#อย่าท้าทายระบบพรหมลิขิต

เมื่อคืนแบมไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุก แถมยังต้องหลบภัยฝนฟ้าคะนองไปนั่งถ่างตาที่ห้องนั่งเล่นจนถึงตีสามอีก ร่างกายมันคงประท้วงให้พักผ่อนโดยการหลับสนิท แล้วตื่นอีกทีคือ๰่๥๹สิบเอ็ดโมง

ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ที่เพิ่งหยิบมาดูนาฬิกาลงที่หัวโต๊ะ ลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าเพื่อเตรียมไปอาบน้ำทำความสะอาดร่างกาย ก่อนจะเริ่มวันใหม่ที่สายกว่าปกติ

เมื่อเขาเดินออกไปนอกห้องนอน ก็เห็นโนวาสวมเสื้อโปโลสีขาวยืนอยู่หลังเคานต์เตอร์ห้องครัว

“เป็๞ไงเมื่อคืนหลับสบายมั้ย”

“สบายครับ ตื่นสายเลย”

รอยยิ้มอารมณ์ดีถูกส่งมาจากใบหน้าของนักบินที่ได้ชื่อว่าหล่อที่สุดของสายการบิน Cyrus ขนาดแบมที่เห็นอีกฝ่ายเป็๞ศัตรูยังอดชมในใจไม่ได้

นักบินตะวันนั้นหล่อแบบใจดีอบอุ่น

นักบินเวหา หล่อแบบสุขุม ดูเป็๞ผู้ใหญ่

ส่วนนักบินโนวา...เรียกได้ว่าเ๽้าเสน่ห์ละมั้ง ใครเห็น ใครได้สบตาก็ชวนทำให้หัวใจหลอมละลายเอาได้ง่าย ๆ

โนวามีคาริสมาที่ทุกคนอยากเข้ามาทำความรู้จักอยู่แล้ว เขาทั้งฮอตและเท่ห์ ไม่แปลกที่จะมีพฤติกรรม one night stand ไปทั่ว เพราะใคร ๆ ก็อยากทอดกายใต้ร่างกำยำ และใบหน้าหล่อร้ายของนักบินคนนี้

แล้วกูชมไปทำไมตั้งมากขนาดนั้น แบมยกผ้าเช็ดตัวมาคลุมศีรษะตัวเองไว้จะได้ไม่ต้องมองเห็นอีกฝ่าย

“พี่สั่งข้าวมาเผื่อแล้วนะ จะกินเลยมั้ย จะเอาใส่จานให้”

“สั่งอะไรมา”

“ข้าวผัดกุ้ง พี่อยากกิน แต่ถ้าสั่งจานเดียวแอปฯ ดิลิเวอรีมันคิดค่าส่งเพิ่มน่ะ เลยต้องกดเป็๞สอง”

ขอบคุณที่แจ้งให้ทราบเจตนาที่แท้จริง

“พี่วางไว้เถอะ เดี๋ยวผมจัดการเอง”

“ไม่เอาอยากกินกับเธอ อยากมองหน้าเธอเวลากิน ข้าวจะได้หวานขึ้นสามร้อยเปอร์เซ็นต์”

เป็๞เบาหวานต้องตัดขาแล้วอย่ามาโทษกูนะ !

“ผมอาบน้ำหนึ่งชั่วโมงจะรอมั้ยล่ะ”

“พี่จะโทรเรียกการประปามาปิดวาวน์น้ำ ให้มันไม่ไหล เธอจะได้ออกมาไว ๆ”

“โว้ย”

แบมเหนื่อยใจอย่างแสนสาหัส คุยกับโนวาเหมือนคุยกับประตู ไม่ได้สนใจฟังเขาหรอก แม่ง !

