ย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน

บทที่27 ผู้ใช้ปราณ
"ไอ้เหี้ยไหนวะ!"ปัง! ปัง!เสียงร้องตะโกนอย่างแตกตื่นและโกรธแค้นได้ถูกตระโกนออกมาพร้อมกับเสียงปืนที่ดังขึ้นตามหลังลูกน้องของเปาหลินและโจวลั่วยิงปืนไปยังร่างที่มองเห็นอย่างไม่ลังเลพวกเขาต้องรีบโยกย้ายหาที่กำบังอย่างไม่สนสิ่งใดเพราะต้องเตรียมรับเมือกับอีกฝ่าย"ชิ!"วินรู้สึกไม่สบอารมณ์เขารู้ว่านี่ไม่ใช่งานง่ายเลยแม้เขาจะเป็นถึงเจ้าหน้าที่ระดับทองก็ตามแต่ฟูบ!ตึก!วินเองก็หาที่กำบังอย่างรวดเร็วเช่นกันมันไม่ยากที่จะหาที่กำบังในตรอกนี้จะเรียกว่าตรอกเล็กๆแต่ไม่ได้เล็กจริงๆเสียหน่อยมันเต็มไปด้วยสิ่งของที่ถูกทิ้งเกลื่อนเต็มไปหมดสามารถนำมาเป็นที่หลบกระสุนได้ "แม้กระสุนพวกนี้จะฆ่าเราไม่ได้ง่ายๆแต่มันก็เจ็บอยู่ดี.."วินกล่าวสถบอยู่กับตัวเองแม้ว่าวินจะเป็นเจ้าหน้าที่ระดับทองที่มีการฝึกฝนเคล็ดวิชาที่เหนือธรรมชาติอย่างลมปราณที่ทำให้เขาเหนือมนุษย์ร่างกายแข็งแกร่งแต่ว่ายังไงก็แพ้ปืนอยู่ดีในที่สุดหากโดนยิงหลายนัดจนเกินไปอย่างน้อยหากวินถูกยิงซัก 30 - 40 นัดก็มีร่วงได้เช่นกันเพราะความเจ็บปวดใช่ว่ามนุษย์จะสามารถทนได้ถึงขนาดนั้นวินเป็นผู้ใช้ปราณ ระดับ สามดาวขั้นต่ำ เขาก็มีความสามารถเพียงเท่านี้เองมีความเฉียบคมในการรับรู้มีความแข็งแกร่งที่แข็งแกร่งยิ่งกว่ามนุษย์หากจะให้เขาฝ่าดงกระสุนเข้าไปโต้งๆได้โดยไม่สนใจมากนักก็ต้องเป็นผู้ใช้ปราณ สี่ดาว เสียก่อนถึงจะทำได้เพราะผู้ใช้ปราณระดับสี่ดาวนั้น แข็งแกร่งกว่าผู้ใช้ปราณระดับสามดาวไปมากโข"ตามข้อมูลโจวลั่วและเปาหลินคือผู้ใช้ปราณระดับสามดาวขั้นต่ำที่ใกล้จะถึงขั้นกลางแล้วสินะ"วินกำลังคิดหาวิธีที่จะกำหราบพวกสวะสังคมอย่างโจวลั่วและเปาหลินกลุ่มของคนพวกนี้มันน่ารังเกียจเสียยิ่งกว่าขี้!ตึกตึก!การก้าวเท้าอย่างรวดเร็ววินปืนในมือของเขากระชับอย่างรวดเร็วและลั่นไกอย่างต่อเนื่องปังๆๆ!ร่างของวินวิ่งหลบไปยังที่กำบังใหม่อย่างรวดเร็วและยิงโต้กลับไปอย่างแม่นยำจนน่าอัศจรรย์อ๊าก!เสียงร้องเจ็บปวดของฝั่งพวกเปาหลินและโจวลั่วดังออกมาและสิ้นใจตายไปอีกคนเพราะถูกระสุนปืนพรากชีวิตไปอย่างไร้ปราณี"ชิ! มันเป็นผู้ใช้ปราณงั้นหรอ"โจวลั่วกล่าวออกมาอย่างเดือดดาลเขาพอจะเดาสถานะของอีกฝ่ายได้ว่าไม่ใช่คนธรรมดาอย่างน้อยก็ต้องเป็น เจ้าหน้าที่ระดับเงินขั้น1 "น่าจะใช่...