วิถีธุลีชน

ฝนหยุดตกแล้ว

บนถนนที่เจิ่งนองด้วยโคลนตม รถม้าสองคันกำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก

หยวนจิ่วควบม้านำทาง สภาพเปียกปอนโชกโชนและดูเหนื่อยล้า ทว่าแววตายังคงเย็นชาและดุดันราวกับหมาป่าเดียวดายที่กำลังออกล่าเหยื่อ

รถม้าสองคันขับตามมาติดๆ

คันที่โม่ฉานเป็นคนบังคับนั้นเปรอะเปื้อนโคลนไปทั้งคัน บ่งบอกชัดเจนว่าการเดินทางฝ่าสายฝนนั้นทุลักทุเลเพียงใด

ส่วนรถม้าของจี้เหยียนยิ่งมีสภาพดูไม่ได้ โคมหนังแกะที่แขวนไว้เหี่ยวแฟบไปกว่าครึ่ง สินค้าบนรถถูกโคลนสาดกระเซ็นใส่จนเละเทะ

พานหย่วนที่นั่งอยู่บนรถยิ่งไม่ต้องพูดถึง มันเปียกโชกคลุกโคลน สภาพอเนจอนาถ ใบหน้าบูดบึ้งอมทุกข์สุดขีด

อวี๋เย่ควบม้าตามมาท้ายแถว เขามีเพียงผ้ากันฝนคลุมตัว แม้รูปลักษณ์จะดูซอมซ่อมอมแมม ทว่าบนใบหน้ากลับประดับด้วยรอยยิ้ม

เหตุผลที่ต้องรีบเผ่นออกจากหมู่บ้านเสียงวารี เป็นเพราะหยวนจิ่วทำเรื่องชั่วช้าไว้จนหวาดระแวง ส่วนโม่ฉานก็กลัวจะพาให้หลงจู๊คั่งต้องเดือดร้อน จึงเร่งรัดให้ทุกคนออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง

เดินทางฝ่าความมืดมิดก็นับว่ายากลำบากพอตัวแล้ว ยังต้องมาเผชิญพายุฝนกระหน่ำซ้ำเติม

ผลก็คือไปได้ไม่กี่สิบลี้ รถม้าของจี้เหยียนก็เสียหลักพลิกคว่ำ พานหย่วนถูกเหวี่ยงกระเด็นตกลงไปในร่องน้ำข้างทางทันที

เสียงแหกปากร้องลั่นของมันดังกลบเสียงม้าที่ตื่นตระหนกเสียมิด

ไอ้สวะนี่ แหกปากดังชะมัด!

ตอนนั้นอวี๋เย่ไม่อาจยืนดูดาย จึงเข้าไปช่วยดึงรถม้าและขนย้ายสินค้า

กว่าจะจัดการเสร็จแล้วเริ่มเดินทางต่อ เมฆฝนก็จางหาย ฟ้าสว่างโร่ มีเพียงพานหย่วนที่ยังคงกอดขาตัวเองพลางสบถด่าทอไม่หยุดปาก

สภาพของมันดูน่าสมเพชเหลือเกิน หากโลกนี้มีกฎแห่งกรรม สิ่งที่มันเจอในวันนี้ก็ถือว่าสาสมแล้ว

ล่วงเข้ายามอู่ เบื้องหน้าก็ปรากฏกลุ่มอาคารบ้านเรือนหนาตา

พวกเขาเดินทางมาถึงตำบลเฉ่าเปิ่นแล้ว

ทว่าหยวนจิ่วกลับกระตุกบังเหียนชะลอม้า แล้วยกมือขึ้นส่งสัญญาณ

ตรงทางเข้าตำบลเฉ่าเปิ่น มีชายฉกรรจ์ห้าหกคนดักรออยู่

พวกมันคอยเรียกตรวจและซักไซ้ผู้คนที่สัญจรไปมาอย่างเข้มงวด ขบวนรถยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ถูกชายฉกรรจ์ถือดาบสองคนเดินมากั้นทางไว้

หยวนจิ่วควบม้านำอยู่ด้านหน้า เอ่ยถามเสียงเย็น "มีธุระอะไร?"

ชายที่ขวางทางเชิดหน้าถามอย่างโอหัง "พวกเจ้ามาจากไหน จะไปที่ใด บนรถมีนักพรตมาด้วยหรือไม่?"