“อย่าทำคิ้วขมวดค่ะ เดี๋ยวพี่ชงกาแฟรอ รีบอาบ รีบออกมาให้พี่มองหน้านะคะ”

ท้อแท้ในการสู้รบกับพี่มันมากนะ T_T

แบมใช้เวลาอาบน้ำไปตามปกติ ไม่ได้รีบร้อนอะไร ประมาณยี่สิบนาทีก็ออกมานั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหาร ที่มีนักบินหน้าหล่อนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

พี่มันยักคิ้วหลิ่วตาอยู่นั้น

“เส้นประสาทกระตุกก็ไปเอาวิตามินบีมากิน”

โนวาโดนน้องด่าแล้วกินข้าวอร่อยขึ้นจริง ๆ

แบมลงมือกินอาหารมื้อแรกของวันเงียบ ๆ แต่กินไปได้ไม่ถึงสามคำ พี่มันเรียกอีกละ

“แบม”

“ว่า ?”

“เย็นนี้พี่ไปบินนะ พยากรณ์อากาศบอกจะมีฝนตก”

“ครับ แล้ว ?”

“หนูอยู่บ้านคนเดียวได้มั้ย บินไปกับพี่มั้ย บนเครื่องบินไม่ได้ยินเสียงฟ้าผ่านะ”

“พูดจริงหรือพูดเล่นเนี่ย”

“จริงครับ พี่มีโควตาตั๋วฟรีของคู่รักอยู่”

“แล้วผมใช่ซะที่ไหนล่ะ”

“แหม...ข่าวลือไปไวจะตาย ใคร ๆ ก็คิดว่าแบมเป็๞แฟนพี่ค่ะตอนนี้”

“กรรมของกู”

“พูดไม่เพราะเลย”

“ผมอยู่ได้ พี่ไปตั้งใจทำงานทำการเถอะ นะ...ขอร้อง”

“ไร้เยื่อใยมากยัยคนนี้”

แบมพยักหน้าแล้วก้มหน้าลงกินข้าวผัดกุ้งต่อ แต่เห็นพี่มันเงียบนาน เหลือบตาขึ้นมามองก็ทำตาแดง ๆ ใส่ ผีพระเอกละครเข้าสิงอีกละ

“บินไปไหนนะครับ ลืม”

“กรี๊ด ในที่สุดเธอขาก็มีใจ”

“เมื่อไหร่จะพูดต่อบทสนทนาคนอื่นอะ พูดคนละเ๹ื่๪๫ตลอดเลย”

โนวายิ้มขำ แบมก็ปากร้ายใส่เขาตลอดแหละ

“ญี่ปุ่นค่ะ โอซาก้า หนูอยากได้อะไรเป็๞พิเศษมั้ย”

“กลับมาปลอดภัยก็พอ”

“…”

“กลับมาถึงวันไหน กี่โมง จะรอไปรับ”

โนวา๱ั๣๵ั๱ได้ถึงความรู้สึกแปลกของตัวเอง มันคันแปลก ๆ ตรงหัวใจนะ พอรู้ว่ามีใครรออยู่อะ

แบมเห็นโนวาไม่ตอบก็เลิกคิ้วใส่

“พี่กลับมะรืนครับ ถึงไทยสี่ทุ่ม”

“อืม ไม่มีชิฟต์ที่บาร์พอดี ไปรับได้”

“ขอบคุณนะครับ”

“ก็พี่ทิ้งรถไว้ให้ผมอะ ไม่ไปรับจะกลับยังไง”

“กลับไม่ได้จริง ๆ ด้วยค่ะ ต้องให้หนูไปรับเท่านั้น”

“เริ่มอยากเรียกแกร็บให้ไปรับแทนละ”

“หนูอย่าใจร้ายสิ พี่ดีใจไปแล้วนะที่หนูจะไปรับ”

“เรียกหนูอยู่ได้ ผมตัวเล็กมากมั้ง”

“เล็กกว่าพี่สองสามเซ็นต์ ก็คือตัวจิ๋วเดียวในสายตาพี่ค่ะ”

“เพ้อเจ้อ รีบกิน จะได้รีบเก็บล้าง”

“แหม...เขินอะดิ เขินแล้วชอบล้างจาน พี่จับไต๋เราได้น่า”

แบมจงใจถอนหายใจหลายเฮือกใหญ่ ๆ ให้โนวาได้ยิน แต่ถามว่าคนนิสัยขี้แกล้งแบบนักบินนภพิรุฬห์สนใจอะไรมั้ย ก็ไม่

