เราเดินมาด้วยกันระหว่างทาง
เธอหันไปมองเขาเพื่อรอฟังว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขากลับเดินมองทางข้างหน้า ไม่เลี้ยวมองเธอเลยสีหน้าก็เคร่งเครียดมากด้วย เพิร์ลและกาย เดินมาด้วยกันก็สะกิดเธอเรื่อยๆอยากฟังเื่ที่เก็นจิจะพูดกับเธอเธอก็ไม่รู้จะทำยังไง อยากจะตอบเพื่อนสองคนไปว่า ก็ไปถามเก็นจิเองสิ แต่ด้วยความโดนสะกิดหนักมากขึ้นจนเธอทนไม่ไหวหยุดเดินและพูดออกไปเสียงดัง
“พวกเธออยากรู้ก็ถามเก็นจิเองสิ”
สิ้นคำพูดเท่านั้นทุกคนก็หยุดเดินแล้วหันมามองเธอเพิร์ลและกายทำสีหน้าใ ที่เธอพูดเสียงดัง ส่วนเก็นจิหันมามองเธอเขาเดินกลับมาแล้วจับแขนเธอทั้งสองข้าง แล้วมองเข้าที่ดวงตาอย่างมีความหมาย
“ขวัญข้าวเราทำงานบริการต้องมีสักครั้งที่โดนแขกด่า จะทนรับกับเื่นี้ได้ไหม”
น้ำเสียงของเขาสั่นไหวบ่งบอกว่าเขากลัวเธอจะทนรับกับเื่นี้ไม่ได้
“ถ้า..ไม่ได้เราจะจัดการเื่นี้เอง”
อะไรนะเขาจะช่วยเธอเหรอ เขาไม่มั่นใจเธอเลยหรือไง เธอขัดขืนเขาเอาตัวเองออกมาจากมือหนาทั้งสองข้างของเขาที่ก่อนหน้าเขาจับแขนไว้ แล้วเดินถอยไปหนึ่งก้าว
“เก็นจิขอบคุณที่เป็ห่วงฉัน แต่ฉันเลือกแล้ว ฉันจัดการเื่นี้เอง”
เธอพูดจบก็เดินจากไปทันที
เก็นจิมองดูขวัญข้าวเดินจากไปเขารู้ว่าเธอทำได้ ที่เขาถามไปอย่างนั้น เพราะเขาทั้งกลัวทั้งห่วงความรู้สึกของเธอมากเกินไปเขาสัญญาว่าต่อไปนี้จะดูแลเธอให้ดีกว่านี้ ต่อไปจะไม่ให้เกิดการผิดพลาดอีก เมื่อเขาคิดได้แล้วจึงรีบเดินไปหาเธอเพื่อเล่าทุกอย่างให้เธอฟังให้เธอรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้น
เพิร์ลเห็นเก็นจิวิ่งตามขวัญข้าวไปก็รู้แล้วว่าในใจของเขานั้นมีให้ขวัญข้าวเธอแปลกใจที่เก็นจิถึงมีใจให้ขวัญข้าวและดีกับขวัญข้าวเหลือเกินสองคนนี้ต้องมีอะไรที่เธอไม่รู้
“คิดอะไรอยู่เพิร์ลให้ฉันเดา เธอกำลังคิดว่าเก็นจิชอบขวัญข้าวใช่ไหม”
“ใช่”
เธอตอบออกมาทันที
“ฉันว่าละฮิฮิ”
“แต่ฉันว่าเราไปช่วยเพื่อนเรากันก่อนดีกว่า”
เก็นจิวิ่งมาจนถึงตัวขวัญข้าวแล้วเขากลับมาเดินข้างๆเธอแทน เธอหันไปมองเขาอีกครั้ง เขารู้ว่าเธอรอฟังอยู่เขาจึงค่อยๆพูดให้เธอฟัง
“พอดีว่าแขกเมื่อเช้าคนแรกที่เธอรับสายเขามาอาละวาด เื่พนักงานไม่ขึ้นไปจัดการ น้ำไหลช้า”
“จริงเหรอแต่ฉันโทรแจ้งช่างแล้วนะ”
เธอใที่ช่างไม่ขึ้นไปทำให้แขกต้องลงมาต่อว่า
“อืมฉันรู้ แต่เื่นี้ เขาไม่โทษแค่ช่างฝ่ายเดียว แต่เขาโทษเธอ..”
เก็นจิพูดยังไม่ทันจบพี่จิมมี่ก็เดินเข้ามาทันที
“ขวัญข้าวเธอไม่ได้โทรกลับไปปิดงานลูกค้าใช่ไหมว่าเธอแจ้งช่างเรียบร้อยแล้ว รอช่างขึ้นไป ถ้าเกินสิบห้านาทีช่างยังไม่มา ให้แขกติดต่อกลับมาอีกครั้งหรือลืมที่ช่างไม่โทรมาปิดงานเธอ”
จิมมี่พูดออกมาเป็ชุดเธอกังวลว่าขวัญข้าวจะทำงานบกพร่อง
ขวัญข้าวรู้ว่าตนเองทำงานผิดพลาดไปแล้วเธอจึงยกมือไหว้ขอโทษจิมมี่รู้สึกผิดที่ทำงานไม่ดี จนลูกค้าลงมาต่อว่าเอาได้
“ขอโทษนะคะพี่จิมมี่”
จิมมี่ยกมือไหว้กลับ
“ไม่เป็ไรแต่ทีหลังทำงานให้รอบคอบกว่านี้นะ วันนี้พี่ถือว่าน้องยังใหม่อยู่ค่อยๆเรียนรู้ให้ไวจะได้ไม่มีปัญหาอีก”
“ค่ะพี่จิมมี่”
จิมมี่ดูนาฬิกาก็รู้ว่าได้เวลาเข้างานของน้องพอดี
“ได้เวลาทำงานแล้วไปทำงานเถอะ พวกพี่จัดการเื่นี้เรียบร้อยแล้ว”
“ขอบคุณค่ะพี่จิมมี่”
ขวัญข้าวยกมือไหว้จิมมี่อีกครั้ง
“ทีแรกที่พี่โทรเรียกเก็นจิเพื่อให้น้องมารับปัญหาของแขก แต่พวกพี่คิดได้ทีหลังว่าอย่าเพิ่งให้น้องต้องมาเจอจะดีกว่าเพื่อไม่ให้แขกจำน้องได้ด้วย ถ้าเกิดน้องเปลี่ยนตำแหน่งงานและเจอกันอีกจะได้ไม่มีปัญหา”
“ขอบคุณอีกครั้งค่ะพี่จิมมี่”
“เอาล่ะความผิดพลาดถือว่าเป็ครู ต่อไปต้องระวังและทำงานให้รอบคอบกว่านี้นะ”
“ค่ะพี่จิมมี่”
“ไปได้แล้ว”
เมื่อจิมมี่พูดเสร็จก็เดินจากไปทันทีเก็นจิหันมายิ้มให้ขวัญข้าว
“รอดไปทีนะขวัญข้าว”
เธอถอนหายใจคิดว่าเื่นี้จบได้เพราะพี่ๆช่วยไว้ ต่อไปเธอจะระวังมากกว่านี้
9K