"บนรถคือครอบครัวของหลงจู๊คั่งแห่งตำบลหลีสุ่ย กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติที่เขาเชวี่ยหลิง หลีกทางไปซะ!"

"โอ้..."

"ช่างเถอะๆ สหายร่วมยุทธภพ อย่าให้ผิดใจกันเลย..."

แม้หยวนจิ่วจะเป็นคนพูดน้อย ทว่าท่าทีกลับดุดันและแข็งกร้าว ชายที่ขวางทางสัมผัสได้ถึงจิตสังหารเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมา

ประกอบกับเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นสหายร่วมยุทธภพที่มารับจ้างคุ้มกันครอบครัวพ่อค้า จึงไม่อยากแตกหักให้บาดหมาง มันโบกมือให้พรรคพวกเปิดทางปล่อยให้ผ่านไป

ขบวนรถม้าเคลื่อนตัวต่อไป

อวี๋เย่ควบม้าตามรถของจี้เหยียนมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวตำบล ทว่าสายตากลับลอบสังเกตกลุ่มชายฉกรรจ์ตรงทางเข้าพลางขมวดคิ้วครุ่นคิด

คนพวกนี้กำลังตามหานักพรตงั้นหรือ?

หรือว่าจะเป็นลูกน้องของหูเหลาต้าที่รับคำสั่งจากปู้อี้ให้มาตามล่าข้า? ตำบลเป่ยฉีอยู่ห่างจากที่นี่ตั้งเจ็ดแปดร้อยลี้ หูเหลาต้าตามกลิ่นมาถึงตำบลเฉ่าเปิ่นได้ยังไง?

แต่ดูเหมือนพวกมันจะไม่รู้อายุและหน้าตาของข้า

ถนนปูด้วยแผ่นหินสีน้ำเงิน มีผู้คนและรถม้าสัญจรไปมาไม่ขาดสาย ร้านรวงสองข้างทางตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ

เสียงตะโกนเรียกแขกและเร่ขายสินค้าดังระงม บรรยากาศที่นี่คึกคักกว่าตำบลเป่ยฉีมาก แต่ขณะเดียวกันก็ดูพลุกพล่านและเต็มไปด้วยผู้คนร้อยพ่อพันแม่

เมื่อถึงทางแยก รถม้าก็เลี้ยวขวา

บนป้ายเหนือประตูทางเข้าสลักอักษร "โรงเตี๊ยมเม่าหยวน"

เมื่อเลี้ยวเข้ามาด้านในจะเป็นลานกว้างของโรงเตี๊ยม ที่นี่มีทั้งห้องพักทั่วไปและเรือนหลังเล็กแยกเป็นสัดส่วน

เสี่ยวเอ้อสองคนรีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับและจัดการเรื่องที่พัก จี้เหยียนประคองพานหย่วนลงจากรถ พร้อมสั่งให้เด็กรับใช้ไปทำความสะอาดรถและดูแลม้า รวมถึงตามหมอมารักษาพานหย่วน ทำให้บรรยากาศวุ่นวายขึ้นมาทันที

อวี๋เย่กอดกระบี่ยาว สะพายห่อผ้า เดินแยกตัวไปหาที่พักของตน

หลงจู๊คั่งเหมาเรือนพักแยกไว้แห่งหนึ่ง บนแผ่นกระเบื้องลายดอกไม้หน้าประตูสลักอักษร "สวนฟูหรง"

เมื่อก้าวพ้นประตูเข้ามาจะพบระเบียงทางเดินทอดยาววนรอบเรือน รายล้อมด้วยมวลดอกไม้บานสะพรั่งและห้องหับที่สะอาดสะอ้าน

ห้องปีกซ้ายสองห้องตกเป็นของพานหย่วนและหยวนจิ่ว ห้องปีกขวาหนึ่งห้องเป็นของโม่ฉาน ส่วนอวี๋เย่และจี้เหยียนต้องพักร่วมกันในห้องที่เหลือ

ส่วนเรือนหลักสามห้องตรงกลาง หลงจู๊คั่งและครอบครัวยึดครองไว้ทั้งหมด ด้านหลังห้องปีกซ้ายขวามีสระน้ำและห้องสุขาแยกไว้เป็นสัดส่วน

กว้างขวางโอ่อ่ายิ่งนัก!

