บทที่ 9
ฉันเป็คนดีจริงๆฮ่า ๆ
[โรงงานเหล็กฮงหลง] เป็องค์กรหลักในพื้นที่โรงงานทางตอนเหนือของเมือง T อยู่ห่างจากเขตเมืองเกือบ 70 กิโลเมตร โรงงานเหล็กแห่งนี้มีชื่อเสียงมากและแม้แต่โรงงานเหล็กทั้งหมดในประเทศ โรงงานแห่งนี้ก็ติดอันดับด้วย นอกจากนี้หลี่ิยังเข้าใจข้อมูลพื้นฐานของโรงงานโดยพื้นฐานแล้วผ่านข้อมูลที่เรียนรู้ผ่านอินเทอร์เน็ต
สาเหตุที่หลี่ิรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับโรงงานคือชิ้นส่วนเนบิวลาตกลงมาในพื้นที่โรงงาน
จากการวิเคราะห์ข้อมูลที่ครอบคลุมบนอินเทอร์เน็ตขนาดของอุกกาบาตนั้นเหลือเพียงนิดเดียวหลังจากที่ชิ้นส่วนเนบิวลาผ่านชั้นบรรยากาศลงมา รายงานข่าวระบุเพียงว่าอุกกาบาตตกลงที่บริเวณโรงงานทางเหนือของเมือง T ไม่มีผู้เสียชีวิตหรือเสียหายต่ออาคารหรืออุปกรณ์ใด ๆ
จากการวิเคราะห์และการตัดสินที่แม่นยำของผู้ที่ชื่นชอบทางดาราศาสตร์แล้ว อุกกาบาตน่าจะตกลงไปในโรงงานเหล็ก ฮงหลง แน่นอนว่ายังมีวิดีโอที่ถ่ายโดยชาวบ้านที่อยู่ใกล้โรงงานเหล็กทางอินเทอร์เน็ตดังนั้นคำพูดที่ว่าอุกกาบาตตกลงไปในโรงเหล็กจึงน่าเชื่อมาก
สำหรับคนอื่น ๆ อาจจะเห็นเป็อุกกาบาต แต่สำหรับ หลี่ิมันอาจเป็ชิ้นส่วนเนบิวลาและอาจมีพลังของเนบิวลาเหลืออยู่
ในขณะที่หลี่ิกำลังคิดอยู่นั้นโทรศัพท์ในมือของเขาก็ดังขึ้นและเสียงเรียกเข้า: เิเหลียนยี่
หลังจากมองไปที่โทรศัพท์มือถือของเขา หลี่ิก็ตัดสินใจที่จะไม่รับ เขาโยนโทรศัพท์มือถือไปที่เบาะข้างคนขับทันที และใส่กุญแจเตรียมที่จะขับออกไป มีร่างร่างหนึ่งเดินออกมาจากประตูร้านบาร์บีคิวแห่งดาวอังคาร
มีคนคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมหนังสีดำและถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือ เขากำลังคุยโทรศัพท์ขณะเดิน เขามองไปรอบ ๆ ด้วยตาเดียวราวกับว่าเขากำลังมองหาอะไรบางอย่าง คนคนนี้ เิเหลียนยี่อย่างแน่นอน
แววตาที่ว่างเปล่านั้นมองไปที่ตำแหน่งของหลี่ิ ทันทีที่เธอเห็นหลี่ิ เิเหลียนยี่ก็วางโทรศัพท์มือถือของเธออย่างโกรธแค้นและเดินไปที่รถของหลี่เิเพียงไม่กี่ก้าว
“ ปังปังปัง”
เิเหลียนยี่ตบฝากระโปรงหน้ารถของหลี่ิ หลังจากที่เธอทุบไปสามครัง เธอชี้ไปที่หลี่ิในรถและพูดอย่างโกรธว่า "หลี่ิ นี่นายหมายความว่าอย่างไร”
