ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 191 : ฝ่าวงล้อมอัสนีบาต | น้ำตาแห่งหมึกวารี

เปลวเพลิงที่ลุกโชนไม่ได้เผาผลาญเพียงแค่สิ่งปลูกสร้าง แต่มันกำลังแผดเผาจิตวิญญาณและหัวใจของศิษย์สำนักหมึกวารีทุกคนให้มอดไหม้เป็นจุณ

"ทางนี้! ตรึงกำลังไว้! อย่าให้พวกมันก้าวข้ามไปได้แม้แต่ก้าวเดียว!"

เสียงตะโกนสั่งการอันแหบพร่าดังก้องมาจาก ลานฝึกยุทธส่วนกลาง ซึ่งเป็นด่านหน้าด่านสุดท้ายก่อนจะถึงเขตเร้นลับของเรือนผู้อาวุโส ศิษย์สำนักหมึกวารีกว่าห้าสิบชีวิตที่เหลือรอด กำลังยืนหยัดตั้งค่ายกลวารีคุ้มภัยอย่างสุดกำลัง โดยมี ศิษย์พี่รอง (ผู้ดูแลกฎระเบียบสายนอก) เป็นแกนนำ ทว่าสภาพของพวกเขานั้นร่อแร่เต็มที ลมหายใจหอบเหนื่อยและหยาดโลหิตที่ไหลริน บ่งบอกถึงขีดจำกัดของร่างกายที่กำลังจะแหลกสลาย

เบื้องหน้าของพวกเขา คือมัจจุราชในคราบมนุษย์... "หน่วยล่าสังหารสายฟ้า" ของตระกูลเหลยกว่าร้อยนาย พวกมันสวมเกราะสีม่วงเข้มทะมึน ในมือกระชับดาบยาวที่อาบไล้ด้วยประจุอัสนีบาตส่งเสียงเปรี๊ยะประข่มขวัญ

"หึ... พวกมดปลวก ดิ้นรนไปก็รังแต่จะยืดเวลาตาย!"

หัวหน้าหน่วยล่าสังหารแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม มันชู "ธงรบอัสนี" ขึ้นสู่ฟากฟ้าที่แดงฉาน ทันใดนั้น สายฟ้าสีม่วงก็ผ่าเปรี้ยงลงมาที่ยอดธง ก่อนจะแตกแขนงพุ่งกระจายออกไปเบื้องหน้า ถักทอเป็นตาข่ายอัสนีบาตขนาดมหึมา ครอบคลุมเหนือศีรษะของศิษย์หมึกวารีทั้งหมด

"ค่ายกลตาข่ายฟ้า : เผาผลาญวิญญาณ!"

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

อัสนีบาตฟาดฟันลงมาอย่างไร้ความปรานี เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมแข่งกับเสียงฟ้าร้อง โล่พลังปราณวารีของศิษย์สายนอกเดือดพล่านและระเหยกลายเป็นไอในพริบตา ร่างหลายร่างล้มพับลงกับพื้นพร้อมกับกลิ่นเนื้อไหม้เกรียม

"จบสิ้นแล้ว..." ศิษย์พี่รองทรุดเข่ากระแทกพื้น เลือดข้นคลั่กไหลอาบใบหน้า เขามองดูตาข่ายสายฟ้าที่กำลังบีบวงแคบเข้ามาเรื่อยๆ ด้วยแววตาสิ้นหวัง "ท่านบรรพชน... ข้าไร้ความสามารถ ไม่อาจปกป้องสำนักไว้ได้..."

ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เคียวของมัจจุราชกำลังจะบากลงบนลำคอ...

"เฮ้ย! ไอ้พวกสุนัขลอบกัด! หยุดทำลายพื้นหินอ่อนปูทางหน้าลานเดี๋ยวนี้นะ! รู้ไหมว่ามันแผ่นละกี่ตำลึง!"

เสียงตะโกนด่าทอที่คุ้นหูและกวนประสาท ดังกึกก้องมาพร้อมกับเงาร่างสายหนึ่งที่พุ่งทะลุม่านกำแพงเพลิงเข้ามาอย่างห้าวหาญ!

ตึง!!