นั่นคือความรู้สึกแรกของอวี๋เย่เมื่อก้าวเท้าเข้ามาในเรือนพักแห่งนี้

ห้องพักของเขาคือห้องปีกขวาฝั่งติดประตูทางเข้า

ภายในมีเตียงสองหลัง โต๊ะไม้ ม้านั่ง ราวแขวนผ้า กระจกทองเหลือง เชิงเทียน กาน้ำ จอกชา ไปจนถึงอ่างไม้และโถดินเผาสำหรับล้างหน้า ข้าวของเครื่องใช้ล้วนมีพร้อมสรรพ

หรูหราสะดวกสบายนัก!

อวี๋เย่วางห่อผ้ากับกระบี่ลง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนุ่มนิ่มพลางอุทานในใจ ท่าทางตื่นตาตื่นใจเหมือนเด็กบ้านนอกเข้ากรุงไม่มีผิด

จะโทษเขาก็ไม่ได้ เด็กหนุ่มที่โตมาในหุบเขาลึก ขอแค่มีข้าวกินอิ่มท้อง มีเสื้อผ้าซอมซ่อสวมใส่กันหนาวก็ถือว่าบุญโขแล้ว

จนกระทั่งได้ก้าวเท้าออกมาเผชิญความวุ่นวายในโลกภายนอก ได้เห็นความกว้างใหญ่ของแผ่นดิน ถึงได้ประจักษ์ว่าความมั่งมีกับความยากจนนั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว จิตใจมนุษย์นั้นยากแท้หยั่งถึง และการดิ้นรนเอาชีวิตรอดในวิถีโลกนั้นแสนสาหัสเพียงใด

อวี๋เย่ถอดชุดที่เลอะโคลนออก หยิบชุดสีเขียวในห่อผ้ามาเปลี่ยนใหม่ ล้างหน้าล้างตาและรวบผมให้เรียบร้อย

เมื่อจัดการตัวเองเสร็จสรรพ เขาก็ถืออ่างไม้ใส่เสื้อผ้าที่ถอดทิ้งไว้เดินออกไป ทว่าพอถึงกลางลานบ้าน หญิงวัยกลางคนท่าทางคล่องแคล่วผู้หนึ่งก็ปรี่เข้ามาพยายามจะแย่งอ่างไม้ในมือเขา

เขารีบเบี่ยงตัวหลบพลางถามเสียงหลง "ทำอะไรน่ะ!"

พรูด!

ไช่เอ๋อร์ที่นั่งห้อยขาอยู่บนม้านั่งหน้าเรือนหลักหลุดหัวเราะจนตัวโยน "ไอ้คนเกาะกิน จะตื่นตูมไปทำไมกัน?"

อวี๋เย่ปรายตามองพลางเอ่ยเสียงแข็ง "ข้าจะเอาผ้าไปซัก แต่พี่สาวคนนี้..."

พรูด!

ไช่เอ๋อร์กลั้นขำไม่อยู่อีกระลอก "แขกที่เหมาสวนฟูหรงพัก มีใครเขาซักผ้าเองบ้างเล่า พี่สาวคนนี้คือคนซักผ้าของโรงเตี๊ยม เจ้าควรจะขอบคุณนางด้วยซ้ำ!"

มีคนคอยซักผ้าให้โดยเฉพาะงั้นหรือ?

หญิงซักผ้ายังคงยื่นมือออกมารอรับ พร้อมรอยยิ้มนอบน้อมประจบประแจง

"อ้อ... ขอบคุณพี่สาว!"

อวี๋เย่กล่าวขอบคุณแล้วส่งเสื้อผ้าเปื้อนโคลนให้ ก่อนจะถืออ่างไม้เปล่าเดินกลับเข้าห้องด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนและหงุดหงิดใจ

เฮ้อ... ขายหน้าอีกจนได้!

ช่างเถอะ ออกไปเดินเล่นข้างนอกดีกว่า ขืนหมกตัวอยู่ในเรือนเดียวกับคุณหนูคั่งคนนั้น ไม่รู้นางจะพ่นคำพูดถากถางอะไรออกมาอีก

อวี๋เย่จัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วก้าวออกจากห้องอีกครั้ง

แต่ยิ่งเกลียดอะไร สิ่งนั้นก็มักจะวิ่งเข้าหาเสมอ

"นี่ ไอ้คนเกาะกิน!"