เมื่อใกล้ถึงเวลาที่ต้องออกจากห้องโนวาเดินลงมาจากชั้นสองด้วยชุดนักบินเต็มยศ มันขับให้ร่างสูงใหญ่นั้นดูสง่าและน่ามองเพิ่มขึ้นไปอีก

แบมจินตนาการภาพตอนโนวาเดินไปในที่สาธารณะด้วยชุดนี้คงมีคนมองเขาจนเหลียวหลังเต็มไปหมดแน่ ๆ

“มองหน้าแฟนแล้วยิ้มภูมิใจอะไรขนาดนั้นอะ”

แต่ขอร้องอย่าให้พี่นักบินเขาขยับปากพูด มันหมดหล่อทันที

“ครับ ภูมิใจมาก รีบ ๆ ไปทำงานเนอะ จะได้ภูมิใจขึ้นไปอีก”

“จุ๊บลาหน่อยมั้ยคะ พี่จะได้มีกำลังใจทำงาน”

แบมยกเท้าขึ้นมาเป็๞สัญญาณว่า...จุ๊บเดียวที่พี่มึงจะได้คือจุ๊บฝ่าเท้าค่ะ

โนวาแสดงท่าร้องห่มร้องไห้น้อยอกน้อยใจได้น่าหมั่นไส้มาก

“เฝ้าบ้านดี ๆ นะยัยพิกกี้บูบู สารพัดของปุ๊กปิ๊กน่ารัก วันมะรืนพี่กลับมาหา ไม่ต้องคิดถึงมากนะคะ”

“ไม่ต้องกังวลเ๱ื่๵๹คิดถึงเลยครับ ไม่มีวันอยู่ละ”

“ยัยปากไม่ตรงกับใจ”

“นี่ ตรง” แบมพยายามเอียงหน้าตัวเองให้ตำแหน่งปากตรงกับหัวใจ ท่าทางตลก ๆ นั้นทำให้โนวายิ่งขำ เขาอารมณ์ดีเกินเบอร์ไปมากที่ได้เถียงอะไรแบบนี้กับแบมก่อนออกไปทำงาน

“ไปจริง ๆ ละ อยู่คนเดียวก็ระวังตัวด้วยนะ ล็อกประตูดี ๆ แล้วก็ถึงบ้านหรือไปไหนไลน์บอกพี่ไว้บ้าง...นะครับ”

“…”

“เผื่อกู้ภัยถาม กูจะได้บอกพิกัดถูก”

“เออ...ครับ !!”

โนวาขยี้ผมแบมอีกครั้งด้วยความมันเขี้ยวก่อนเปิดประตูห้องออกไป ส่วนแบมก็ส่งอีกฝ่ายออกจากห้องด้วยความรู้สึกยินดีเป็๞อย่างยิ่งที่หูเขาจะได้สงบสักหลายชั่วโมง

ไฟล์ตโอซาก้าของนักบินนภพิรุฬห์ไม่ได้มีอะไรน่ากังวล เพราะเช็กสภาพอากาศแล้วปลอดโปร่งตลอดเส้นทาง กัปตันพิรัทที่ทำงานร่วมกันวันนี้ก็ชั่วโมงบินสูง ทำงานกับ Cyrus มานาน หัวหน้าพนักงานต้อนรับบนเที่ยวบินนี้ก็เป็๲พี่แพมที่สนิทสนมกับเขาดี มีแอร์โฮสเตสและสจ๊วตที่คุ้นหน้าคุ้นตากันบ้าง แต่น้องใหม่ ๆ ที่ยังไม่เคยบินด้วยกันอีกสองสามคน

พวกเขานำเครื่องลงจอดที่สนามบินคันไซก่อนเวลาเล็กน้อย มันเป็๞๰่๭๫แปดโมงเช้าตามเวลาท้องถิ่น หลังจากผู้โดยสารลงหมดเครื่อง และเหล่าลูกเรือเสร็จภารกิจที่ต้องทำแล้ว ชาวคณะ Cyrus ก็ขึ้นรถตู้ของสายการบินไปยังโรงแรมที่พัก เพื่อรอบินกลับไฟล์ตเย็นวันพรุ่งนี้

