยู่นั้นนางก็ได้ยินเสียงชายชราดังอยู่ข้างๆ หู
"นังหนูเ้ากล้ากล่าวถึงข้าด้วยการโป้ปดได้เยี่ยงไร"
น้ำเสียงนี้ทำให้นางใไม่น้อย ทันใดนั้นนางก็นึกถึงเื่ราวก่อนหน้านี้ที่นางได้พูดแต่งเื่ไว้
"ท่านคือท่านเทพที่ข้ากล่าวถึงหรือเ้าคะ ข้าไม่ได้ตั้งใจ มันเป็ทางออกที่ดีที่สุดจึงต้องพูดแบบนั้นเ้าค่ะ" นางกล่าวขึ้นด้วยความหวาดกลัว
"ก็ใครกันละที่ทำให้ข้าได้มาอาศัยอยู่ในร่างนี้ พรสักข้อก็ไม่มี บ้านก็จน ชุดสวยๆ ก็ไม่มีใส่ ยังดีที่ชาติก่อนข้าเป็เด็กกำพร้าเลยไม่มีห่วงอะไร"
นางพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าโศก พรางทำท่าเช็ดน้ำตา
ท่านเทพที่ได้ยินดังนั้นถึงกับสะดุ้ง ก็สาเหตุความผิดพลาดทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะเขาละเมอเอ่อคาถาเรียกคืนิญญา ทำให้เกิดเหตุไม่คาดฝันเช่นนี้
"เอาละเื่ทั้งหมดนี้เป็เพราะข้า ข้าจะไม่เอาผิดเ้า เพื่อชดเชยความผิดพลาดครั้งนี้ข้าจะให้มิติจิตแก่เ้า เมื่อถึงวัยปักปิ่น มิตินี้จึงจะสามารถใช้งานได้"
669