เอาอย่างไรดีกระสุนก็จะหมดแล้วเพราะสาดยิงไปมากแล้ว"เปาหลินกล่าวออกมาร่างผอมแห่งของเขากำลังแผ่รังสีอึดอัดบางอย่างออกมาหามันจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกเสียจากจิตสังหารโจวลั่วเองก็ไม่ต่างกัน"งั้นก็ฆ่ามันมือเปล่านี่แหละ!"ว่าแล้วโจวลั่วและเปาหลินก็ทิ้งปืนที่กระสุนเหลือน้อยทิ้งไปมันแทบไม่มีประโยชน์เลยกับสถานะการณ์อย่างนี้..."หืม?..หยุดยิงแล้ว?"วินเลิกคิวสงสัยก่อนที่จะรอดูลาดเลา"ไอ้เหี้ย! มึงออกมารับความตายเดี๋ยวนี้กูรู้มึงคือผู้ใช้ปราณ!"เสียงตะโกนดังกึกก้องถูกขับขานออกมาจากปากของชายร่างบึกบึนดูโหดเหี้ยมที่เดินออกมาอย่างไม่กลัวกระสุนปืนกับชายร่างผอมที่ดูเจ้าเล่ห์ตึกตึก!โจวลั่วราวกับว่าหมดความอดทนหรือเดือดดาลมากเขาก้าวเท้าที่หนักแน่นอย่างรวดเร็วมันเร็วเหนือคนธรรมดาไปมากอิริยาบถของโจวลั่วตอนนี่คือท่าง้างแขนกำหมัดแน่นส่งเสียงคำรามออกมาจากปากราวกับสัตว์ป่าที่คำรามที่น่าเกรงขามโฮก!ตูม!ลังไม้และไม้เก่าที่ถูกทิ้งไว้แตกกระจายราวกับถูกรถบรรทุกที่วิ่งมาด้วยความเร็วพ่งชนมันเหมือนกับกระทิงป่าที่แข็งแรงและบ้าคลั่ง!ชิ้ง!เมื่อไม้แตกกระจายออกไปคนละทิศละทางมันก็ปรากฏร่างของวินที่ตอนนี้กระชิบมีดสั้นที่พกมาแน่นและแทงไปยังโจวลั่วที่เหมือนกับกระทิงป่ายักษ์ที่บ้าคลั่ง!เคร้ง!แต่วินกลับมองเห็นมิดสั้นอีกเล่มหนึ่งมาป้องกันการโจมตีของเขาเอาไว้ผู้ถือครองมีดสั้นเล่มนั้นมันเป็นชายร่างผอมมือที่ซีดเซียวราวกับไม่มีแรงแต่กับรวดเร็วยิ่งนัก!และมันจะเป็นใครไม่ได้นอกจากเปาหลินผั๊วะ!ตึกตึก!วินถีบร่างบึกบึนของโจวลั่วออกไปและถอยออกมาอย่างรวดเร็วทันทีมือของวินดึงมีดสั้นอีกเล่นหนึ่งออกมาก่อนที่จะชูมีดทั้งสองไว้เป็นกาด"มีฝีมือไม่เบานี่หว่า ไอ้พวกสวะ!"วินหรี่ตาพร้อมเลียริมฝีปาก"หึ! ปากดี!"โจวลั่วที่เป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่แล้วโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมากเขาอยากจะกระทืบวินให้แหลกเหลวคาตีนเสียให้สิ้น!"หึหึ..แน่อน.."เปาหลินเผยร้อยยิ้มมันยังเจ้าเล่ห์แต่แฝงจิตสังหารอย่างนักหน่วงเอาไว้ด้วย
จบ...

เปลี่ยนพระเอกดีมั้ยนายเท่ห์มากวิน 55+

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่27 ผู้ใช้ปราณ

นิยายแนะนำ

ย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่27 ผู้ใช้ปราณ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้