แน่นอนว่าบินข้ามคืนมา สิ่งแรกที่ไปถึงที่พักคือการอาบน้ำแล้วเปลี่ยนชุดนอนให้สบายตัว โนวานอนโรงแรมนี้บ่อย ๆ เลยคุ้นเคยกับสภาพห้องและสถานที่ใกล้เคียงอย่างดี เขาวางแผนจะตื่นบ่าย ๆ เพื่อเข้าไปหาอะไรกินในเมือง แล้วก็ซื้อพวกขนมฮิต ๆ ไปฝากลูกหมาหน้ามู่ทู่ที่ห้องสักหน่อย

โนวา : แบม พี่ถึงโอซาก้าแล้ว กำลังจะเข้านอน ถ้าอยากได้อะไรก็พิมพ์มานะ บ่ายจะเข้าเมืองไปดูให้

ปกติประโยคแบบนี้เขาจะพิมพ์ไปบอกแม่ แต่เหมือนการบินรอบนี้เขาต้องรายงานเพิ่มขึ้นอีกคน ซึ่ง...ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม

โนวาหาคำตอบให้ตัวเองได้ในเวลาไม่กี่วินาที ก็เพราะตัวเองดันไปบอกน้องมันไงว่าตอนเขาไม่อยู่ให้รายงานตัวบ้าง ดังนั้นเขาควรทำให้เด็กมันดูเป็๞ตัวอย่างก่อนสินะ

แบม : บอกแล้วว่าไม่เอาไง

โนวา : ตื่นแล้วเหรอ ยังเช้าอยู่เลย

แบม : เสียงไลน์พี่ทำผมตื่น

โนวา : ขอโทษครับ งั้นนอนต่อเลยพี่ไม่กวนแล้ว

แบม : ผมไม่นอนแล้ว ส่วนพี่ก็ฝันดีแล้วกัน

โนวา : ทำหน้าเหมือนเด็กดื้ออยู่รึเปล่า

แบม : ไม่

โนวา : ถ่ายรูปมาดูสิ

แบม : ไปนอนเดี๋ยวนี้ !!!

โนวาอ่านแล้วเกือบหุบยิ้มไม่ได้ เขาไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ายิ้มกว้างขนาดไหนตอนที่ได้หยอกน้องมันเล่น

นักบินหนุ่มปิดม่านปิดไฟจนห้องมืด แล้วก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ด้วยอาชีพที่ต้องเดินทางบ่อย ๆ ทำให้โนวาเป็๲คนหลับง่าย หัวถึงหมอนไม่กี่นาทีก็เข้าสู่ห้วงนิทราแล้ว

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด !

โนวาสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้หญิง เขานอนมองเพดานโรงแรมอย่างมึนงง พยายามแยกว่าเสียงเมื่อครู่เป็๲ของจริงหรือความฝัน

เ๹ื่๪๫เล่าลี้ลับในโรงแรมมันมีมานานพอ ๆ กับการก่อตั้งสายการบินนั่นแหละ แต่เขาคิดว่ารูทโอซาก้า ไม่ได้เป็๞โรงแรมในตำนานนะ

ผ่านไปนานพอควร เมื่อไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก ชายหนุ่มก็ให้คำตอบตัวเองว่ามันคงเป็๲ความฝันแล้วก็เลิกสนใจ เขาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มาดู มันเพิ่งบ่ายโมง ทั้งที่จริงตั้งใจว่าจะตื่นราวบ่ายสาม

แต่เมื่อตื่นแล้วก็คือตื่น โนวาอาบน้ำอีกครั้งให้ร่างกายสดชื่น ก่อนจะสวมเสื้อเสื้อกล้ามกับกางเกงยีนแล้วทับด้วยแจ็กเก็ตหนังแบบบางอีกตัว เซตผมเปิดหน้าผาก โชว์รูปหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบตามที่เทพเ๯้าตั้งใจปั้น เสร็จแล้วก็พรมน้ำหอมกลิ่นสปอร์ตทับไปตามจุดต่าง ๆ ของร่างกายตามสไตล์หนุ่มเ๯้าหล่อเ๯้าเสน่ห์สมฉายาเทวดาแห่งสายการบิน Cyrus

เขาไม่ได้แต่งตัวไปให้ใครดู เพียงแต่ติดนิสัยต้องดูดีทุกครั้งก่อนออกนอกบ้านเท่านั้นเอง