ร่างยักษ์สีดำทมิฬที่สูงตระหง่าน กระโดดลอยข้ามหลังคาซากหอระฆัง ทิ้งตัวลงกระแทกพื้นลานฝึกยุทธจนแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น มันยืนตระหง่านขวางหน้าศิษย์พี่รองและเหล่าศิษย์น้องที่บาดเจ็บ ราวกับปราการเหล็กกล้าที่ไม่มีวันพังทลาย

"เจ้าสัว... กางค่ายกลคุ้มภัย!"

วูบ!

เจ้าสัวกางท่อนแขนอันทรงพลังออกกว้าง เกราะหยกทมิฬปรากฏเส้นแสงสีม่วงดาราไหลเวียนทั่วร่าง แผ่นหลังของมันส่งเสียงกลไกฟ้าขบกันดังกัมปนาท ก่อนจะแผ่ขยายม่านพลังสีม่วงดำรูปทรงครึ่งวงกลม กางคลุมปกป้องศิษย์หมึกวารีทุกคนไว้เบื้องหลัง

และบนลาดไหล่กว้างของพยนต์เทวะนั้นเอง ถุงผ้าสีหม่นที่เคยห้อยอยู่แนบเอวของเจ้านาย พลันขยับดิ้นยุบยิบและขยายตัวออก คืนสู่ร่างที่แท้จริง... 'เจ้าถุงเงิน' ในร่างแมงมุมเงาจันทราตัวน้อย เกาะยึดติดแน่นดุจเงาตามตัว เขี้ยวคู่หน้าของมันอาบไปด้วยพิษสีม่วงคล้ำเตรียมพร้อมจู่โจมศัตรูที่กล้าล่วงล้ำเข้ามา

เปรี้ยง! เปรี้ยง!

ตาข่ายสายฟ้าจากค่ายกลศัตรูฟาดฟันลงบนม่านพลังของเจ้าสัวอย่างบ้าคลั่ง ทว่าผิวม่านพลังนั้นมิได้สั่นคลอนแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำ ปราณอัสนีบาตเหล่านั้นยังถูกลวดลายอักขระบนร่างพยนต์ทมิฬดูดกลืนหายไปจนหมดสิ้น ราวกับก้อนหินที่จมลงสู่มหาสมุทร

"นะ... นั่นมันตัวอัปมงคลอันใด!?" หัวหน้าหน่วยล่าสังหารเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นอสูรศิลายักษ์ที่มีตาสีทองอำพัน

"มันคือ... 'พยนต์กลืนกิน' ที่ข้าทุ่มทุนสร้างขึ้นเป็นพิเศษต่างหาก!"

อาเจีย ก้าวเดินออกมาช้าๆ จากเบื้องหลังร่างยักษ์ของเจ้าสัว โดยมี ฉินมู่หลาง ขนาบข้าง

สภาพของอาเจียในยามนี้ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจจากขุมนรก อาภรณ์สีครามขาดวิ่นเปรอะเปื้อนคราบเขม่าและหยาดเลือด ทว่าดวงตาสีดำขลับของเขากลับลุกโชนไปด้วยไฟโทสะที่แผดเผายิ่งกว่าเพลิงรอบกาย มือขวากระชับ พู่กันนิรันดร์แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

"ศิษย์พี่รอง! ท่านยังหายใจอยู่ใช่หรือไม่?" อาเจียเอ่ยถามโดยที่สายตายังคงจับจ้องไปที่ศัตรูเบื้องหน้า

"อะ... อาเจีย! เจ้ายังมีชีวิตอยู่!" ศิษย์พี่รองน้ำตาไหลพรากด้วยความปีติระคนสิ้นหวัง "แต่พวกมันมีกำลังพลมากเกินไป... ล้วนเป็นยอดฝีมือทั้งนั้น... เจ้าพาศิษย์น้องหนีไปเถอะ!"

"หนี?" อาเจียแค่นเสียงหยัน "รากเหง้าของข้าอยู่ที่นี่ ทรัพย์สินสมบัติของข้าก็ฝังอยู่ที่นี่... จะให้ข้าทิ้งบ้านแล้วหนีไปเป็นสุนัขจรจัดงั้นรึ?"