ในขณะที่พูดเิเหลียนยี่ได้มาที่ข้าง ๆ ประตูผู้โดยสารด้านหน้าแล้ว ทันทีที่เธอเปิดประตูเธอก็พร้อมที่จะนั่งบนนั้นทันทีที่เห็นอีกฝ่ายเข้ามาแล้ว หลี่ิก็เอื้อมมือออกไปแล้วก็รับโทรศัพท์มือถือบนที่นั่งข้างคนขับอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่เธอนั่งลงเธอก็จ้องไปที่หลี่ิและพูดว่า "บอกฉันทีว่านายหนีออกเพื่ออะไร เพราะฉันบอกว่านายดูธรรมดารึยังไง”
"ปิดประตู." หลี่ิกล่าวอย่างเ็าด้วยท่าทางรังเกียจ
“วันนี้เรามาคุยกันหน่อยดีกว่า” เิเหลียนยี่เอื้อมมือออกและปิดประตูทันที
"นายบอกฉันว่าเราไม่ใช่เพื่อนหรือไง ไม่ใช่แม้แต่เพื่อนร่วมงาน ฉันไม่พอใจที่นายปฏิเสธฉันไปสองสามครั้ง แต่ถ้าฉันทำอะไรผิดไป ฉันก็ขอโทษด้วยแล้วกัน”
เิเหลียนยี่ส่ายหัวและพูด แต่หลี่ิดูเหมือนจะไม่ได้ยินอะไรเลย
เขาค่อย ๆ หมุนกุญแจสตาร์ทรถ หลังจากเหลือบมองไปที่เิเหลียนยี่ หลี่ิก็ค่อย ๆ ขับออกจากที่จอดรถและไปที่กลางถนนจากนั้นขับไปในทิศทางที่แน่นอน
เมื่อรถเคลื่อนตัวออกไป เิเหลียนยี่ก็รู้สึกวิงเวียนไปชั่วขณะ เธอเอนหลังพิงพึมพำ "นายจะพาฉันไปไหนเนี่ย"
ในขณะที่พูดเิเหลียนยี่ก็โค้งงอและดูเหมือนจะอาเจียน
หลี่ิไม่ให้ความสนใจอะไรนัก เขาขับรถอย่างรวดเร็ว และรถก็มาถึงถนนสายหลัก หลังจากผ่านไปหลายแยกเขาก็หยุดรถ ในเวลานี้เขาอยู่ที่ประตูของชุมชนหรู ๆ แห่งหนึ่ง หลี่ิมองหน้ากับเิเหลียนยี่ เธอเกือบจะหลับไปแล้ว
หลี่ิเขย่าตัวเธอเบา ๆ และพูดว่า "ถึงบ้านของเธอแล้ว อย่าหลับสิพวกเขารออยู่นะ"
"ไปบ้านใครครอบครัวของฉัน" เิเหลียนยี่ลุกขึ้นนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างที่ประตูชุมชนและนอนลงแล้วพูดว่า: "นี่ไม่ใช่บ้านของฉัน บ้านนายหรือเปล่า"
หลี่ิถอนหายใจและโกรธเล็กน้อย เขาเปิดหน้าต่างของที่นั่งข้างคนขับแล้วพูดว่า "นี่บ้านเธอไงรอ! กลับบ้านเถอะนะ"
เิเหลียนยี่เงยหน้าขึ้นนั่งอีกครั้งมองไปที่ข้างในชุมชนและนอนลงและพูดอย่างไร้พลัง: "อย่าหลอกฉัน ที่นี่ไม่ใช่บ้านของฉัน ฉันคิดว่ามันเหมือนบ้านของนายนะ ปวดหัวจริง ๆ เลย อยากตายยยย"
“เธอนี่มันจริง ๆ เลย!” หลี่ิดุตัวเองกัดฟันแน่นในปาก
น่าเสียดายที่หลี่ิรู้เพียงว่าอีกฝ่ายอาศัยอยู่ในชุมชนนี้ ส่วนอาคารที่เฉพาะเจาะจงมันไม่ชัดเจน ตอนนี้เขาทำได้เพียงหาโทรศัพท์มือถือของอีกฝ่ายเพื่อติดต่อกับแฟนหรือครอบครัวของเธอ
โทรศัพท์มือถือที่มีกรอบสีแดงครึ่งหนึ่งอยู่ในกระเป๋ากางเกงของเิเหลียนยี่ มันโพล่ออกมาเพียงครึ่งหนึ่ง หลี่ิค่อย ๆ จับโทรศัพท์มือถือนั้น และค่อย ๆ หยิบออกมาจากกระเป๋าของอีกฝ่าย
ด้วยการแตะนิ้วเล็กน้อยข้อมูลเกี่ยวกับครอบครัวของเิเหลียนยี่และฮั่วก๋ายแฟนหนุ่มของเธอก็โพล่ออกมาอย่างรวดเร็ว