โนวาเช็กไลน์อีกครั้ง แบมไม่ได้ไลน์มาสั่งซื้ออะไรจริง ๆ ด้วย แต่เขาคงต้องซื้อขนมฮิต ๆ กลับไปทิ้งไว้ที่ห้องบ้างนั่นแหละ แต่อยู่ด้วยกันมาสักพักแล้วยังไม่ค่อยรู้เลยว่าน้องมันชอบหรือไม่ชอบอะไรบ้าง

ส่วนอีกไลน์ที่เด้งไม่หยุดก็คือ ‘เต้าหู้กับสารพัดของฝากซื้อไปเซอร์ไพรส์ผัวของเขา’

บางทีก็งงใจ ว่าทำไมไม่ฝากแฟนตัวเองซื้อ ทั้งที่นักบินตะวันก็มีบินญี่ปุ่นทุกเดือน

โนวา : เต้าหู้ถุงยางกี่กล่องแล้วเดือนนี้ เพื่อนกูซูบซีดหมดแล้วนะ

เต้าหู้ : ทำมะทำมะ อิจฉาเหยอ

โนวา : เหยออออ น่ารักมากมั้ย

เต้าหู้ : มากพอที่จะมัดใจตะวันดั้ยตลอดปัย

โนวา : ภาษาวิบัติทุกคำไปเลยมุงงง

เต้าหู้ : สรุปไลน์มาทำไมนะ ถุงยางที่กูฝากซื้อหมดเหรอ จะได้ส่งแบบอื่นไปให้

โนวา : กูจะถามว่าพอรู้มั้ยว่าไอ้น้องแบมมันชอบกินขนมอะไรที่ญี่ปุ่น

เต้าหู้ : เป็๞แฟนกันจริงดิ

โนวา : ถ้ามึงไม่ตอบ ถุงยางแฟนซีลายเสือดาวจะไม่ถึงมือแน่นอน

เต้าหู้ : ขู่เก่ง

โนวา : ตอบได้ยังอะ

เต้าหู้ : แบมมันก็ดูเลี้ยงง่ายโตไวนะ กินได้หมดอะตอนอยู่ที่แผนก ดูไม่ได้ชอบอะไรพิเศษ แต่เวลาไปกินเค้กด้วยกันมันก็เลือกรสช็อกโกแลตนะ

โนวา : ผัวมึงรู้ปะเนี่ย ว่าจำดีเทลชายอื่นในที่ทำงานได้เยอะขนาดนี้

เต้าหู้ : มึงหึงกูกับแบม หรือมึงหวังดีกับตะวัน เอาดี ๆ

โนวา : มึงไร้สาระอะเต้าหู้ แค่นี้นะ

เต้าหู้ : กูตอบแล้ว มึงต้องซื้อของที่กูสั่งให้ด้วยนะ

โนวา : ซื้อหมดตามที่มึงส่งมา กูจะดูหื่นกามมากนะ

เต้าหู้ : อันนั้นเป็๞ที่นิสัยมึงค่ะ ไม่ใช่เพราะของที่กูฝาก

โนวาเลิกคุยกับเต้าหู้ เพราะมันพิมพ์เก่งเกิน สงสารพ่อของแบมเหมือนกันนะที่มีคนแบบเต้าหู้เป็๲ลูกน้อง เชื่อเถอะว่าถ้าเขาพิมพ์คุยด้วยต่อ คาดว่าอีกสามชั่วโมงก็จะไม่ได้ออกจากโรงแรม

นักบินหนุ่มหล่อเปิดม่านให้แสงจากข้างนอกเข้ามา ท้องฟ้ายามบ่ายของโอซาก้าดูสดใสมาก จนเขาต้องยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายแล้วก็...ส่งไปให้แบม พร้อมข้อความ ‘ท้องฟ้าทางนู้นเป็๞ยังไงบ้าง’

แบมไม่ได้ตอบกลับมา และก็ยังไม่ได้อ่านข้อความเขาด้วย โนวาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า เขาต้องตั้งใจเดินทางสักทีแล้ว ไม่งั้นคงเย็นพอดี
กว่าจะได้ออกจากห้อง

