[จบ] ย้อนเวลากลับมาในยุค 70 : ฉันขอเป็นนางร้ายบ้างแล้วกัน!

บทที่ 29 หาเรื่อง

ข่งมี่เสวี่ยกัดฟัน เกลียดชังถงฮั่วที่พูดทุกอย่างออกมาโดยไม่สนใจหน้าตาของเธอ ถงฮั่วไม่กลัวหรือว่าเธอจะโกรธจริง ๆ และจะไม่สนใจเธออีก?

ตั้งแต่เด็กจนโต ถงฮั่วมีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่เป็นเพื่อน!

หากไม่มีเธอ ถงฮั่วก็คงไม่มีเพื่อนเลยสักคน!

"ฮั่วฮั่ว เธอทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ ทำไมถึงคิดว่าฉันคิดร้ายเสมอ? เธอคิดว่าฉันน่าเกลียดขนาดนั้นเลยหรือ?"

ถงชุนชู่กล่าวด้วยสีหน้าดูถูก "พี่มี่เสวี่ยเป็นห่วงเธอถึงได้ตามเธอไป ไม่อย่างนั้นพี่มี่เสวี่ยจะตามคนอื่นทำไมกัน?"

ถงฮั่วหยิบน้ำบนโต๊ะที่ไม่รู้ว่าเป็นของใครขึ้นมา แล้วสาดใส่ถงชุนชู่ "ฉันกำลังคุยกับเธอ ไม่ใช่เวลาที่คนอย่างนายจะมาวุ่นวาย นายเป็นใครกัน"

ถงชุนชู่โกรธจนแทบระเบิด "ถงฮั่ว! เธอบ้าไปแล้ว! เธอสาดน้ำใส่ฉันเหรอ"

ข่งมี่เสวี่ยเห็นพี่น้องทะเลาะกันจึงรู้สึกพอใจขึ้นมาบ้าง "ถงฮั่ว เธอทำกับน้องชายแบบนี้ได้อย่างไร"

ถงฮั่วหัวเราะ "ฉันทำกับเขาแบบนี้ไม่ได้เหรอ ฉันเป็นห่วงเขา ถ้าอย่างนั้นทำไมฉันถึงไม่สาดน้ำใส่เธอ ไม่สาดน้ำใส่ถงเหล่าเอ้อร์ แต่กลับสาดน้ำใส่เขาแทนล่ะ"

ถงฮั่วส่งคำพูดที่ถงชุนชู่เพิ่งพูดกลับไปทั้งหมด

ใบหน้าของถงชุนชู่แดงก่ำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธหรืออับอาย

ข่งมี่เสวี่ยแสดงสีหน้าจริงใจ "ไม่ว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ ฉันก็เป็นห่วงว่าเธอจะเกิดเรื่องเหมือนฉัน จึงได้แจ้งความ"

ถงฮั่วกล่าวเสียงเรียบ "คนอย่างเธอไม่สร้างเรื่อง แล้วฉันจะมีเรื่องอะไรได้ ถ้าฉันมีเรื่องก็เป็นเพราะพวกเธอต่างหาก”

ถงชุนจิ้งรู้สึกโมโหเล็กน้อย "เธอพูดดี ๆ ไม่ได้หรือ? ทำไมต้องพูดทำร้ายใจกันแบบนี้?"

ถงฮั่วพยักหน้าจริงจัง "ใช่แล้ว ฉันเห็นพวกคุณแล้วก็รู้สึกคัน ไม่สบายตัว อยากจะอาเจียน"

ทุกคนเปลี่ยนสีหน้า ดูจะโมโหมาก

ถงชุนชู่ตะโกน "ตำรวจหวัง คุณเห็นหรือยังว่าเธอเกลียดพี่มี่เสวี่ยขนาดไหน คนที่ทำให้พี่มี่เสวี่ยหมดสติคือเธอนี่แหละ!"

ตำรวจหวังถาม "สหายถง ช่วงที่อยู่ชุมชน คุณไปที่ไหนมาบ้าง คุณเห็นว่าคุณข่งติดตามคุณอยู่หรือเปล่า"

ถงฮั่ว "ฉันไม่เคยสังเกต ถ้าฉันรู้ว่าเธอตามฉันมา ฉันก็จะตีเธอเหมือนกัน!"

ถงชุนชู่กล่าวด้วยความตื่นเต้น "ตำรวจหวัง! คุณได้ยินแล้วใช่ไหม? เธอยอมรับเอง!"