อวี๋เย่ทำเป็นหูทวนลม ไม่สนใจ

เสียงเจื้อยแจ้วนั้นดังขึ้นอีก "อาโม่ไปทวงหนี้เป็นเพื่อนท่านพ่อ จี้เหยียนก็ไปเฝ้าพี่พานรักษาขา ส่วนท่านแม่กำลังพักผ่อน มื้อเที่ยงวันนี้กินกันง่ายๆ เอ้านี่... รับไปสิ!"

ในมือไช่เอ๋อร์ถือกล่องไม้ไผ่สาน ภายในมีขนมกุ้ยฮวาวางอยู่ไม่กี่ชิ้น

ที่แท้นางก็หวังดี!

ในเมื่อมื้อเที่ยงหาของกินกันง่ายๆ แค่พอประทังหิวก็พอแล้ว

อวี๋เย่ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปหยิบขนมมาสองชิ้น

ทว่าขณะหันหลังเดินจากไปพลางเคี้ยวขนมตุ้ยๆ เสียงหัวเราะคิกคักของไช่เอ๋อร์ก็ลอยตามหลังมา

"ไอ้คนเกาะกินเอ๊ย..."

"แค่ก! แค่ก!"

อวี๋เย่สำลักขนมจนหน้าดำหน้าแดง เขาตวัดสายตาขวับกลับไปมองด้วยความฉุนเฉียว

ทว่ากลับเห็นเพียงไช่เอ๋อร์นั่งแกว่งเท้าไปมาบนม้านั่ง เอียงคอแหงนมองฟ้าทำหน้าซื่อตาใส แต่ที่มุมปากกลับประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"หึ!"

อวี๋เย่แค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอแล้วรีบก้าวยาวๆ ออกจากเรือน ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เสียงหัวเราะใสราวกับกระดิ่งของไช่เอ๋อร์ก็ดังไล่หลังมา

เขารีบกลืนขนมฝืดคอลงท้อง มุ่งหน้าไปโรงครัวเพื่อหาน้ำดื่มแก้สำลัก จากนั้นก็แวะไปดูม้าดำที่คอก ก่อนจะเดินทอดน่องออกสู่ถนนใหญ่

ยามเที่ยงวัน ผู้คนบนถนนค่อนข้างบางตา

อวี๋เย่กวาดสายตามองป้ายร้านรวงสองข้างทางจนพบร้านขายของชำแห่งหนึ่ง เขาแวะเข้าไปซื้อกระดาษยันต์สีเหลืองปึกใหญ่ และถามหาพู่กันขนหมาป่ามาอีกหลายด้าม

หนีบข้าวของทั้งหมดไว้ใต้รักแร้ แล้วเดินเตร็ดเตร่ต่อไป

โรงยาใบหญ้า?

อวี๋เย่เงยหน้ามองป้ายไม้สลักหน้าร้าน แล้วตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปด้านใน

โรงยา... ก็คือร้านขายสมุนไพรนั่นแหละ เขาอยากหาซื้อชาดแดงชั้นดีเก็บไว้สักหน่อย

ร้านนี้เป็นอาคารแฝดสามคูหาตั้งติดริมถนน มีหลงจู๊และคนงานคอยต้อนรับลูกค้า

ชั้นวางไม้สองฝั่งผนังอัดแน่นไปด้วยสมุนไพรและของป่าตากแห้ง ด้านในสุดมีประตูบานหนึ่งเชื่อมทะลุไปสู่เรือนหลังบ้าน

"พ่อหนุ่ม ต้องการสมุนไพรตัวไหนสั่งมาได้เลย!"

คนงานท่าทางมีอายุคนหนึ่งเอ่ยทักทาย

"รบกวนจัดชาดแดงชั้นดีให้ข้าสักหนึ่งโถ"

"ชาดแดงงั้นรึ... ได้เลย รอประเดี๋ยวนะ!"

คนงานหมุนตัวเดินไปหยิบของ

ระหว่างที่รอ อวี๋เย่ลอบกวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ

ร้านนี้แตกต่างจากร้านยาที่เขาเคยเห็น ไม่มีซินแสนั่งจับชีพจรตรวจโรค บนชั้นวางก็ไร้เงายาลูกกลอนปรุงสำเร็จ

กลับมีเพียงกองสมุนไพรจำนวนมหาศาล ดูไปแล้วเหมือนคลังเก็บสินค้าเสียมากกว่าร้านยาทั่วไป

"หึหึ... ร้อยวันพันปี จะมีคนมาขอซื้อชาดแดงที่โรงยาใบหญ้าสักทีนะ!"