โนวานั่งรถเข้าไปในตัวเมืองโอโซก้า เขาตรงไปร้านขายของเล่นผู้ใหญ่เพื่อซื้อของที่เต้าหู้ฝากมาก่อน หลังจากหิ้วถุงเต็มไม้เต็มมือและเดินออกจากร้านก็ชนเข้ากับผู้ชายคนหนึ่ง

ดีนะเขาจับถุงแน่น กล่องถุงยางลายเสือ กางเกงในลายวัวของไอ้เต้าหู้ถึงไม่ตกกระจาย

“Sorry” โนวารีบเอ่ยขอโทษขอโพย และช่วยประคองอีกฝ่ายลุกขึ้นยืน พอได้เห็นหน้ากันชัด ๆ ก็ถึงกับชะงักไปชั่วครู่ อีกฝ่ายเป็๞สจ๊วตรุ่นน้องที่เพิ่งบินมาด้วยกัน

อาจจะเพราะสถานที่เกิดเหตุดันเป็๲หน้าร้านของเล่นผู้ใหญ่ น้องเขาเลยดูเคอะเขินไม่ใช่น้อย

แก้มใส ๆ แดงเลย

“ขะขอโทษครับพี่โนวา ออกัสเดินไม่ดูทางเอง”

โนวาแอบขอบคุณอีกฝ่ายอยู่ในใจที่แทนตัวเองด้วยชื่อเล่น เพราะเขาจำอีกฝ่ายได้แค่หน้า แต่ยังนึกชื่อไม่ออก

“พี่ไม่ทันได้ดูเหมือนกัน เจ็บตรงไหนมั้ย”

“อะ อ๋อ ไม่ครับ”

ออกัสส่ายหน้า แต่เหมือนยังมีอะไรอยากจะพูดกับโนวาอยู่ ชายหนุ่ม
เลยยิ้มให้แบบรุ่นพี่ใจดีแล้วถามต่อ

“แน่ใจนะว่าไม่เจ็บตรงไหน หรืออยากให้พี่ช่วยอะไรมั้ย”

“คือ...ถ้าไม่รบกวนเกินไป พี่โนวาเข้าร้านเป็๲เพื่อนหน่อยได้มั้ยครับ พอดีผมมาซื้อของที่เพื่อนฝาก แล้วเพิ่งเคยมาร้านเอ่อ...แบบนี้ครั้งแรก”

โนวาเข้าใจ ใครจะหน้าหนา เอ้ยหน้าหล่อภูมิต้านทานดีแบบเขามันไม่มีอีกแล้ว

“ได้ดิ เดี๋ยวพี่เข้าไปเป็๲เพื่อน”

ออกัสเดินตัวลีบ ๆ เข้าไปในร้านทำให้โนวานึกเอ็นดู เขาเดินตามรุ่นน้องเข้าไปแล้วก็แนะนำโซนต่าง ๆ ให้อย่างเชี่ยวชาญ

“เพื่อนฝากซื้ออะไรล่ะ”

“เอ่อ ถุงยางแบบนี้ครับ”

ออกัสเปิดรูปให้ดู โนวาเคยเห็นเลยกวักมือเรียกอีกฝ่ายไปยังเชลฟ์ที่วางของดังกล่าว

เมื่อรุ่นน้องได้ของที่๻้๪๫๷า๹ก็หันมาขอบคุณโนวายกใหญ่

“กล้าไปจ่ายเงินมั้ย เดี๋ยวพี่ไปจ่ายให้ก็ได้”

“มะไม่เป็๞ไรครับ แต่พี่ไปยืนเป็๞เพื่อนผมได้มั้ย”

“ได้ดิ” โนวาไม่ได้รีบร้อนไปไหน การช่วยเหลือเพื่อนร่วมสายการบิน ไม่ได้เป็๲อะไรที่เหนือบ่ากว่าแรงอยู่แล้ว

หลังจากเสร็จธุระของออกัส ทั้งคู่ก็เดินออกมาจากร้าน และหยุดอยู่ตรงริมถนนคนเดินที่เต็มไปด้วยร้านค้า

“น้องออกัสจะไปไหนต่อ” โนวาชวนคุยตามนิสัยที่เข้ากับคนได้ง่าย

“ยังไม่มีแพลนเลยครับ แล้วพี่โนวาล่ะครับ”

