[นิยายแปล] I Am Fated Villain ยึดครองใต้หล้าด้วยระบบมารร้ายแห่งโชคชะตา

ตอนที่ 47 การสังหารผู้ครองชะตาฟ้าลิขิตครั้งแรก รสชาติของเศษเสี้ยววิญญาณราชันเทวะ

        เมื่อหลินชิวหานทราบข่าวว่าหลินเทียนฟื้นคืนชีพ นางถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านี่ต้องเป็นการแสร้งตายอย่างที่คุณชายกู้กล่าวไว้แน่แล้ว

        ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางได้สั่งให้คนในตระกูลจับตาดูสถานการณ์ของศพหลินเทียนอย่างใกล้ชิด และรายงานให้นางทราบอยู่เสมอ

        ดังนั้นหลินชิวหานจึงมีสีหน้าที่เย็นชาและเต็มไปด้วยโทสะ นางรีบไปเข้าพบกู้ฉางเกอทันทีเพื่อแจ้งเรื่องนี้ให้เขาทราบ

        บัดนี้มิว่านางจะพบปัญหาใดก็จะมาปรึกษากับเขา เพราะนางได้ยึดถือเขาเป็นที่พึ่งพิงโดยสมบูรณ์

        “ในเมื่อหลินเทียนฟื้นคืนชีพขึ้นมาแล้ว ก็คงถึงเวลาที่จะดูให้แน่ชัดว่าเขาเป็นผู้ใดกันแน่ และเหตุใดจึงยึดครองร่างของผู้อื่นได้…”

        ภายในห้องโถง กู้ฉางเกอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวกับหลินชิวหาน

        แน่นอนว่าในเวลานี้ เขาอดมิได้ที่จะรู้สึกสนใจเล็กน้อย

        เขารอคอยให้หลินเทียนฟื้นคืนชีพมานานถึงสามวันเต็ม

        ละครฉากใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และเขาจะไม่มีทางพลาดอย่างแน่นอน

        หลังจากคืนนี้ คุณค่าสุดท้ายของหลินเทียนในฐานะผู้เป็นดั่งต้นหญ้าที่พร้อมถูกเก็บเกี่ยว ก็จะถูกเขารีดเร้นคุณค่าที่เหลืออยู่ออกมาจนหมดสิ้น

        ผู้แข็งแกร่งผู้ยึดครองร่างคนอื่นเพื่อเกิดใหม่

        เหตุใดจึงต้องเลือกยึดครองร่างของคนไร้ค่าอย่างหลินเทียนด้วย ไปยึดร่างคนธรรมดาที่มีประโยชน์กว่านี้จะมิดีกว่าหรือ

        “เจ้าค่ะ ข้าจะเชื่อฟังคุณชายทุกอย่าง” หลินชิวหานพยักหน้ารับ

        ไม่นานนัก หลินชิวหานและกู้ฉางเกอก็รีบเดินทางไปยังคุกใต้ดิน ศิษย์ตระกูลหลินที่รับผิดชอบเฝ้าดูแลสถานที่แห่งนี้ยังคงมีสีหน้าหวาดกลัวและตกใจเป็นอย่างมาก

        “คารวะคุณหนู ขอคารวะคุณชายกู้...”

        หลังจากโค้งคำนับให้ทั้งสอง เขาผู้นั้นก็รีบออกไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว เขารู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกมิถูก

        คนที่ตายไปแล้วสามวันจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้อย่างไร

        “อย่าเพิ่งแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป” หลินชิวหานหันไปกำชับศิษย์ที่กำลังเดินจากไป

        นางมิอยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น เพราะเรื่องการฟื้นคืนชีพจากความตายนั้นช่างแปลกประหลาดเกินไป ยากที่จะอธิบายได้

        ภายในคุกใต้ดิน เมื่อหลินเทียนเห็นหลินชิวหานและกู้ฉางเกอเดินเข้ามา เขาก็รู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ยังคงแสร้งทำสีหน้าแสดงความงุนงงและสับสนออกมา

        การหลอกลวงหลินชิวหานนั้นง่ายดายนัก เพียงแค่ใช้ความทรงจำในหัวของเขา ประกอบกับการแสดงที่แนบเนียน ขอเพียงไม่แสดงพิรุธ นางก็มิมีวันจะจับผิดเขาได้

        เพราะนางเป็นพี่สาวที่แสนจะซื่อตรงและจิตใจดี

        แต่สำหรับกู้ฉางเกอแล้ว หลินเทียนมิมั่นใจนัก

        ชายแซ่กู้ผู้นี้ช่างลึกลับเกินไป หากต้องการคิดจะหลอกลวงเขา คงต้องใช้ความพยายามมากขึ้นอีกหน่อย

