สุริยันสาดแสงแรงกล้าเป็สัญญาณว่ารุ่งอรุณได้ผ่านไปแล้ว นอร์ดเดนและวันเดอร์กับเ้าัตัวน้อยสีฟ้านามว่าโดรก้ากำลังรอคุณพ่อบ้านเอลเดอร์อยู่ที่หน้าคฤหาสน์ สักพักหนึ่งก็ได้ยินเสียงของบางสิ่งบางอย่างดังเข้ามาใกล้ พอสิ่งนั้นเข้ามาในระยะที่ดวงตามองเห็นชัดก็รู้ว่าเป็เสียงของรถลากเทียมัที่ถูกควบคุมโดยคุณพ่อบ้านหนุ่มผมดำสุดเนี๊ยบ ลักษณะรถลากเป็แบบปิดประทุนมีหลังคาและประตูสำหรับเปิดเข้าไปนั่งคล้ายกับพาหนะของท่านชายแห่งคฤหาสน์ ต่างกันตรงที่มีความหรูหราน้อยกว่าและัที่เทียมอยู่นั้นก็เป็ชนิดที่บินไม่ได้
“ว้าวววว! รถเทียมั อยากนั่งอะไรแบบนี้มานานแล้ว” เด็กหนุ่มผมเงินอุทานพร้อมทำท่าดีใจ
“เชิญครับ คุณหนูทั้งสอง” พ่อบ้านหนุ่มลงจากที่นั่งควบคุมพาหนะมาเปิดประตูรถพร้อมเอ่ยเชื้อเชิญ
“โอ๊ย! อะไรกันเนี่ย ไม่เชิญข้าอีกแล้ว” ัน้อยโวยวาย
“อย่าเื่มาก รีบๆ เข้าไป” หนุ่มน้อยผมน้ำตาลทองผู้เป็เ้านายว่าปรามพร้อมกับจับัจอมซนโยนเข้าไปในรถ
“ปึงงงง” “ข้าเจ็บนะ แง แง แง วันเดอร์ใจร้าย ข้างอนไม่พูดกับเ้าแล้ว” ผู้ถูกโยนร้องครวญ
“งอนไปเถอะ ัพูดมากอย่างเ้า จะเงียบได้สักกี่นาทีกันเชียว” เ้านายตัวน้อยว่าซ้ำ
“นายนี่แอบโหดเหมือนกันนะ” หนุ่มน้อยผมเงินผู้สังเกตเหตุการณ์แซว
“ถ้านายต้องมาดูแลเ้าตัวฟ้านี่ก็คงไม่ต่างจากฉันหรอกน่า” ผู้ถูกแซวตอบ แล้วทั้งคู่ก็เข้าไปในรถปิดประทุน
คุณพ่อบ้านหนุ่มปิดประตูอย่างนุ่มนวล แล้วขึ้นไปนั่งยังบริเวณที่ควบคุมพาหนะตามเดิม พลันยกข้อมือที่ผูกนาฬิกาเรือนสวยขึ้นมาแล้วพูดว่า
“SEE!”
“มีอะไรให้ดิฉันช่วยหรือคะ” มีเสียงผู้หญิงดังออกมาจากนาฬิกาข้อมือ
“ช่วยนำทางเราไปยังจัตุรัส Western Square (เวสเทิร์น สแควร์) ” ทันทีที่คุณพ่อบ้านพูดจบ ก็มีดวงไฟสุกใสลอยออกมาจากนาฬิกาข้อมือไปหยุดอยู่ตรงด้านหน้าสุดของพาหนะ พร้อมกับโชว์ภาพแผนที่เดินทางด้วยโฮโลแกรมสามมิติ แล้วัที่เทียมรถลากก็วิ่งไปตามแสงนำทางของดวงไฟ นอร์ดเดนรู้สึกทึ่งในนวัตกรรมที่ผสมผสานระหว่างเวทมนตร์กับเทคโนโลยีเข้าด้วยกันอย่างลงตัว หลังจากเห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านทางกระจกด้านหน้าของยานพาหนะ
“โลกนายนี่ล้ำสมัยเหมือนกันนะ มี GPS เอ้ย! ระบบนำทางอัจฉริยะที่สุดยอดมาก” หนุ่มผมเงินหันหน้าไปบอกกับหนุ่มผมน้ำตาลทอง