เขาตวัดปลายพู่กันนิรันดร์ชี้หน้าหัวหน้าหน่วยอัสนีบาต แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมของพ่อค้าหน้าเลือดที่ถูกปล้นขบวนสินค้า

"พวกแก... ทำลายข้าวของไปเท่าไหร่แล้ว? ประตูซุ้มไม้มังกรแกะสลัก บานละห้าร้อยหินปราณ... พื้นหินอ่อนหยกขาว แผ่นละห้าสิบ... รวมดอกเบี้ยค่าตกใจแล้ว... วันนี้ข้าคงต้องตัด 'หัว' ของพวกแกทุกคนไปขึ้นเงินรางวัล ถึงจะพอคุ้มทุน!"

"โอหังนักไอ้เด็กเมื่อวานซืน!" หัวหน้าหน่วยอัสนีคำรามลั่น "บดขยี้มัน! สับมันเป็นชิ้นๆ!"

ศัตรูนับร้อยชูดาบสายฟ้า พุ่งทะยานเข้าประโจนใส่อาเจียดุจฝูงหมาป่ากระหายเลือด

"สหายฉิน! เจ้าถุงเงิน! ...คุ้มกันปีกซ้ายขวา!" อาเจียตวาดก้อง

"ย่อมได้!"

ฉินมู่หลางพุ่งทะยานออกไปเบื้องหน้าดั่งแสงสีเงินฉาน กระบี่วารีไหล ในมือตวัดร่ายรำด้วยความรวดเร็วปานสายน้ำเชี่ยว ฟาดฟันศัตรูที่ดาหน้าเข้ามา ขณะเดียวกัน เจ้าถุงเงินก็พ่นม่านใยพิษสีม่วงออกไปสกัดกั้นศัตรูทางปีกซ้าย กัดกร่อนเกราะสายฟ้าของพวกมันจนส่งเสียงร้องโหยหวน

ส่วนอาเจีย... เขายืนนิ่งสงบดุจขุนเขาอยู่เบื้องหลังเจ้าสัว ลมปราณในร่างหมุนวนอย่างบ้าคลั่งเพื่อเค้นพลังออกมาใช้ เขาต้องประหยัดปราณให้ถึงที่สุด ปลายพู่กันตวัดร่ายรำกลางอากาศอย่างเยือกเย็น ผูกปมอักขระขั้นพื้นฐานสองตัวเข้าด้วยกัน!

"วิชาผสานอักขระ : [หนัก] และ [สะท้อน]!"

เขาประทับอักขระทั้งสองลงบนแผ่นหลังกว้างใหญ่ของเจ้าสัว

"เจ้าสัว... บุกทะลวง!"

"ลุย... เลย... ลูก... พี่!"

เจ้าสัวคำรามลั่น มันก้มลำตัวท่อนบนลงต่ำ แล้วพุ่งทะยานเข้าใส่ดงศัตรูราวกับอสูรแรดบรรพกาล ร่างกายยักษ์ที่ถูกอักขระเพิ่มน้ำหนักมหาศาลบวกกับแรงปะทะ พุ่งชนกลุ่มศิษย์อัสนีบาตปลิวว่อนขึ้นฟ้าไปคนละทิศละทาง ดาบสายฟ้าที่พยายามฟันใส่เกราะศิลาของมัน ล้วนถูกพลังอักขระสะท้อนกลับจนใบดาบหักสะบั้นและผู้ใช้กระอักเลือดจมกองดิน

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างทุลักทุเลและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด อาเจียไม่ได้ไร้เทียมทาน เขาต้องคอยหลบหลีกและอาศัยจังหวะตวัดพู่กันสร้าง "อักขระลื่นไถล" ให้ศัตรูหน้าคะมำบ้าง หรือ "อักขระบดบัง" ขว้างใส่ตาพวกมันบ้าง เพื่อประหยัดพลังงาน อาเจีย เจ้าสัว และเจ้าถุงเงิน ประสานการรบตีฝ่าดงศัตรูนับร้อยจนร่วงหล่นราวกับใบไม้ร่วง ในที่สุดพวกเขาก็ทะลวงวงล้อมเข้ามาจนถึงเขต เรือนผู้อาวุโสสูงสุด ได้สำเร็จ ทว่าลมปราณของอาเจียก็เหือดหายไปกว่าครึ่ง

ทว่า... ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า กลับกระชากวิญญาณของอาเจียให้ดิ่งลึกลงสู่ห้วงอเวจี

ประตูเรือนไม้สักทองโบราณที่เคยสง่างาม บัดนี้แตกกระจายเป็นเศษไม้เกลื่อนพื้น...