และมิแน่ว่าอาจจะพลาดท่าจนถูกจับได้

        แม้ว่าหลินเทียนจะผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโช่นในชาติก่อน แต่ในเวลานี้ก็ยังอดรู้สึกกระวนกระวายใจมิได้

        “ท่านพี่ ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน”

        “ข้าจำได้ว่าก่อนหน้านี้กำลังอยู่ชั้นเรียนของสำนักศึกษา...เหตุใดพอตื่นขึ้นมาก็มาอยู่ที่นี่ได้กัน...”

        “แล้วบุรุษผู้นี้เป็นผู้ใดกัน ข้ามิเคยเห็นเขามาก่อนเลย...”

        หลินเทียนกล่าวขึ้นด้วยท่าทางสับสน แสร้งทำเป็นงุนงงราวกับเพิ่งฟื้นขึ้นมาจากความฝัน

        ‘แกล้งทำเป็นสูญเสียความทรงจำงั้นหรือ’

        เมื่อเห็นดังนั้น กู้ฉางเกอก็ยิ้มเยาะในใจ แต่กลับมิแสดงสีหน้าใดๆ ออกมา

        เขาเลือกที่จะนิ่งเงียบ 

        เพราะหากหลินชิวหานเป็นคนเปิดโปงความจริงด้วยตนเอง ก็ย่อมดีกว่าเขาผู้เป็นคนนอกจะเป็นฝ่ายลงมือ

        หากเขาเดามิผิด ความผูกพันและความยึดติดสุดท้ายของหลินเทียนอยู่ที่หลินชิวหาน

        หากนางกลายเป็นผู้ที่เกลียดชังและรังเกียจหลินเทียนเอง สิ่งนี้ย่อมทำให้คนผู้นี้เจ็บปวดจนมิอาจยอมรับได้อย่างแน่นอน…

        เพราะท้ายที่สุดปัญหาหลักของการยึดครองร่างผู้อื่นก็คือการจัดการกับจิตยึดติดของเจ้าของร่างเดิม

        หากไม่สามารถขจัดจิตยึดติดนั้นได้ การควบคุมร่างก็ย่อมเกิดปัญหาอย่างแน่นอน

        เช่นนี้แล้ว นี่จึงกลายเป็นเป็นปมที่มิอาจแก้ได้โดยสิ้นเชิง

        แต้มวาสนาสองร้อยแต้มสุดท้ายในตัวหลินเทียน กู้ฉางเกอก็จะสามารถเก็บเกี่ยวได้โดยราบรื่น ไร้ซึ่งอุปสรรค

        และถือโอกาสทำภารกิจสังหารผู้ครองชะตาฟ้าลิขิตให้สำเร็จไปด้วย

        เพราะตามกฎการสังหารผู้ครองชะตาฟ้าลิขิตเมื่อมีแต้มวาสนาเป็นศูนย์จะมีรางวัลพิเศษเพิ่มเติมจากสวรรค์ ซึ่งกู้ฉางเกอก็เฝ้ารอคอยด้วยความคาดหวังเป็นอย่างมาก

        ส่วนเรื่องพี่น้องห้ำหั่นกันเองนั้น เขาเชื่อมั่นในจิตยึดติดในร่างของหลินเทียน มิมีทางที่จะเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นได้

        หลินเทียนไม่มีวันลงมือทำร้ายหลินชิวหานได้อย่างแน่นอน

        “ในเวลานี้ เจ้ายังจะมาเสแสร้งทำอันใดอีก”

        เมื่อมองดูใบหน้าที่เหมือนกับน้องชายของนางทุกประการ แต่กลับดูแก่ชราผิดธรรมชาติ หลินชิวหานก็เผยสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเต็มไปด้วยความเกลียดชังในไม่ช้า

        “ท่านพี่ ท่านพูดอันใดกัน เหตุใดข้าจึงฟังไม่เข้าใจเลยสักนิด”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเทียนก็แสร้งทำเป็นฉงน และเอ่ยถามขึ้นราวกับจับต้นชนปลายมิถูก

        เขามองไปรอบๆ ด้วยท่าทีสับสนและหวาดกลัว

        “ท่านพี่ ท่านยังมิได้ตอบคำถามของข้าเลย เหตุใดข้าจึงถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินนี้ได้เล่า...”