“นายหมายถึง…สิ่งที่พ่อบ้านของฉันทำเมื่อกี้นี้อ่านะ เขาเรียกกันว่าระบบปฏิบัติการ SEE เป็เทคโนโลยีที่ติดตั้งมาพร้อมกับอุปกรณ์เวทมนตร์ SEE ไม่ใช่แค่ระบบนำทาง แต่ SEE คือทุกๆ อย่าง ระบบปฏิบัติการนี้จะทำหน้าที่แทนเราทุกอย่างบนเครือข่ายสังคมออนไลน์และสาระพัดสิ่งอำนวยความสะดวกอเนกประสงค์ ไม่ว่าจะเป็การติดต่อสื่อสาร การถ่ายภาพ การบันทึกภาพเคลื่อนไหว การสร้างประวัติ การลงทะเบียน การเก็บข้อมูล ไปจนถึงการโอนเงินเข้าออกจากกระเป๋าเงินออนไลน์ที่ผูกกับบัญชีธนาคาร ซึ่งปัจจุบันใช้เงินสกุล Fairing (แฟริ่ง) เป็หน่วยเงินดิจิทัลสำหรับใช้เป็สื่อกลางในการแลกเปลี่ยนสิ่งต่างๆ ในโลกเวทมนตร์”
“อ่ออออ อ อ อ …” หนุ่มน้อยผมเงินอึ้งในคำอธิบายอันยาวเหยียดของคู่สนทนา
“เดี๋ยวพอนายมีอุปกรณ์เวทมนตร์ก็จะได้ใช้เองนั่นแหละ” คู่สนทนาพูดเสริม
“ถึงจุดหมายแล้วค่ะ” เสียงของ SEE ดังขึ้นอีกครั้งเมื่อพาหนะมาถึงที่หมาย พลันดวงไฟที่เป็แสงนำทางก็หายไปพร้อมกับภาพแผนที่โฮโลแกรมสามมิติ
“เชิญครับคุณหนูทั้งสอง…ตอนนี้เราอยู่ที่จัตุรัสเวสเทิร์นสแควร์ บริเวณรอบๆ จัตุรัสนี้เป็ย่านการค้าขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียง เนื่องจากอยู่ติดกับท่าเรือขนส่งสินค้า Saint Carline Tique (เซนต์ คาไลน์ ทีค) สินค้านานาชนิดจึงถูกส่งมาขายรวมกันที่นี่เป็จำนวนมาก” พ่อบ้านหนุ่มเปิดประตูและอธิบายเกี่ยวกับสถานที่ที่รถลากมาจอดอยู่
“เดี๋ยวคุณหนูทั้งสองรอผมอยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ ผมจะนำรถลากไปจอดให้เป็ที่เสียก่อน”
“ครับผม” นอร์ดเดนและวันเดอร์ลงมายืนหน้าลานน้ำพุกลางจัตุรัส
เมื่อสังเกตดูดีๆ แล้วจัตุรัสแห่งนี้นี้มีลานน้ำพุถึง 4 ด้าน ตั้งอยู่ล้อมรอบจุดศูนย์กลางของจัตุรัสที่มีลักษณะเป็พื้นที่สี่เหลี่ยมยกระดับขึ้นไปสูงเหมือนเวที โดยมีบันไดขึ้นไปยังพื้นที่ตรงกลางรอบทิศไล่ระดับตามความชันขึ้นไปเรื่อยๆ และรอบๆ ส่วนที่คล้ายเวทีนั้นมีลูกแก้วสีลูกกวาดห้อยลงมาเป็โมบายร้อยติดกับหินคริสตัลที่ลอยอยู่กลางอากาศ
“ว้าวๆ จะต้องมีงานอะไรแน่ๆ ” หนุ่มผมบลอนด์เงินทำท่าตื่นเต้น
“นี่เธอไม่รู้หรือจ๊ะว่าวันนี้ Taylah Andel (เทย์ลาห์ แอนเดล) ไอดอลยอดนิยมของโลกเวทมนตร์จะมาเปิดคอนเสิร์ต Meet & Greet (มีท แอนด์ กรีท) ที่นี่ เป็คอนเสิร์ตที่เจ๋งมากๆ เลยนะเธอรู้ไหม มีทั้งการร้องเพลงและการแสดงมายาเวทย์ควบคู่กันไปด้วย” แม่มดวัยสาวปลายๆ คนหนึ่งพูดขึ้นมาผ่ากลางวงระหว่างจุดที่สองหนุ่มยืนอยู่