เสียงทุ้มของใครบางคนดังแทรกขึ้นพร้อมกลั้วหัวเราะเบาๆ "หรือว่าเจ้าจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียร ซื้อชาดแดงไปวาดเขียนยันต์อาคมงั้นหรือ?"

หัวใจของอวี๋เย่กระตุกวูบ เขารีบหันขวับกลับไปมอง

บนม้านั่งไม้ไม่ไกลนัก มีชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่ อายุอานามราวๆ ยี่สิบห้าถึงยี่สิบหกปี

สวมชุดยาวผ้าไหมเนื้อดี ผิวพรรณขาวสะอาดสะอ้าน คิ้วกระบี่พาดเฉียง ดวงตาสุกใสเป็นประกาย ดูเผินๆ เหมือนลูกหลานตระกูลมั่งคั่ง ทว่ากิริยาท่าทางกลับดูผ่อนคลายไร้การจองหอง ประดับรอยยิ้มเป็นมิตรบนมุมปาก

อวี๋เย่ส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

ชายหนุ่มยิ้มกว้าง เอ่ยอย่างรู้ทัน "น้องชาย เจ้าตบตาข้าไม่ได้หรอก"

เขาปรายตามองของที่หนีบอยู่ใต้รักแร้ของอวี๋เย่แล้วพูดต่อ "กระดาษเหลือง พู่กันขนหมาป่า และชาดแดงที่เจ้ากำลังหาซื้อ ล้วนเป็นของที่ใช้สำหรับเขียนยันต์ทั้งสิ้น...

แต่เท่าที่ข้ารู้ สำนักเซียนโพ้นทะเลเวลาจะลงอักขระยันต์ ล้วนต้องใช้หนังและเลือดของสัตว์วิญญาณเป็นวัตถุดิบ การใช้กระดาษเหลืองพื้นๆ แบบนี้ ต่อให้วาดออกมาได้ก็คงยากจะเข้าตาพวกผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงได้หรอก!"

อวี๋เย่ก้มมองกระดาษกับพู่กัน สลับกับจ้องหน้าชายหนุ่มแปลกหน้าด้วยความงุนงงชั่วขณะ ไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดมาโต้ตอบ

อีกฝ่ายดูยังไงก็ไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียร แล้วเหตุใดถึงรอบรู้เรื่องการวาดเขียนยันต์อาคมได้?

หรือมันจะเป็นยอดฝีมือจากฉีโจวที่แฝงตัวมา?

คนงานเดินกลับมาพร้อมโถชาดแดงในมือ "โรงยาใบหญ้าของเราเน้นขายส่งสมุนไพรทีละมากๆ ไม่ค่อยได้แบ่งขายปลีกชาดแดงนัก แต่เห็นแก่ที่เจ้าอุตส่าห์เดินเข้ามาแล้ว ข้าจะไม่ไล่ลูกค้าให้เสียน้ำใจก็แล้วกัน... คิดราคาหนึ่งตำลึงเงิน!"

อวี๋เย่หลุดอุทานออกมาทันที "หนึ่งตำลึงเงิน! แพงหูฉี่ขนาดนี้เชียวหรือ?"

เขาเคยซื้อชาดแดงเต็มโถในราคาแค่สองเฟิน ทว่าที่นี่กลับเรียกราคาถึงหนึ่งตำลึงเงิน แพงกว่าเดิมตั้งหลายสิบเท่าตัว!

ทันใดนั้น ชายหนุ่มแปลกหน้าก็เอ่ยขัดขึ้น "เถ้าแก่ ลงบัญชีค่าชาดแดงโถนี้ไว้ที่ข้า!"

"ไม่เป็นไร ข้าจ่ายเอง!"