ตำรวจหวังสงสัยเล็กน้อย มองถงชุนชู่ที่กำลังตื่นเต้น เขาไม่ใช่น้องชายของถงฮั่วหรอกหรือ? ทำไมถึงช่วยคนนอกตลอดเวลา ราวกับว่าอยากให้พี่สาวของเขาเป็นฆาตกร!

ถงฮั่วเห็นความสงสัยของตำรวจหวัง จึงกล่าวยิ้ม ๆ "ตำรวจหวัง คุณคิดไม่ออกใช่ไหมว่าทำไมน้องชายของฉันถึงอยากให้ฉันตาย? เพราะพวกเขากับอดีตคู่หมั้นของฉันต่างก็ชอบผู้หญิงคนเดียวกัน ผู้หญิงคนนั้นคือข่งมี่เสวี่ยที่อยู่ตรงหน้าคุณ"

ถงฮั่วกล่าวเตือนด้วยสีหน้าหม่นหมอง "ตำรวจหวัง ระวังหน่อยนะคะ มองนาน ๆ คุณก็อาจจะตกหลุมรักเธอเข้า"

ใบหน้าของตำรวจหวังเครียดขึ้น "สหายถงฮั่ว คุณพูดเล่นแล้ว ผมแต่งงานแล้ว"

เขาแค่สงสัยว่าผู้หญิงแบบไหนถึงมีเสน่ห์ขนาดนี้

พี่น้องตระกูลถงต่างจ้องมองถงฮั่วด้วยความโกรธแค้น พวกเขาชอบข่งมี่เสวี่ย ไม่ใช่ข่งมี่เสวี่ยที่ชอบพวกเขา ทำไมเธอถึงชอบหาเรื่องข่งมี่เสวี่ยตลอด 

ข่งมี่เสวี่ยหน้าซีด เรื่องแบบนี้ถ้าไม่ระมัดระวังก็จะถูกมองว่าเป็นประพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม "ฮั่วฮั่ว ต้องให้ฉันตายก่อนเธอถึงจะเชื่อว่าฉันไม่มีความสัมพันธ์กับพี่กู้หรือ"

ถงฮั่วส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า "ต่อให้เธอตาย ฉันก็ไม่เชื่อ"

ข่งมี่เสวี่ยหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ น้ำตาไหลลงมาราวกับไข่มุกที่เส้นด้ายขาด

"อย่าเปลี่ยนเรื่อง ตำรวจหวังถามเธอ แต่เธอยังไม่ได้ตอบเลย" ถงชุนจิ้งตัดสินใจไม่ยอมอ่อนข้อ

ถงฮั่วมองตำรวจหวัง "ให้หัวหน้าหน่วยเฉิงเป็นคนอธิบายเรื่องนี้ดีกว่า คำพูดของฉัน พวกเขาอาจจะไม่เชื่อก็ได้"

หัวหน้าหน่วยเฉิงมองทุกคนด้วยสายตาเย็นชา ในใจรู้สึกสงสารสหายถงมากขึ้น "ตำรวจหวัง สหายถงอยู่ที่ชุมชนตลอด ผมประชุมเสร็จก็กลับมาพร้อมเธอจากชุมชน"

ถงชุนจิ้งถามด้วยความสงสัย "ถงฮั่วไปทำอะไรที่ชุมชน เธอไม่ได้ไปกับหัวหน้าหน่วยใช่ไหม"

หัวหน้าหน่วยเฉิงกล่าวว่า "สหายถงเป็นญาติของหัวหน้ากู้ วันนี้เธอไปเยี่ยมหัวหน้ากู้"

"บ้านผมมีญาติคนไหนมาเป็นหัวหน้าชุมชนหลิงผิง ผมอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว จะไม่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร" ถงชุนจิ้งเยาะหยัน

หัวหน้าหน่วยเฉิงขมวดคิ้ว "หัวหน้ากู้เป็นหัวหน้าชุมชนคนใหม่ และเขาบอกว่าเป็นญาติของสหายถง นายไม่รู้เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องปกติ"

ถงชุนจิ้งมองถงฮั่วด้วยสีหน้าเยาะเย้ย "หัวหน้ากู้คนนี้คือใครกันแน่ ครอบครัวของเราจะมีญาติคนที่ยอมรับแค่เธอคนเดียว"

ข่งมี่เสวี่ยมีสีหน้าลำบากใจ "ฮั่วฮั่ว เธอโกหกนี้มีเหตุผลอะไรหรือเปล่า"

ถงชุนจิ้งหัวเราะ "เธอจะมีเหตุผลอะไร? ยังไม่รู้เลยว่าไปเอาใจหัวหน้าชุมชนเมื่อไหร่ ฉันว่าเธอมีความสามารถมากจริง ๆ!"

