เปลวเพลิงสีน้ำเงินดับลง ทิ้งไว้เพียงควันสีดำที่ลอยวนเหมือนงูไม่มีหัว
คัลเดอร์ยืนอยู่กลางวิหารร้าง
แผลบนมือยังเปิดอยู่ เืหยดลงบนพื้นหินทีละหยด
แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บ
ความเ็ปทางกาย มันตายไปพร้อมร่างเดิมของเขาแล้ว
เขาหลับตา สูดหายใจลึก
เวทมนตร์ในตัวเริ่มขยับ เหมือนสัตว์าเ็ที่ตื่นขึ้นในร่าง
ความทรงจำหลั่งไหลกลับมาเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย—ใบหน้าคนรัก... เสียงะโของผู้พันอัศวิน... คำสั่งลับจากสภา... และภาพของผู้หนึ่ง
ชายในเกราะดำสนิท
ไร้ตราสัญลักษณ์
แต่ดาบของเขากลับเป็ดาบพิธีศักดิ์สิทธิ์—มีเพียงนักบวชระดับสูงสุดเท่านั้นที่ได้รับ
คัลเดอร์ลืมตาขึ้น
“อัศวินดำ... คนที่แทงข้าในคืนสุดท้ายนั้น”
“เ้าคือใครกันแน่...”
นอกวิหาร ลมพัดแรง กลิ่นฝนกร่อย ๆ ปะทะเข้าหน้า
เมฆสีเถ้าเคลื่อนตัวต่ำ ราวกับพยายามกดโลกให้จมดิน
คัลเดอร์ก้าวออกจากประตูหินเก่า เดินตรงไปยัง "หอจารึก"
มันคือหอคอยที่เคยใช้เก็บบันทึกศาสนา—ชื่อผู้ถูกไถ่บาป ผู้ถูกสาป และคำพิพากษา
ที่นั่น... เขาหวังจะหาชื่อของ อัศวินดำ
คนที่ไม่มีใครจดจำ
ไม่มีแม้กระทั่งในบันทึกของโลกนี้
ทางเดินเต็มไปด้วยเศษหิน เถาวัลย์ และซากซากสิ่งก่อสร้าง
ระหว่างทาง เขาได้ยินเสียง
ไม่ใช่เสียงธรรมชาติ
ไม่ใช่เสียงมนุษย์
แต่เป็เสียงกึกก้องของเกราะเหล็ก
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ บดพื้นเหมือนมีคนลากโซ่ตามหลัง
เขาหยุด
ในเงามืดของประตูหอคอย
บางสิ่งก้าวออกมา
อัศวินในชุดเกราะดำ
สูงกว่าสองเมตร ดาบใหญ่ลากกับพื้นจนเกิดเสียงแหลม
ใบหน้าใต้หมวกเหล็กมืดสนิท ไม่มีแม้ดวงตาหรือเสียงหายใจ
แต่คัลเดอร์รู้ทันที
มันคือ "เขา"
ชายจากคืนหายนะ
“ข้าเฝ้ารอการกลับมาของเ้า... ผู้ที่ควรตายไปแล้ว”
เสียงของมันไม่ดังจากปาก แต่ดังก้องในหัว ราวกับปีศาจฝังตนอยู่ในจิตใจของคัลเดอร์เอง
“เ้าเป็ใคร?” คัลเดอร์ถาม
เสียงของเขานิ่ง เหมือนน้ำในบ่อที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น
อัศวินไม่ตอบ
แต่มันยกดาบขึ้น
ปลายดาบที่เคยแทงทะลุหัวใจเขาเมื่อห้าปีก่อน
คัลเดอร์ยกมือซ้ายขึ้น
พลังเวทสีดำพุ่งออกเป็สาย
แต่กระทบกับเกราะของมันราวกับไร้ผล
“เวทมนตร์แห่งความตาย… ไร้ค่าในดินแดนของความลืมเลือน”
เสียงมันดังก้องอีกครั้ง ก่อนจะพุ่งเข้ามาอย่างสายฟ้า
ดาบเหล็กใหญ่ฟาดเฉียดหัว
คัลเดอร์เบี่ยงตัว หลบเฉียดวินาทีสุดท้าย
พื้นะเิเป็เสี่ยงเมื่อดาบกระแทกลง
เขาท่องเวทอีกบท มือขวาเรืองแสง
แผ่นเวทลอยขึ้นกลางอากาศ—เวท "ปริญญาแห่งบาป"
วงแหวนปรากฏรอบตัวอัศวิน
โซ่สีดำพุ่งออกมารัดทั้งตัว แขน ขา คอ
ดึงรั้งลงกับพื้น
เสียงคำรามแหลมของเวทสะท้อนก้องทั่วหอคอย
คัลเดอร์หอบหายใจ มองร่างที่โดนตรึง
"ตอนที่เ้าฆ่าข้า... เ้าไม่ลังเลเลย"
"แต่ตอนนี้—ถึงตาของข้าแล้ว"
เขาเดินเข้าไปใกล้
วาดอักขระด้วยเืตัวเองบนหน้ากากหมวกเกราะ
“เปิดเผย... เผยนาม...”
“ผู้ที่ซ่อนอยู่หลังความตาย”
หน้ากากเริ่มแตกร้าว
เสียงลมหายใจขาด ๆ ดังขึ้น
และเมื่อเศษเหล็กหลุดจากใบหน้า สิ่งที่อยู่ข้างใต้...
...คือใบหน้าของชายชราในชุดนักบวช
คนที่เขาเคยเคารพดั่งบิดา
“มหาบาทหลวง ไมอัส”
คัลเดอร์ยืนนิ่ง
เืในกายราวกับหยุดไหล
“ท่าน...?”
เสียงของเขาสั่นเครือครั้งแรก
ชายชราหายใจรวยริน
ดวงตาขุ่นมัวของเขามองตรงมา
ก่อนจะกระซิบ
“เ้าคือความผิดพลาดที่ข้าไม่มีวันชดใช้ได้...”
“และเ้าจะเป็ไฟ... ที่เผาผลาญโลกทั้งใบ”
เขาขาดใจตาย—ไม่ใช่เพราะเวทของคัลเดอร์
แต่เพราะคำสาปในตัวเอง
คัลเดอร์ยืนอยู่นิ่ง ๆ
มองร่างของชายที่เขาเคารพที่สุด
กลายเป็ศัตรูที่เขาฆ่าโดยไม่ตั้งใจ
เขาหันกลับไปมองหอจารึก
และรู้ว่าสิ่งที่อยู่ข้างใน...
อาจจะไม่ใช่แค่ "ความจริง"
แต่คือ เหตุผล ที่เขาต้องจบทุกสิ่ง
แม้จะต้องลากทั้งโลกลงนรกก็ตาม
จบบทที่ 2
12K