ก่อนหน้านั้นเขาไม่ค่อยรู้จักเิเหลียนยี่มากนัก เป็อีกครั้งผ่านข้อมูลบนโทรศัพท์มือถือผ่านเข้ามาในหัวของเขา ตอนนี้เขารู้จักเิเหลียนยี่พอตัวแล้ว บ้านของเิเหลียนยี่ไม่ได้อาศัยอยู่ในชุมชนระดับไฮเอนด์ตรงนี้
เธออาศัยอยู่ในชุมชนธรรมดาแห่งอื่นกับพ่อแม่ของเธอ เพราะฮั่วก๋ายแฟนของเธอมีบ้านหลายหลังในเมือง บ้านหลังหนึ่งในชุมชนระดับไฮเอนด์แห่งนี้เป็หนึ่งในนั้น เนื่องจากอยู่ใกล้กับบริษัท เิเหลียนยี่จึงอาศัยอยู่ที่นี่เพื่อความสะดวกในการเดินทางของเธอเอง
อย่างไรก็ตามฮั่วก๋ายไม่ใช่คนธรรมดา ๆ เขามีส่วนร่วมในการค้าเหล็กและโลหะหนักภายใต้การดูแลของบริษัทพ่อของเขา เขาเป็รุ่นที่สองร่ำรวยกว่ามาตรฐาน
อย่างไรก็ตามฮั่วก๋ายนั้นแตกต่างจากคนรวยรุ่นที่สอง ทั่ว ๆ ไป แม้ว่าเขาจะอยู่ในบริษัทของพ่อ แต่เขาก็มีความพยายามมากเป็พิเศษ และสามารถทำโครงการต่าง ๆ ให้สำเร็จได้โดยอิสระจากตัวของบุคคล อย่างไรก็ตามเขามีแนวโน้มที่จะใช้ความรุนแรงและมีชื่อเสียงไม่ดีในเมือง T เขาถูกตำรวจเรียกตัวหลายครั้งเพียงเพราะเื่ของความรุนแรง
หลี่ิไม่ชอบผู้ชายประเภทนี้ที่ร่ำรวยและชอบใช้อำนาจ นอกจากนี้เิเหลียนยี่เมามากจึงควรส่งกลับไปให้พ่อแม่ของเธอมากกว่า หลี่ิตัดสินใจโทรหาพ่อแม่ของ เิเหลียนยี่ด้วยข้อมูลบนโทรศัพท์มือถือที่ได้มา
เมื่อหลี่ิกำลังจะโทรออกโทรศัพท์ในมือของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกับชื่อฮั่วก๋าย
หลี่ิยังคงลังเลว่าจะรับโทรศัพท์ดีไหม ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็สว่างขึ้น ไฟสองดวงด้านหน้ารถสว่างวาบขึ้น รถหรูคันละล้านก็แล่นเข้ามาช้า ๆ
ในรถมีผู้ชายคนหนึ่งกำลังคุยโทรศัพท์ด้วยโทรศัพท์มือถือในมือเดียว ในขณะเดียวกันสายตาคู่หนึ่งก็จ้องมองไปที่แฟนของเขานั้นก็คือ เิเหลียนยี่
การแสดงออกของฮั่วก๋ายนั้นมีความไม่พอใจเล็กน้อย หลังจากเปิดประตูและลงจากรถ เขาก็ตรงไปที่ที่นั่งคนขับของรถของหลี่ิทันที เขามองไปที่หลี่เิและเิเหลียนยี่ ก่อนที่เขาจะเคาะประตูฝั่งคนขับรถเปิดประตู
จากมุมมองของฮั่วก๋าย หลี่ิดูเหมือนจะรอมานานกว่าสิบวินาทีแล้ว
ฮั่วก๋ายพยายามจะดึงหลี่ิออกจากรถด้วยมือซ้ายโดยไม่พูดอะไร พอยกมือขวาขึ้นก็อยากจะต่อยหน้าของอีกฝ่าย
การเคลื่อนไหวแบบนี้สอดคล้องกันและรวดเร็ว แต่ในความคิดของหลี่ิเขามีเวลาเพียงพอสำหรับการพุ่งตัวไปไกลกว่า 100 เมตร ด้วยซ้ำก่อนที่หมัดของฝ่ายตรงข้ามจะมาหาเขา หลี่ิจับแขนของอีกฝ่ายเอาไว้ได้ทัน