        หลินชิวหานยังคงเงียบงัน ดวงตาเย็นเยียบ มิเอ่ยตอบคำถามหรือมีปฏิกิริยาใดๆ

        หากมิได้รับคำเตือนจากคุณชายกู้ก่อนหน้านี้ นางเองก็อาจจะถูกหลินเทียนในตอนนี้หลอกลวงเอาได้ อาจจะคิดหลงเชื่อจริงๆ ได้ว่า เขามิได้รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้อย่างสิ้นเชิง

        การยึดครองร่างกายนั้นมาพร้อมกับการกลืนกินความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมด้วย

        เช่นนั้นแล้ว การแสร้งทำเป็นสูญเสียความทรงจำจึงเป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง

        “ท่านพี่ ข้าคือหลินเทียนน้องชายของท่านจริงๆ ท่านจะไม่เชื่อข้าได้อย่างไร...”

        “ท่านจำได้ไหม ตอนที่ท่านอายุหกขวบ ท่านถูกบิดาดุกล่าว แล้ววิ่งมาร้องไห้กับข้า…”

        อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าหลินเทียนจะพูดอย่างไร หลินชิวหานก็ยังคงนิ่งเฉย สีหน้ากลับยิ่งเย็นชาลงเรื่อยๆ

        ยิ่งเขาพูดมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้สึกเศร้าและเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นในใจของนาง

        ‘แย่แล้ว กลับพูดมากจนกลายเป็นเกิดผลร้ายเสียได้…’ หลินเทียนสังเกตเห็นความผิดปกติในทันที เขาแอบคิดในใจว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดีแล้ว

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นแววตาแฝงความสนุกสนานของกู้ฉางเกอ ก็ทำให้จิตใจของหลินเทียนยิ่งจมดิ่งลง

        เขาไม่มีทางปกปิดความจริงจากคนทั้งสองได้เลย

        หรือว่าเขาที่เพิ่งรอดพ้นจากเคราะห์กรรมมาได้ กลับต้องมาจบชีวิตลงอีกครั้งในวันนี้

        เขามิอาจยอมรับชะตากรรมเช่นนี้ได้

        และในตอนนั้นเอง เขาก็รู้สึกถึงจิตยึดติดของหลินเทียนที่เริ่มต่อต้านตนเองอย่างรุนแรง

        เศษเสี้ยววิญญาณของเขาเริ่มพันเกี่ยวกับจิตยึดติดของหลินเทียนอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้

        “หุบปากเสีย!”

        ในที่สุดหลินชิวหานก็ระเบิดอารมณ์ออกมาในที่สุด ดวงตาแดงก่ำ เปล่งเสียงเย็นชาด้วยความโกรธว่า “เจ้ามันสมควรตาย!”

        “ท่านพี่...”

        แววตาของหลินเทียนพร่ามัวไปชั่วขณะ ก่อนจะพึมพำออกมาอย่างมิอาจควบคุมตนเองได้ว่า “ทำไมกัน ข้ามิเคยคิดทำร้ายท่านเลย…ในใจมิเคยแม้แต่จะคิดทำร้ายท่านเลยสักครั้ง...”

        “เหตุใดท่านจึงปฏิบัติกับข้าเช่นนี้ได้”

        เขาเองในเวลานี้ ก็มิแน่ใจว่าตัวเขาในตอนนี้เป็นจอมราชันเทพสังหาร หรือเป็นเด็กหนุ่มไร้ค่าอย่างหลินเทียนกันแน่

        เศษเสี้ยวจิตวิญญาณและจิตยึดติดของทั้งสองฝ่ายพันเกี่ยวกันจนแยกมิออก

        “ติ๊ง! หลินเทียนถูกจิตยึดติดต่อต้าน สูญเสียการควบคุมร่างกาย หลินเทียนสูญเสียค่าวาสนาไป 200 แต้ม ท่านได้รับค่าชะตาสวรรค์เพิ่มขึ้น 1,000 แต้ม”

        “แจ้งเตือน: แต้มวาสนาของผู้ครองชะตาฟ้าลิขิตปัจจุบันเป็นศูนย์แล้ว กฎการสังหารเพื่อรับรางวัลเพิ่มเติมพิเศษได้เปิดใช้งานขึ้น”

        ในเวลานั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัว

        กู้ฉางเกอรู้ทันทีว่าช่วงเวลาที่เหมาะสมมาถึงแล้ว เขาเผยรอยยิ้มอันอ่อนโยนออกมา ก่อนจะปลอบโยนหลินชิวหานด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ข้ารู้ว่าเจ้าทำไม่ลงหรอก เช่นนั้นให้ข้าเป็นผู้รับบทตัวร้ายเอง เจ้าออกไปก่อนเถิด”