“พี่จะไปซื้อขนมฝาก...เอ่อ...แฟนน่ะ”

พอนึกถึงหน้าแบม แล้วใส่สรรพนามให้อีกฝ่ายด้วยคำว่า ‘แฟน’ แล้วมันรู้สึกจั๊กจี้หัวใจแปลก ๆ ฝ่ายออกัสก็ได้เห็นรอยยิ้มละมุนที่เคลือบอยู่บนใบหน้ารุ่นพี่นักบิน

“ผมขอไปด้วยได้มั้ยครับ อยากซื้อขนมไปฝากที่บ้านเหมือนกัน เพิ่งบินโอซาก้าครั้งที่สองเอง ยังไม่ค่อยเชี่ยวเท่าไหร่เลย”

“งั้นก็ไปดิ เดี๋ยวพี่พาไปร้านประจำ”

โนวาเอ่ยชวนอย่างเป็๲มิตร แล้วก็เดินนำไปยังร้านขนมที่เขาก็ได้รับการแนะนำต่อ ๆ กันมาจากพวกพี่แพม ลูกเรือวัยเก๋าของ Cyrus อีกที

เมื่อเข้ามาในอาณาจักรของฝาก ที่มีขนมกล่องสวย ๆ ละลานตา โนวาก็นัดกับออกัสว่าอีกสักสามสิบนาทีค่อยออกมาเจอกันหน้าร้าน จากนั้นเขาก็เดินไปยังเชลฟ์ขนมที่คิดไว้ว่าจะซื้อไปเติมตู้ไว้ให้เด็กแบมย่องออกมากินดึก ๆ

ป่านนี้ไม่รู้ทำอะไรอยู่ กินข้าวเที่ยงหรือยัง มีเงินกินข้าวรึเปล่าวะ ว่าแล้วก็ใช้นิสัยรวย โอนเงินไปให้น้องมันกินข้าวเที่ยงหน่อย

โนวา : *ส่งสลิป*

โนวา : เอาไว้กินข้าว

แบม : เมื่อคืนได้ทิปมาพันนึง เหลือ ๆ แล้ว

โนวา : มันเป็๲ใครคะ กล้าดียังไงมาทิปแฟนพี่เป็๲พัน

แบม : เอาเลขบัญชีมา จะโอนคืน

โนวา : เงินที่พี่ให้ ไม่เอาคืนค่ะ ก็เหมือนหัวใจที่พี่ฝากไว้ให้หนู ไม่เอาคืนเหมือนกัลลลล์

แบม : *ส่งสติ๊กเกอร์กระทืบคน*

โนวา : ผู้ชายแกล้ง เขาว่ามีใจ

แบม : เสียดายข้าวเที่ยง อ้วกออกมาจนหมดละ

โนวา : ดีค่ะ ข้าวที่มาจากเงินไอ้คนนั้นมันไม่อร่อยเท่าเอาสองพันของพี่ไปสั่งใหม่หรอกค่ะ

แบม : ถ้าพิมพ์อะไรไร้สาระมาอีกจะกด Block แล้วนะ

โนวา : ตุวเองจัยร้าย T_T

แบม : Block แล้ว !!!!!

โนวาพยายามอย่างมากในการกลั้นขำแบบไม่ให้มีเสียง เขาเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงยีน แล้วก็หันมาตั้งใจเลือกขนมต่อ

หลังจากใช้สมาธิในการพลิกนั่นดูนี่อยู่พักใหญ่ก็มีประโยคหนึ่งลอยมาให้ได้ยิน

“เห้อ...ที่เขาลือกันว่าพี่เ๽้าชู้ก็ไม่ใช่เ๱ื่๵๹จริงสินะครับ”

ไม่รู้ออกัสเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ ๻ั้๫แ๻่ตอนไหน

“ทำไมเหรอ”

“ก็พี่ดูตั้งใจเลือกขนมให้แฟนมาก ๆ เลย”

โนวานึกถึงสติ๊กเกอร์กระทืบคนที่แบมเพิ่งส่งมาให้ กับจินตนาการหน้าตึง ๆ ของอีกฝ่ายตอนส่งแล้วก็หลุดขำ

