(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่65: ระหว่างการเดินทาง

“ขอบคุณมากครับ ท่านเฮรัค!”

จอชกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจ

“ข้าก็แค่ทำงานแลกเงิน”

เฮรัคโบกมืออย่างไม่ใส่ใจแววตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของขุนนางหนุ่ม

“หนึ่งหมื่นเหรียญทองเป็นข้อตกลงที่น่าสนใจข้าหวังเพียงว่าเจ้าจะไม่ผิดคำพูด ไม่เช่นนั้นผลที่ตามมา... มันจะไม่น่าดูนัก”

“วางใจได้ครับข้าสาบานว่าจะไม่ผิดสัญญาแน่นอน”

จอชยืนยันอย่างจริงใจ

หลังจากจัดการอาหารจนเรียบร้อยแล้วเฮรัคก็มุดเข้าไปพักผ่อนในเต็นท์เวทมนตร์ทิ้งให้คีแรนและจอชจัดการกับเศษอาหารที่เหลือจอชไม่ได้รังเกียจที่จะดื่มซุปก้นหม้อที่เหลืออยู่เขาแบ่งบิสกิตครึ่งหนึ่งให้คีแรน อัศวินผู้ซื่อสัตย์ที่อาหารไม่ได้ตกถึงท้องมานานหลายวันทั้งสองคนกินกันอย่างเงียบเชียบภายใต้แสงดาวที่ริบหรี่

ภายในเต็นท์ เฮรัคไม่ได้หลับใหลเขาขยับร่างกายนอนในท่าผ่อนคลายเพื่อทำสมาธิขั้นสูง แม้จะไม่มีหญ้าอุกาบาตคอยกระตุ้นแต่ด้วยระดับพลังที่สูงขึ้นทำให้เขาสามารถดึงดูด พลังเวทมนต์ รอบตัวมาขัดเกลาจิตวิญญาณได้ดียิ่งขึ้น

เช้าวันถัดมา

หมอกหนาปกคลุมป่าจนมองเห็นได้ไม่เกินสิบก้าวเฮรัคดีดนิ้วเพียงครั้งเดียวเต็นท์และข้าวของทั้งหมดก็ถูกเก็บเข้าสู่แหวนมิติทันที

“เตรียมออกเดินทางได้แล้ว”

คีแรนและจอชรีบลุกขึ้นเดินตามหลังเฮรัคอย่างว่าง่ายระหว่างที่มุ่งหน้าไปตามทิศทางในแผนที่ เฮรัคเอ่ยถามขึ้นนิ่งๆ

“เล่าเรื่องของพวกเจ้ามาเสียหน่อยข้าต้องรู้ว่าศัตรูที่ตามล่าเจ้าเป็นใคร”

จอชถอนหายใจยาว

“ข้าเป็นบุตรชายคนที่สองของเคานต์เรมีแห่งเขตทาโซนีพวกเราถูกซุ่มโจมตีระหว่างทางกลับจากชนบทคนพวกนั้นมีหน้าไม้และฝีมือการสังหารที่ยอดเยี่ยมยามคุ้มกันของข้าถูกฆ่าตายหมดเหลือเพียงท่านลุงคีแรนที่พาข้าฝ่าออกมาได้...ข้าค่อนข้างมั่นใจว่าเป็นฝีมือของลูชี่ พี่ชายคนโตของข้าเขาต้องการกำจัดข้าเพื่อสิทธิ์ในการสืบทอดอำนาจ”

“เรื่องแย่งชิงอำนาจน้ำเน่าสินะ”

เฮรัคพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์

“แล้วมีคนตามมาไหม?”

“เป็นนักฆ่าจากกิลด์โจรครับระดับอัศวินชั้นสูง”

คีแรนตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ข้าไม่มั่นใจว่าจะรับมือเขาพร้อมปกป้องนายน้อยไปพร้อมกันได้”

“หึ... ไม่ต้องกังวลไป ข้าเห็นมันแล้วมันกำลังจับตาดูเราจากทางทิศตะวันออกเฉียงใต้”

เฮรัคพูดพลางเหลือบมองไปทางดงไม้ทึบ

“อะไรนะ!”

คีแรนสะดุ้งตัวโยน มือกุมด้ามดาบทันที

“จะกลัวอะไร ไปกันเถอะ”

เฮรัคเดินนำต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน

ในป่าลึกห่างออกไปราวสองร้อยเมตร โรเบิร์ตนักฆ่าระดับอัศวินชั้นสูงถึงกับเหงื่อตกหันหลังชนต้นไม้ด้วยความหวาดกลัว

‘เขามองเห็นข้าได้ยังไง!’

เขาคือมือหนึ่งในการพรางตัวแต่เมื่อครู่ชายหนุ่มสวมเกราะเบาคนนั้นกลับจ้องมองมาที่เขาตรงๆราวกับกำแพงไม้และหมอกหนาไม่มีผล

"เป้าหมาย: อัศวินชั้นสูงระยะห่าง 210 เมตร สภาวะจิตใจ: หวาดกลัว ระดับอันตราย:ต่ำ"

เชนหลาน รายงานผ่าน ชิปพันธุกรรม ในสมองของเฮรัค

โรเบิร์ตตัดสินใจถอยหนีอย่างไม่คิดชีวิตสัญชาตญาณสัตว์ป่าบอกเขาว่าชายคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดา หากเขาลงมือเขาจะต้องกลายเป็นศพภายในพริบตาแน่นอน

“ถอยไปแล้วสินะ”

เฮรัคพึมพำเมื่อเห็นจุดความร้อนในระยะตรวจจับหายไปเขาไม่ได้บอกคีแรนว่าศัตรูถอยไปแล้วเพื่อให้อัศวินวัยกลางคนยังคงความตื่นตัวและช่วยเฝ้าระวังภัยให้เขาต่อไป

ทั้งสามเดินทางจนมาถึงเชิงเขาในช่วงพลบค่ำ

“ท่านเฮรัค คืนนี้พักในป่าเถอะครับที่ราบข้างหน้านั่นเปิดโล่งเกินไป หากมีการซุ่มโจมตีเราจะกลายเป็นเป้านิ่ง”

คีแรนเสนอความเห็นอย่างรอบคอบ

เฮรัคพยักหน้าเห็นด้วยความซับซ้อนของป่ายามค่ำคืนอาจเป็นอันตรายสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับเขาที่มี ชิปพันธุกรรมคอยสแกนพื้นที่รอบด้าน ป่าแห่งนี้ก็ไม่ต่างจากบ้านที่ปลอดภัยที่สุด