“หรอครับ คุณป้า! แล้วเทย์ลาห์ แอนเดล อะไรนั่นจะมาจัดคอนเสิร์ตตอนไหนหรอครับ”
“เสียมารยาท มาเรียกฉันว่าป้าได้ไงยะ ฉันออกจะสาวจะสวยขนาดนี้ เรียกแบบนี้ไม่บอกหรอกย่ะ ฉันไปละ” พูดจบแม่มดที่ดูเหมือนคุณป้าคนนั้นก็เดินหายวับเข้าไปกับฝูงชน
“เดี๋ยวเอาไว้ถามคุณพ่อบ้านเอลเดอร์เองก็ได้ ไม่เห็นจะง้อเลย” หนุ่มน้อยผมเงินคิดในใจ
ไม่นานนักร่างสูงโปร่งของคุณพ่อบ้านก็เคลื่อนตรงเข้ามามายังบริเวณที่เด็กหนุ่มทั้งสองยืนรออยู่
“ไปกันเถอะครับคุณหนู ตามผมมานะครับ” พอคุณพ่อบ้านหนุ่มพูดจบก็เดินตรงไปยังจุดมุ่งหมายทันทีแบบไม่เปิดโอกาสให้เด็กหนุ่มผู้มาจากต่างโลกซักถามอะไรเลยแม้แต่คำเดียว
คุณพ่อบ้านรูปหล่อพาเด็กหนุ่มทั้งสองตรงไปยังร้านขายอุปกรณ์เวทมนตร์ Magic Equipment (ร้านสรรพศาสตราเวทย์) ที่อยู่ตรงหัวมุมทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจัตุรัสเวสเทิร์นสแควร์
“นายรู้สึกแปลกๆ ไหมว่ามันเงียบผิดปกติ” หนุ่มผมบลอนด์เงินเ้าของั์ตาสีมรกตพูดพร้อมหันไปมองั์ตาสีเขียวใบตองอ่อนของหนุ่มผู้ผมสีน้ำตาลทอง
“แย่แล้ว! ฉันลืมโดรก้าไว้ในรถลาก เ้านั่นคงหลับเพลิน พอไม่มีใครปลุกก็เลยนอนยาว เลยไม่ได้ลงรถมากับพวกเราด้วย…แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ไม่มีัพูดมากน่ารำคาญ สบายหูดี”
“แบบนี้จะดีหรอ”
“ไม่เป็ไรหรอกน่า ปล่อยไว้อย่างนั้นแหละ”
ระหว่างที่นอร์ดเดนและวันเดอร์คุยกันถึงผู้ติดตามตัวน้อยที่หายตัวไปั้แ่ลงจากรถลาก ก็มีเสียงของชายวัยกลางคนดังขึ้นมา
“ยินดีต้อนรับสู่ร้านสรรพศาสตราเวทย์ครับ ร้านของเรามีอุปกรณ์เวทมนตร์ทุกรูปแบบจำหน่ายั้แ่ ไม้เท้า ไม้คทา ไม้กายสิทธิ์ขนาดพกพา แหวน นาฬิกาข้อมือ กำไลข้อมือ สายลัดข้อมือ ต่างหู สร้อยคอ รัดเกล้า ปิ่นปักผม เข็มกลัด ปลอกแขน ถุงมือ สนับมือ ทุกชนิดที่กล่าวมามีระบบปฏิบัติการอัจฉริยะ SEE ติดตั้งอยู่ทั้งหมดครับ”
“นายฟังทันไหม วันเดอร์”
“ฉันก็ฟังไม่ทันเหมือนกัน นอร์ดเดน”
“ฉันจำได้แค่ตอนท้ายๆ ที่เขาบอกว่ามีระบบ SEE ติดตั้งมากับอุปกรณ์เวทมนตร์ทุกอย่าง…นี่ดีนะว่านายอธิบายให้ฉันฟังตอนนั่งอยู่บนรถว่า SEE คืออะไร ไม่งั้นฉันคงงงเหมือนกับคนที่ลอยเคว้งอยู่กลางทะเล”
“ว่าแต่ไอ้ที่นายว่างงเหมือนกับคนที่ลอยเคว้งอยู่กลางทะเลนี่มันเป็ยังไงหรอ”