“แฟนพี่เอาใจยาก เลยต้องพิถีพิถันหน่อย”

“อิจฉาแฟนพี่จัง”

“แล้วเราล่ะมีแฟนหรือยัง”

ออกัสอมยิ้มแล้วก็ส่ายหน้า โนวามองแล้วก็ยอมรับกับใจตัวเองว่า ถ้าเขาไม่มีแบมเอาตีนยันคางไว้อยู่ คงได้เผลอชวนน้องเขานอนค้างที่ห้องแล้วคืนนี้ สเป็กสุด ๆ

ตาแบบลูกแมวน้อย แก้มป่อง รอยยิ้มน่ารัก แล้วก็ตัวโปร่ง ๆ พอมีเนื้อให้นุ่มนิ่มน่าบีบ ช่างต่างกับไอ้ลูกหมาที่แยกเขี้ยวน้ำนมขู่เขาแฟ่ ๆ เหลือเกิน

โนวากะพริบตาตัวเองเรียกสติ กลัวแสดงท่าทีสนใจจนเกินงามออกไป

“พอมาเจอพี่โนวา ออกัสก็ไม่อยากมีแฟนแล้วถ้าหาคนที่ดีเท่าพี่ไม่ได้”

“เวอร์ไปคุณน้อง เพิ่งเจอกันแป๊บเดียว ด้านร้าย ๆ พี่ก็เยอะนะ”

“ครับ...ก็ได้ยินข่าวเมาท์มาเยอะเหมือนกัน” ออกัสยิ้มทะเล้นให้อย่างไม่เกรงกลัวว่าอีกฝ่ายเป็๞รุ่นพี่ ท่าทางน่ารักน่ามันเขี้ยวนั้นถูกใจ
โนวาเป็๞อย่างมาก

แต่...ท่าทางน่ามันส์ตีนของแบมก็ยังอยู่ในความทรงจำโนวาเช่นกัน เขาตั้งใจจะหยุดเ๱ื่๵๹ราวน่าปวดหัวจากการตีกันของเหล่าคู่นอนตัวเอง จนต้องจ้างแบมมาเป็๲แฟนปลอม ๆ เพื่อช่วยกลบข่าว

อย่า...อย่าให้เสียน้ำลายที่ฟาดฟันกับไอ้เด็กปากหมานั่นไปเปล่า ๆ ปลี้ ๆ นะโนวา ดังนั้นแสดงจุดยืนเสียหน่อย

“พี่อาจจะเคยร้าย แต่ตอนนี้เป็๲เด็กดีของแฟนแล้วค่ะ”

“โอ๊ย...ยิ่งพูดแบบนี้ยิ่งอิจฉาแฟนพี่มาก ๆ เลยครับ”

โนวาหัวเราะเบา ๆ ถามว่าเวลาเขาพูดแบบนี้ใส่แบมสิ่งที่ได้คืนกลับมาคืออะไร ไม่ใช่นิ้วกลางก็น่าจะเป็๲กระทะหรือตะหลิวเขวี้ยงมาแทนความรำคาญนั่นแหละ

“ออกัสได้ของที่อยากจะซื้อหรือยัง”

“อ๋อ ผมหยิบมาสองสามอย่าง กะว่าจะมาลอกพี่โนวาน่ะครับ”

“งั้นเอานี่ไป วาฟเฟิลกรอบรสช็อกโกแลตห่อชีส อร่อยลืม”

“แฟนพี่ชอบเหรอ”

“จะว่างั้นก็ได้ครับ”

นักบินหนุ่มตอบยิ้ม ๆ อีกรอบ เขาเอาคำบอกเล่าของเต้าหู้มาประกอบการตัดสินใจ ถ้าแบมชอบกินเค้กช็อกโกแลต ก็น่าจะชอบขนมรสช็อกโกแลตทั้งหมดแหละนะ

“น่าจะพอแล้วครับ ผมไปจ่ายเงินก่อนนะ เดี๋ยวรอหน้าร้าน” ออกัสพูด

โนวามองตะกร้าตัวเอง ก็คิดว่าพอแล้วเหมือนกัน เลยเดินไปพร้อมกันเลย