อวี๋เย่ปฏิเสธเสียงแข็ง เขารีบล้วงเงินหนึ่งตำลึงออกมายัดใส่มือคนงาน คว้าโถชาดแดงมาได้ก็หมุนตัวจ้ำอ้าวออกจากร้านทันที ทว่าเมื่อก้าวพ้นประตู เขาก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองหางตากลับไปมอง

ชายหนุ่มผู้นั้นไม่ได้ถือสาหาความกับท่าทีเสียมารยาทของเขา ซ้ำยังระบายยิ้มพลางกล่าวว่า "น้องชาย หากมีวาสนาต่อกัน คงได้พบกันใหม่!"

อวี๋เย่พยักหน้าส่งๆ แล้วรีบสาวเท้าหลบฉากออกจากโรงยาใบหญ้า

ยามนี้เขาหมดอารมณ์จะเดินเตร็ดเตร่ชมเมืองอีกต่อไป สองเท้าเร่งจังหวะมุ่งหน้ากลับที่พักอย่างเร่งรีบ

เดิมทีคิดว่าเมื่อหนีห่างจากเขาเสวียนฮวงและเขาเป่ยฉีมาไกลโข จะสลัดหลุดจากการตามล่าของปู้อี้ได้ ใครจะคาดคิดว่ามาถึงตำบลเฉ่าเปิ่นก็ยังไม่วายเจอเรื่องปวดหัว...

อย่าว่าแต่ด่านตรวจเข้มงวดตรงทางเข้าตำบลเลย แค่ออกมาซื้อของโง่ๆ ก็ดันมีคนตาแหลมมองทะลุปรุโปร่งถึงความลับเสียแล้ว!

อวี๋เย่ไม่ได้เกรงกลัวพวกจอมยุทธ์ปลายแถว ทว่าสิ่งที่เขากลัวจับใจคือปู้อี้และผู้บำเพ็ญเพียรจากฉีโจว หากความลับเรื่องรากวิญญาณรั่วไหล ด้วยพลังกระจ้อยร่อยของเขาในตอนนี้ ไม่มีปัญญาจะต่อกรหรือแม้แต่จะหลบหนีให้พ้นด้วยซ้ำ

สู้ระแวดระวังตัวให้จงหนักตั้งแต่ตอนนี้ ดีกว่าปล่อยให้ภัยมาเยือนแล้วต้องมานั่งเสียใจภายหลัง!

อวี๋เย่ขวัญผวาราวกับนกตื่นเกาทัณฑ์ เขารีบจ้ำอ้าวกลับมาจนถึงโรงเตี๊ยม มุ่งหน้าดิ่งเข้าห้องพักในสวนฟูหรงโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองหรือสนใจเสียงร้องเรียกของไช่เอ๋อร์

เมื่อปิดประตูดานกลอนแน่นหนาเรียบร้อย เขาถึงกับพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ชายคนนั้นไม่ได้สะกดรอยตามมา... หรือข้าจะหวาดระแวงไปเอง?

ไม่ว่าชายแปลกหน้าผู้นั้นจะเป็นใคร สุดท้ายก็ต้องโทษที่ระดับพลังของเขาในตอนนี้มันช่างต้อยต่ำนัก นอกจากปราณกระบี่เจ็ดสังหารแล้ว เขาก็ไม่มีวิชาอาคมใดไว้ใช้พลิกแพลงป้องกันตัว

ยามนี้บังเอิญได้ 'ยันต์ทะลวงผ่าน' มาครอบครอง แม้จะยังไม่รู้วิธีวาดและใช้งาน แต่มันก็กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายในการดิ้นรนเอาชีวิตรอด

เจียวอิ่งเอ๋ย เจียวอิ่ง... ทั่วทั้งใต้หล้านี้ จะมีผู้บำเพ็ญเพียรคนไหนอนาถาและไร้ที่พึ่งพิงเท่าข้าอีกไหมเนี่ย!

อวี๋เย่สะบัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป เขาเริ่มลงมือตัดกระดาษเหลือง ฝนผสมชาดแดง กระชับพู่กันขนหมาป่าในมือแน่น แล้วเริ่มตั้งสมาธิวาดอักขระยันต์ทะลวงผ่านต่อไปอย่างไม่ลดละ

ผลลัพธ์จะออกมาหน้าตาเป็นเช่นไร... เขาไม่อาจล่วงรู้

เฉกเช่นเดียวกับเส้นทางเบื้องหน้าที่เขากำลังดิ้นรนก้าวเดินไป ท่ามกลางความมืดมิดและอันตรายที่รอคอยอยู่...