“เอาเป็ว่า งงมากก็แล้วกัน มันเป็สำนวนของโลกฉันน่ะ”
“อ่อ”
เด็กหนุ่มทั้งสองเดินเลือกอุปกรณ์เวทมนตร์อย่างละเมียดละไมด้วยความละเอียดถี่ถ้วน หนุ่มผมบลอนด์เงินไปพบเข้ากับสร้อยคอคริสตัลเจียระไนที่สายโลหะทำจากเงิน ทันทีที่มือนุ่มของเด็กหนุ่มััโดนสร้อยคอ คริสตัลบนสร้อยนั้นก็เปล่งแสงเจิดจรัสดั่งเพชร หนุ่มน้อยถูกใจกับอุปกรณ์เวทมนตร์ชิ้นนี้จับใจ จึงตัดสินใจเลือกเป็ศาสตราเวทย์คู่กาย
“ผมเอาอันนี้ครับ คุณพ่อค้า” หนุ่มร่างเล็กหยิบสร้อยเงินคริสตัลส่งให้กับพ่อค้าเ้าของร้าน
“39,000 แฟริ่ง ครับ จะใส่ไปเลยหรือให้ผมห่อใส่กล่องให้ครับ”
“ผมขอใส่ไปเลยละกันครับ เอ้ย…เดี๋ยวนะ เราไม่มีเงินของโลกนี้นี่นา”
“ผมให้ SEE โอนเงินจ่ายผ่านบัญชีของท่านคาลิสซาร์ให้แล้วครับ คุณหนู” คุณพ่อบ้านกล่าวแทรก
“ั้แ่เมื่อไรกันครับ”
“ก็ั้แ่ที่คุณหนูบอกว่า เอาอันนี้ครับ”
“แหม! จัดให้รวดเร็วทันใจจริงๆ เลยนะครับ คุณเอลเดอร์”
พ่อบ้านหนุ่มยิ้มให้ และเด็กหนุ่มผมน้ำตาลทองก็เดินเข้ามาพร้อมกับไม้คทาซึ่งด้ามจับทำมาจากทองคำ ส่วนยอดประดับด้วยลูกแก้วเพทายสีม่วง มีปีกัสยายออกมาจากบริเวณฐานของลูกแก้ว
“ผมเอาอันนี้ครับ” หนุ่มผมน้ำตาลทองส่งคทาให้เ้าของร้าน
“45,000 แฟริ่ง ครับ”
“โอ๊ยยย ย ย ย…” เสียงอุทานดังมาจากเด็กหนุ่มผมเงิน
“เป็อะไรครับคุณหนู” พ่อบ้านหนุ่มซักถาม
“หลังผม มันร้อนมากเลยเหมือนมีไฟลุกอยู่ที่หลัง” หนุ่มน้อยตอบพลันคิดในใจ “เอ๊ะ! หรือว่าหินคริสตัลดาวตกที่เราพกติดตัวมาด้วยมันจะ………..แย่แล้ว!!”
“คุณลุงเ้าของร้านครับ ที่ร้านนี้มีห้องว่างๆ สักห้องไหมครับ”
“ถ้าพูดถึงห้องว่างล่ะก็มีนะ…ทางร้านเรามีห้องว่างที่ปกติเอาไว้สำหรับทดสอบการใช้งานอุปกรณ์เวทมนตร์อยู่ที่ชั้นบนสุดของร้าน เดินขึ้นบันไดไปเรื่อยๆ นะเ้าหนูแล้วก็จะเจอเอง”
“ขอบคุณครับ คุณลุง”
นอร์ดเดนวิ่งขึ้นบันไดด้วยความเร่งรีบจนมาถึงห้องโล่งว่างที่อยู่ชั้นบนสุดของร้าน เด็กหนุ่มถอดชุดคลุมมีฮู๊ดวางกองกับพื้นแล้วจับขยุ้มเป็กองโดยให้ส่วนของวัตถุลึกลับที่อยู่ในฮู๊ดโผล่ขึ้นมาจากกองผ้าเล็กน้อย เอลเดอร์และวันเดอร์ตามนอร์ดเดนขึ้นมาให้หลัง
“นี่มันเื่อะไรกันครับ คุณหนู!” พ่อบ้านหนุ่มผมดำถาม
“อย่าเพิ่งถามอะไรผมตอนนี้เลยครับ” หนุ่มน้อยผมเงินตอบ
“เฮ้ !! พวกท่านทำไมทำกับข้าแบบนี้ ทิ้งข้าไว้ในรถลากแบบนั้นได้อย่างไรกัน ข้าแค่เผลองีบไปนิดเดียวเองทำไมไม่ปลุกข้า” เสียงของัน้อยตัวสีฟ้าดังทะลุกระจกหน้าต่างเข้ามา