และที่ลานดินหน้าเรือน ร่างของศิษย์พี่หญิง หลินชิงเสวี่ย กำลังคุกเข่าอยู่ นางใช้กระบี่คู่กายปักยันพื้นเพื่อประคองร่างที่โอนเอน อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางบัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีแดงฉาน ใบหน้างดงามซีดขาวไร้สีเลือด

ห่างออกไปไม่ไกล... ร่างของ ผู้อาวุโสไป๋ (เฒ่าใบ้ผู้เฝ้าหอคัมภีร์) นอนแน่นิ่งจมกองเลือดอยู่บนพื้น ลมหายใจรวยรินดั่งแสงเทียนกลางพายุ

แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของอาเจียหยุดเต้น คือภาพเบื้องหลังพวกเขา...

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสายฟ้าหรูหราเต็มยศ กำลังยืนหยัดอย่างโอหัง โดยที่ฝ่าเท้าหุ้มเหล็กของมัน กำลังเหยียบขยี้ลงบนกลางอกของชายชราในชุดคลุมผู้อาวุโสสูงสุด!

"เหลยเจิ้น..." อาเจียคำรามเรียกชื่อศัตรูคู่อาฆาตด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้านและแหบพร่า

คุณชายแห่งตระกูลเหลยค่อยๆ หันใบหน้าหล่อเหลาแต่อำมหิตมามอง แสยะยิ้มกว้างเมื่อเห็นอาเจียยืนตัวสั่นอยู่บนไหล่ของพยนต์เทวะร่างยักษ์

"โอ้... มาทันเวลาพอดีเลยนะ เจ้าหนูสวะอาเจีย" เหลยเจิ้นหัวเราะร่า พลางกดน้ำหนักเท้าลงบนอกของชายชราให้แรงขึ้น จนได้ยินเสียงกระดูกซี่โครงลั่นกรอบแกรบ "ข้ากำลังเค้นคอถามตาแก่นี่อยู่พอดีเชียว... ว่า 'กุญแจ' ที่แท้จริงในการเปิดทางเข้าหุบเขาพันอักขระ... มันซ่อนอยู่ที่ไหน?"

"เอากระดูกเท้าสกปรกของแก... ออกไปจากตัวผู้อาวุโสเดี๋ยวนี้!" อาเจียตะโกนสุดเสียง พลังปราณทั่วร่างระเบิดออก

ทว่าในวินาทีที่ลมพัดพาม่านควันให้จางลง อาเจียได้เพ่งมองใบหน้าที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตของ 'ผู้อาวุโสสูงสุด' ผู้นั้นอย่างชัดเจน หัวใจของเด็กหนุ่มกลับกระตุกวูบราวกับถูกอัสนีบาตฟาดฟันเข้ากลางอก!

ใบหน้าที่เหี่ยวย่นนั้น... รอยแผลเป็นจางๆ ที่หางตานั่น...

"ทะ... ท่านปู่!?"

อาเจียเบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง พู่กันนิรันดร์ในมือแทบจะร่วงหล่น ชายชราธรรมดาๆ ที่เก็บเขามาเลี้ยงจากลำธารแห่งหมู่บ้านเมฆาคล้อย... เหตุใดจึงมาสวมชุดคลุมของผู้อาวุโสสูงสุดอยู่ที่นี่ได้!

"อย่า... เข้ามา... อาเจีย!"

เสียงแหบพร่าที่คุ้นเคย ดังก้องเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่อาบเลือดของปู่หลิน ชายชราพยายามฝืนลืมตาที่บวมปูดขึ้นมองหลานชาย "หนีไป... อาเจีย... อย่าให้มัน... ได้กุญแจไปเด็ดขาด..."

"โถๆๆ... ช่างเป็นความรักของปู่หลานที่น่าประทับใจเสียจริง" เหลยเจิ้นแสยะยิ้มชั่วร้าย ชูดาบสายฟ้าในมือขึ้นพาดลำคอของปู่หลิน "มิน่าเล่า ตาแก่นี่ถึงได้หวงแหนความลับนัก... งั้นข้าจะสงเคราะห์ให้ทางเลือกที่ง่ายขึ้น... ส่ง 'ป้ายหยกสีดำ' ที่เจ้าขโมยไปจากหน้ากากอสูรมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ แล้วข้าจะยอมพิจารณาไว้ชีวิตปู่ของเจ้า... ว่าอย่างไร?"