        “เจ้าค่ะ”

        หลินชิวหานรู้สึกซาบซึ้งใจ น้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะรีบเดินออกไปจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว

        ถึงแม้ว่านางอยากจะสังหารผู้ที่อยู่ตรงหน้าเป็นที่สุด แต่เมื่อเผชิญกับใบหน้าที่เหมือนน้องชายของตนทุกประการ นางก็กลับมิอาจลงมือได้

        หลังจากที่หลินชิวหานจากไป กู้ฉางเกอจึงเดินเข้ามาใกล้หลินเทียนด้วยท่าทีสงบนิ่ง เขายืนกอดอกพลางยิ้มบางเบา แล้วกล่าวว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงมิให้พวกเขาเผาศพหรือฝังเจ้าลงดิน”

        “เจ้ารู้ว่าข้าแสร้งตายอย่างนั้นหรือ ไอ้สารเลวแซ่กู้ เจ้าเป็นผู้ใดกัน แล้วเจ้ามีจุดประสงค์อันใดกันแน่”

        หลินเทียนคำรามต่ำ ในเวลานี้เขาดูราวกับสัตว์ป่าที่จนตรอก

        “จุดประสงค์งั้นหรือ ข้าจะไปมีจุดประสงค์อันใดได้เล่า ก็มิใช้เจ้าหรอกหรือที่คิดอยากจะสังหารข้ามาโดยตลอด” กู้ฉางเกอกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นลึกลับและมืดมน

        ในแววตานั้น ราวกับมีแสงมารส่องประกายสีดำนับพันล้านสายกำลังไหลเวียนเป็นเกลียวคลื่นอย่างไม่รู้จบ

เขาจ้องมองตรงไปที่หลินเทียนอย่างไม่ละสายตา

        “เจ้าเป็นผู้ใดกัน เหตุใดจึงมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ได้…” หลินเทียนอดมิได้ที่จะจับจ้องมองไปที่ดวงตาของกู้ฉางเกออย่างหวาดผวา ราวกับกำลังตกลงไปในห้วงลึกแห่งความมืดมิด

        เขารู้สึกราวกับทั้งร่างกำลังจะถูกดูดกลืนโดยพลังแห่งความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง

        ชายแซ่กู้นี้ช่างมีพลังมารที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ราวกับเบื้องหลังของเขามีมารนับล้านกำลังเต้นระบำอย่างชั่วร้ายอยู่รายล้อม ก่อความวุ่นวายปั่นป่วนไปทั่วทั้งสรวงสวรรค์และปฐพี

        ต่อให้ชาติก่อนเขาเคยอยู่ในระดับราชันเทวะ ก็มิเคยเห็นภาพที่น่าหวาดหวั่นถึงเพียงนี้มาก่อน

        หลินชิวหานถึงกับไว้วางใจเขามากถึงเพียงนี้ ช่างอันตรายยิ่งนัก!

        เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลินเทียนก็รู้สึกปวดร้าวในใจขึ้นมา

        เขาเกลียด! เกลียดจนแทบจะขาดใจ!

        “คนตายอย่างเจ้าจะรับรู้สิ่งใดให้มากมายไปไย”

        กู้ฉางเกอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ขณะมองหลินเทียนด้วยสายตาไร้ความปรานี จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้น ทาบลงบนหว่างคิ้วของอีกฝ่าย

        “นี่มันวิชามารอันใดกัน...อ๊าก...”

        หลินเทียนเปล่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัว

        ฝ่ามือของกู้ฉางเกอทะลุผ่านทะเลแห่งจิตสำนึกของหลินเทียน แสงสีดำสนิทเปล่งประกาย ราวกับขวดสมบัติวิเศษแห่งมรรคาอันมืดมิดกำลังลอยอยู่ภายใน สามารถกลืนกินทุกสรรพสิ่ง!

        ฮึ่ม!

        ในชั่วพริบตา แสงสีดำส่องประกาย ก่อนปากขวดจะปลดปล่อยพลังดึงดูดอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

        เศษเสี้ยววิญญาณของหลินเทียนถูกดูดกลืนเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนทุกอย่างจะกลับสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง

        “ที่แท้ในชาติก่อนเคยเป็นถึงระดับราชันเทวะสินะ แต่อย่างไรก็ดี รสชาติของเศษเสี้ยววิญญาณนี้ก็นับว่ามิเลวเลยทีเดียว”

        กู้ฉางเกอหลับตาลง ก่อนกล่าวพึมพำด้วยความชื่นชมออกมา