“โดรก้า ทำไมเ้าถึงไปอยู่ตรงนั้น” เด็กหนุ่มผู้เป็เ้านายถามัของตัวเองที่กำลังบินอยู่นอกหน้าต่าง
“ก็พวกท่านน่ะ ทิ้งข้าไว้ในรถลาก แล้วใครกันจะยอมรออยู่เฉยๆ เมื่อรู้ว่าถูกทิ้งเล่า ข้าก็ใช้สัญชาตญาณอันชาญฉลาดของข้าตามพวกท่านจนมาถึงที่นี่ได้ยังไงล่ะ…ว่าแต่จะปล่อยให้ข้าบินอยู่นอกหน้าต่างแบบนี้เนี่ยนะ รีบเปิดหน้าต่างให้ข้าเข้าไปเร็วเข้า” ัน้อยตอบด้วยอารมณ์หงุดหงิด
วันเดอร์พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อเปิดหน้าต่าง แต่ไม่ว่าจะทำอย่างก็ไม่สามารถเปิดหน้าต่างได้ เพราะหน้าต่างที่ทำมาจากกระจกบานใหญ่นั้นได้ยึดติดกับผนังไว้ถาวร
“เห็นทีจะได้เวลาลองคทาใหม่ และวิชาที่ศาสตราจารย์คาลิสซาร์ได้สอนไว้ก่อนเข้าเรียนซะแล้วล่ะ” หนุ่มไรผมน้ำตาลทองกล่าวก่อนจะยกคทาที่เพิ่งซื้อมาชี้ไปทางหน้าต่างแล้วพูดว่า
“ด้วยอำนาจแห่งความไม่แน่นอนของจักรวาลนี้จงเปลี่ยนโมเลกุลของวัตถุตรงหน้าให้อยู่ในสถานะของแก๊สโดยยังคงลักษณะที่มองเห็นทางกายภาพไว้ตามเดิม” สิ้นเสียงเด็กหนุ่มก็มีแสงสว่างที่คล้ายกับกระแสไฟฟ้าพุ่งตรงไปยังบานหน้าต่าง
“เอ้า ! โดรก้า เข้ามาได้แล้ว”
“แน่ใจนะว่าข้าบินเข้าไปแล้วจะไม่ชนน่ะ”
“รีบบินเข้ามาเถอะน่า อย่าลีลา เวทมนตร์ฝึกหัดของข้าอยู่ได้แค่ชั่วคราวเท่านั้นนะ”
ัน้อยบินผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในอาคารอย่างราบรื่นราวกับบินผ่านอากาศ
“แล้วนี่พวกท่านทำอะไรกันอยู่เนี่ย…นั่นมัน ข ข ข ไข่ ส ส ส สัตว์ น น น ใน ต ต ต ตำ น น น นานนนน” เมื่อัน้อยเข้ามาได้ ก็พูดจ้อทันที มันมองไปทางหินลึกลับที่อยู่ในกองผ้าคลุมแล้วพยายามจะบอกอะไรบางอย่างด้วยความใ
คริสตัลบนสร้อยเงินที่นอร์ดเดนสวมใส่อยู่เรืองแสงตอบสนองกับหินคริสตัลดาวตกที่กำลังแผ่ไอร้อนออกมาอย่างต่อเนื่อง
“โดรก้า เ้าช่วยอะไรหน่อยได้ไหม” หนุ่มผมเงินขอร้องัน้อย
“ถ้าข้าช่วยได้ก็จะช่วยนะ”
“ช่วยพ่นลมหายใจของเ้าใส่หินคริสตัลที่อยู่ในกองผ้านี้ที ไม่ต้องพ่นไฟออกมานะ เอาแค่ลมหายใจร้อนๆ ของเ้าก็พอ”
“งั้น จัดไปปปปปปปปป”
ัน้อยสูดลมหายใจเข้าไปจนเต็มปอดแล้วพ่นออกมาอย่างสุดกำลัง ทำให้พื้นผิวของหินคริสตัลปริแตกออกและทันใดนั้นเองก็มีแสงลุกวาบสว่างเจิดจ้าไปทั่วอาณาบริเวณ..............................
288