"ปึก"
หลี่ิไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะทำให้กระดูกของอีกฝ่ายหักไปแล้ว
"อ๊าก"
ฮั่วก๋ายส่งเสียงร้องด้วยความเ็ป ร่างของเขาทรุดลงกับพื้นและพูดด้วยเสียงต่ำ: "แกรู้ไหมว่าฉันเป็ใคร... "
หลี่ิจับแขนของอีกฝ่ายและก้าวไปยังตำแหน่งข้างคนขับอย่างรวดเร็ว ฮั่วก๋ายถูกบังคับให้นั่งลงบนพื้นและถูกลากไป หลี่ิเปิดประตูคนขับรถร่วมจับแขนของเิเหลียนยี่แล้วดึงเล็กออกมาเบา ๆ
เช่นเดียวกับการดึงเด็กอายุ 3-4 ขวบ เิเหลียนยี่ถูกดึงออกจากรถ หลี่ิวางเิเหลียนยี่เบา ๆ และขว้างฮั่วก๋ายไปให้พ้น ๆ ตัว
ผู้ใหญ่สองคนในมือของหลี่ิเช่นเดียวกับเด็กตัวเล็ก ๆ เขาไม่ต้องใช้ความพยายามใด ๆ ด้วยซ้ำ
หลังจากนั้นหลี่ิก็ปิดประตูผู้โดยสารของเขาและกลับไปที่ที่นั่งคนขับดั่งเดิม
"รอให้ฉันรู้ว่าแกเป็ใครก่อนนะ!" ฮั่วก๋ายร้องลั่นด้วยความโกรธ
หลี่ิดูเหมือนจะไม่ได้ยินเื่นั้นแม้แต่น้อย เขาสตาร์ทรถและขับออกไปจากที่นี่
“เอาละจากนี้ไปจะไม่มีเื่ของหลี่ิแล้ว! " หลี่ิพูดกับตัวเองด้วยความโกรธและรถก็ขับไปอย่างรวดเร็วมุ่งหน้าไปทางเหนือของเมือง T
ขับรถไปทางเหนือตามถนนประมาณหนึ่งชั่วโมงแล้วจะเห็นแสงไฟในโรงงานขนาดใหญ่จากระยะไกล เปิดการนำทางแผนที่จากโทรศัพท์มือถือกำหนดเป้าหมายไปที่โรงงานเหล็ก ฮงหลงแล้วขับไปอย่างรวดเร็วตามเส้นทาง
พื้นที่นี้เป็เขตอุตสาหกรรมเสาหลักทางเศรษฐกิจที่สำคัญของเมือง T และเป็แรงผลักดันที่สำคัญในการพัฒนาประเทศ
ยานพาหนะของหลี่ิกำลังขับอย่างรวดเร็วบนถนนนอกโรงงาน หลังจากผ่านไปกว่าสิบนาทีพวกเขาก็มาถึงใกล้โรงงานเหล็กฮงหลง โรงงานเหล็กขนาดใหญ่แห่งนี้ครอบคลุมพื้นที่กว้างและมีประตูเจ็ดหรือแปดบาน นี่ไม่ใช่เส้นทางขนส่งพิเศษแต่อย่างใด
ภายในโรงงานเหล็กมีโรงงานหลายแห่ง โรงงานถลุงเหล็ก โรงจัดเก็บ ฯลฯ หลี่ิดูวิดีโอของอุกกาบาตที่ตกลงบนอินเทอร์เน็ตซ้ำแล้วซ้ำอีกจากนั้นวิเคราะห์และตัดสินพื้นที่ที่เป็ไปได้อย่างคร่าวๆ
หลังจากดูอยู่สักพักรถของหลี่ิก็มาจอดที่ถนนทางใต้ของโรงเหล็ก ใกล้ ๆ นี้คือโรงงานผลิตตะกรันเหล็กภายในโรงงานขนาดใหญ่ ประตูอยู่ห่างจากพาหนะของหลี่ิประมาณหนึ่งกิโลเมตร
[โรงงานเหล็กฮงหลง] ตัวอักษรใหญ่ทั้งสี่อยู่ในมุมมองของหลี่ิ และตัวตรวจสอบกล้องที่อยู่ถัดจากโรงงานเหล็กได้ดึงดูดความสนใจของหลี่ิไป
123K
![Hi Darling สวัสดีครับที่รัก...เราจะรักกันได้หรือยัง? [ตอนจบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1632313647_13463526.webp)
