กระบี่คืนวิญญาณ

    บทที่ ๔๑: หุบเขาไร้ชื่อ...

            แสงตะวันยามอัสดงเริ่มโรยตัวลงต่ำอย่างช้า ๆ สาดทอริ้วแสงสีทองแดงที่ดูเศร้าสร้อยพาดผ่านขอบฟ้าที่เวิ้งว่าง ทาบทับลงบนยอดเขาสลับซับซ้อนที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตาทางทิศประจิม ท่ามกลางยอดสนที่สั่นระริกตามแรงลมเหมันต์ที่พัดกรรโชก สองเงาร่างพุ่งทะ...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 3.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