เฉียนหลงช่วยเฉิงไป๋ฮวาถือกระเป๋าทั้งสองใบ เขายังประคองเธอเดินออกจากอาคารช้า ๆ ด้วยรู้ว่าเธอยังาเ็อยู่ เมื่อลงไปด้านล่างอาคาร เฉียนหลงก็ยกเฉิงไป๋ฮวาขึ้นรถจักรยานที่เขาปั่นมาแล้วให้เธอถือกระเป๋าใบหนึ่ง ส่วนเขาก็สะพายเป้เอาไว้ด้านหน้าแล้วปั่นพาเฉิงไป๋ฮวาไปที่ รพ.
กว่าที่ทั้งสองคนจะเสร็จเื่จาก รพ. ก็เที่ยงพอดี เฉียนหลงแวะที่ร้านอาหารใน รพ.เพื่อให้เฉิงไป๋ฮวาได้กินข้าวกินยาก่อนค่อยไปที่โรงงานกันตอนบ่าย อย่างไรวันนี้เขาก็ขอลาพักร้อนแต่แรกเพื่อมาดูเธออยู่แล้ว ดีที่เขาขอให้หมอช่วยเขียนใบรับรองแพทย์ย้อนหลังให้หนึ่งวันโดยอ้างว่าเธอไม่มีคนพามาหาหมอจึงทำให้ล่าช้าในการรักษา คุณหมอเข้าใจดีว่าพนักงานโรงงานส่วนใหญ่จะต้องมีใบรับรองแพทย์จึงจะได้รับค่าจ้างลาป่วย เขาเองก็เห็นว่าสภาพคนไข้ยังไม่ฟื้นตัวดีนัก เมื่อวานนี้เธอจึงมา รพ.ไม่ไหวกระมัง ท่านจึงช่วยเหลือเขียนให้พวกเขา โดยหมอให้เฉิงไป๋ฮวาหยุดงานหนึ่งสัปดาห์เพื่อรักษาาแและมาพบหมอเพื่อล้างแผลทุกวัน เนื่องจากาแของเธอต้องเย็บถึง 5 เข็ม การรักษาความสะอาดจนกว่าแผลจะปิดจึงต้องใช้เวลามากหน่อย ส่วนเื่ค่ารักษาก็เป็เฉียนหลงที่ออกให้เธอเช่นเคย โชคดีที่เฉียนหลงมักจะเก็บเงินเผื่อสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้มานานแล้วั้แ่เขาเริ่มทำงาน เื่ค่าใช้จ่ายของว่าที่ภรรยาของเขาจึงไม่เกินมือของเฉียนหลง
เฉิงไป๋ฮวารู้สึกผิดไม่น้อยที่เธอไม่เคยช่วยเหลือค่าใช้จ่ายของเขาเลย ขนาดงานแต่งงานก็ยังเป็เงินของเฉียนหลงที่เก็บออมมาตลอดหลายปี ครอบครัวของเขาอยู่ต่างเมืองกับพี่ใหญ่และพี่สะใภ้ เขาที่ชอบหาประสบการณ์จึงมาหางานทำที่นี่และส่งเงินกลับบ้านเป็ค่าเลี้ยงดูพ่อแม่มาตลอด เธอสัญญากับเฉียนหลงว่าหลังจากนี้เธอจะให้เขาเป็คนเก็บเงินเดือนของเธอ เธอกลัวว่าคนที่บ้านเธอจะมาบังคับเอากับเธอในอนาคต เฉียนหลงที่ได้ยินได้ฟังเื่ราวของเฉิงไป๋ฮวาั้แ่เริ่มทำงานก็พยักหน้ารับปากว่าเขาจะช่วยเื่นี้เอง ต่อไปจะไม่มีใครมาแย่งเงินของครอบครัวเขาได้อีก เฉิงไป๋ฮวายิ้มหวานให้เขาทั้งที่ยังเจ็บแก้มไม่น้อย เธอดีใจที่เขาไม่คัดค้านเื่นี้ ตอนแรกเธอคิดที่จะเก็บเองเอาไว้ในบัญชีธนาคาร แต่เมื่อนึกได้ว่าแม่ของเธอเป็คนยังไง เธอก็ไม่กล้าเปิดบัญชีเป็ชื่อตัวเอง แต่เธอจะให้โรงงานโอนเข้าบัญชีของเฉียนหลงพร้อมเงินเดือนเขาแทน
หลังทานข้าวทานยากันเสร็จแล้ว เฉียนหลงกับเฉิงไป๋ฮวาก็ไปจัดการเื่ลางานที่โรงงาน พอเพื่อนพนักงานเห็นสภาพเฉิงไป๋ฮวา พวกเขาก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเธอจึงไม่ได้มาทำงานเมื่อวานนี้ หัวหน้างานของเธอเองก็อนุมัติใบลาของเธออย่างไม่อิดออด เขาไม่ใช่คนใจร้ายพอที่จะบังคับคนป่วยให้มาทำงานจริง ๆ ยิ่งเฉิงไป๋ฮวาเองไม่เคยลางานมาก่อนั้แ่เข้ามาทำงานที่นี่ เขาก็ยิ่งเกรงใจเธอไม่น้อย ่นี้แผนกเขาคงต้องช่วยกันทำงานของเธอไปก่อน เฉิงไป๋ฮวาขอบคุณหัวหน้าของเธอแล้วขอตัวออกไปส่งใบลาให้แผนกบุคคล จากนั้นทั้งสองคนก็ออกจากโรงงานไป