หัวหน้าหน่วยเฉิงสีหน้าเคร่งเครียด "นี่เป็นคำพูดของหัวหน้ากู้เอง" การสงสัยถงฮั่วก็เท่ากับสงสัยเขา!

ถงชุนจิ้งไม่กล้าทำให้หัวหน้าหน่วยเฉิงไม่พอใจ จึงจ้องไปทางถงฮั่ว "เธอไปทำอะไรข้างนอกอีกแล้ว? ถ้าเธอทำอะไรไม่ดี ก็อย่าโทษที่ฉันจะช่วยพ่อแม่จัดการแทน!"

ข่งมี่เสวี่ยพูดด้วยความร้อนใจ "ฮั่วฮั่ว เธอรีบอธิบายให้ชัดเจนสิ ไม่ใช่อย่างที่พี่รองพูดใช่ไหม เธอไม่ได้ทำอะไรไม่ดีใช่ไหม"

ถงฮั่วเห็นพวกเขากล่าวหาเธอราวกับกำลังเล่นละคร "พวกคุณสองคนสงสัยว่าฉันกับหัวหน้าชุมชนมีความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมใช่ไหม"

ข่งมี่เสวี่ยกัดริมฝีปาก "ฮั่วฮั่ว! เธอก็อธิบายหน่อยสิ หัวหน้าชุมชนคนนี้มีความสัมพันธ์อะไรกับเธอ ทำไมเธอถึงต้องไปหาเขา"

ถงฮั่วมองตำรวจหวัง "การใส่ร้ายป้ายสี สร้างความผิด แจ้งความเท็จต่อเจ้าหน้าที่ ส่งผลกระทบอย่างร้ายแรงต่อความน่าเชื่อถือของรัฐบาล นี่ถือว่าผิดกฎหมายใช่ไหมคะ"

ตำรวจหวังแม้ไม่เคยได้ยินข้อหานี้มาก่อน แต่ก็ฟังดูสมเหตุสมผล สีหน้าเขาจริงจังขึ้น “ใช่”

ข่งมี่เสวี่ยหน้าซีดขาวทันที มองหาความช่วยเหลือจากถงชุนจิ้ง นี่เป็นสิ่งที่เขาพูดเองและเธอเพียงแค่ถามตามคำพูดของเขา

ถงชุนจิ้งไม่คิดเลยว่าถงฮั่วจะพูดจาเก่งแบบนี้ "ผมกับถงฮั่วเป็นพี่น้องกัน ผมแค่สงสัยเกี่ยวกับตัวตนของอีกฝ่ายเท่านั้น"

ถงฮั่วหัวเราะเยาะ ตอบโต้กลับไปว่า "ถ้าคุณจะสงสัย คุณควรจะสงสัยว่าเขาไม่ใช่ญาติของฉัน ไม่ใช่สงสัยว่าความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเขา คนหัวใจสกปรก มองอะไรก็สกปรก"

ถงชุนจิ้งสีหน้าแย่ลง "งั้นเธอบอกมาสิว่าเขาเป็นใคร"

ถงฮั่วกล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า "เขาคือกู้ซือ อาของกู้จินเยว่"

ถงชุนจิ้งหน้าเปลี่ยนสี มันจะเป็นเขาได้อย่างไร?

กู้ซือไม่เคยสนใจเรื่องของกู้จินเยว่ แล้วจะมาสนใจเรื่องของถงฮั่วได้ยังไง?

ถงชุนจิ้งมองหัวหน้าหน่วยเฉิง

หัวหน้าหน่วยเฉิงเข้าใจความหมาย "ชื่อของหัวหน้าชุมชนคือกู้ซือ"

ข่งมี่เสวี่ยกัดริมฝีปาก รู้สึกไม่สบายใจ อาของกู้จินเยว่ไม่ใช่เลขานายกเทศมนตรีหรอกหรือ? เขาจะมาเป็นหัวหน้าชุมชนที่นี่ได้อย่างไร?

แล้วถงฮั่วรู้ได้อย่างไรว่าอากู้อยู่ที่นี่?

เธอสนิทสนมกับอากู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?