เฉียนหลงเช่าห้องพักอยู่ใกล้ ๆ โรงงาน เขาซื้อจักรยานมาเพราะต้องไปส่งเฉิงไป๋ฮวาที่บ้านบ่อย ๆ หลังจากเริ่มจีบเธอ เฉิงไป๋ฮวาที่เริ่มง่วงหลังจากกินยาได้แต่เดินสะลึมสะลือตามเฉียนหลงเข้าห้องไป เธอไว้ใจว่าเขาจะไม่ทำเื่ไม่ดีกับเธอแน่ เพราะอีกไม่นานพวกเขาก็จะแต่งงานกันแล้ว
เฉียนหลงพาเฉิงไป๋ฮวาไปนอนพักในห้องนอนของเขา อย่างไรเขากับเธอก็คบกันมานานหลายปีแล้ว เขาไม่กล้าคิดจะทำสิ่งใดเกินเลยกับคนป่วยแต่แรก ยิ่งใกล้ถึงวันแต่งงาน เขายิ่งอยากให้เธอหายป่วยไว ๆ ไม่อย่างนั้นช่างภาพที่เขาจ้างมาถ่ายรูปคงได้ภาพเ้าสาวไม่สวยแน่ ๆ งานแต่งงานของพวกเขาก็เชิญแค่พนักงานในโรงงาน เพราะญาติของเฉียนหลงไม่สะดวกเดินทางไกล ส่วนญาติของเฉิงไป๋ฮวาเขาคิดว่าคงไม่มีใครกล้าบากหน้ามากระมัง พรุ่งนี้ตอนที่เขาไปทำงาน เขาจะเล่าเื่ทั้งหมดให้เพื่อน ๆ ในโรงงานฟัง คนอื่น ๆ จะได้รู้เสียทีว่าแม่ของว่าที่ภรรยาเขาไม่ได้ดีอย่างที่พวกเขาเคยเห็นกันบ่อย ๆ
ใน่เวลาพักของเฉิงไป๋ฮวา เฉียนหลงดูแลเธออย่างดีจนแผลปิดสนิทและหมออนุญาตให้เธอไปทำงานได้หลังจากครบหนึ่งสัปดาห์ ทั้งสองคนทำงานไปอย่างมีความสุข เพราะอีกไม่กี่วันพวกเขาจะฉลองงานแต่งงานกันที่ร้านอาหารที่เฉียนหลงไปติดต่อเื่จัดงานเอาไว้ก่อนหน้าแล้ว เพื่อน ๆ ในโรงงานต่างก็เตรียมใส่ซองให้คู่บ่าวสาวเช่นกัน พวกเขาสองคนมีเพื่อนร่วมงานไม่กี่สิบคน งานนี้จึงเป็งานแต่งงานเล็ก ๆ ที่มีคนแค่ยี่สิบสามสิบคนเท่านั้น
ถึงวันแต่งงานที่ร้านอาหาร ครอบครัวของเฉิงไป๋ฮวาไม่กล้ามาที่งานแต่งงานตามที่เฉียนหลงคาดการณ์เอาไว้ ก่อนหน้านี้เขาพาเฉิงไป๋ฮวาไปแจ้งความพร้อมใบรับรองแพทย์นานแล้ว เขาเลยพาเธอกลับไปเอาทะเบียนบ้านและช่วยงานศพเพียงวันเดียว ดีที่เฉิงเซียวหลงกลัวตำรวจ เขาจึงเป็คนแอบไปเอาทะเบียนบ้านมาให้น้องสาวแทน หลังพวกเขาสองคนจดทะเบียนกันเสร็จและเฉิงไป๋ฮวาย้ายทะเบียนบ้านเป็ห้องพักของเฉียนหลง พวกเขาก็เอาไปคืนเฉิงเซียวหลง เฉิงไป๋ฮวาไม่คิดจะชวนพี่ชายไปงานแต่งแม้แต่น้อย เธอไม่พูดอะไรสักคำแต่ปล่อยให้เฉียนหลงเป็คนจัดการให้เธอทั้งหมด ด้วยว่าเธอไม่อยากใจอ่อนจึงได้ทำเช่นนี้
บรรดาหัวหน้างานและเพื่อนร่วมงานของทั้งสองคนต่างมาร่วมแสดงความยินดีกับทั้งคู่หลังเลิกงาน เฉียนหลงมีความสุขมากจริง ๆ ในที่สุดเขาก็มีภรรยาเป็เฉิงไป๋ฮวาเสียทีหลังจากรอคอยมาหลายปี คนที่มาร่วมงานต่างแซวคู่บ่าวสาวกันอย่างสนุกสนาน พวกเขาร่วมแสดงความยินดีและทานอาหารกันจนเกือบสี่ทุ่มงานเลี้ยงแต่งงานจึงเลิกรา คู่บ่าวสาวเองก็ได้ซองมาไม่น้อย ทั้งสองคนจ่ายค่างานเลี้ยงทั้งหมดแล้วยังมีเงินเก็บอีกหลายพันหยวน พวกเขาไม่คิดว่าทางโรงงานจะให้ซองพวกเขาถึงพันหยวนเพื่อแสดงความยินดี ส่วนคนที่มาร่วมงานก็ใส่ซองกันไม่น้อยกว่า 50 หยวนกันทั้งนั้น ไหนจะหัวหน้างานแผนกอื่น ๆ ที่ไม่สะดวกมางานยังฝากซองมา พวกเขาแต่ละคนต่างกลัวจะน้อยหน้าหัวหน้าแผนกอื่นจึงพากันใส่ซองให้คนละ 500 หยวน อย่างไรเงินเดือนพวกเขาก็มากกว่าหนึ่งพันหยวน เหล่าหัวหน้างานจึงไม่เดือดร้อนที่นาน ๆ จะได้ใส่ซองแต่งงานสักที
178
