คุณจรเป็หัวหน้ากลุ่มจตุรทิศตำแหน่งลมประจิม เช่นเดียวกับศรณ์ที่เป็ส่วนหนึ่งของหน่วย เธอทำหน้าที่เป็ตำแหน่งลมพายัพ มีหัวหน้าที่ขึ้นตรงด้วยชื่อว่าคุณชายปาน
หน่วยจตุรทิศทำงานแฝงตัวอยู่ภายใต้ความเสี่ยงเพื่อช่วยเหลือและให้ความปลอดภัยกับประชาชนธรรมดาทั่วไปถึงกลุ่มคนหลายชนชั้นโดยไม่แบ่งแยกศักดิ์ฐานะ
ทางหน่วยเป็หน่วยงานลับ ไม่ขึ้นตรงต่อทางการและไม่มีข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับหน่วยเพื่อป้องกันการรั่วไหลของข้อมูล แน่นอนว่าเื่ของงานในหน่วยเป็ความลับสุดยอด หลายครั้งที่คนในหน่วยเสียชีวิตในหน้าที่ก็ได้แต่ต้องปิดปากเงียบ ไม่อาจจัดงานศพ ไม่อาจทำเื่เชิดชูความดีต่างๆที่ได้ทำ ไม่อาจเปิดเผยให้ใครได้รับรู้ แม้กระทั่งคนในครอบครัวก็ไม่ได้ ดังนั้นในงานศพของคุณจร ทางหน่วยจตุรทิศก็ได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆ ไม่อาจพูดหรือทำอะไรมากกว่านั้นได้
ศูนย์บัญชาการลับของหน่วยอยู่ในพระนคร เส้นถนนเฟื่องนครจัดจำหน่ายเครื่องประดับหยกแท้สำหรับหญิงสาวั้แ่ชนชั้นสูงไปจนถึงชนชั้นกลาง โดยมีคุณ ณ.เป็ผู้ดูแลร่วมกับ ‘ท่านหญิงมลิกา’ ร้านเปิดั้แ่ย่ำรุ่งจนถึงย่ำค่ำ จนชาวบ้านแถวนั้นเรียกกันปากต่อปากว่า ‘ร้านค้าย่ำรุ่งหรือย่ำค่ำ’
สินค้าของร้านอาทิเช่น ต่างหู ปิ่นทอง ปิ่นหนีบ ปิ่นห้อย หวีเสนียด หวีเงิน กำไลหยก หยกวง แก้วเจียระไน งานฝีมืออย่างผ้าปัก ผ้าทอ และเครื่องปั้นดินเผาทุกชนิด
ประวัติความเป็มาของหน่วยเกิดขึ้นเมื่อประมาณสิบกว่าปีก่อน ผู้ก่อตั้งหน่วยคนแรกชื่อว่าคุณ จ.เขาเป็ผู้สนับสนุนหลักของหน่วยและคอยให้การช่วยเหลืออยู่เสมอทั้งเงินและเื่อื่นๆ ที่อยู่ในขอบเขตที่คุณ จ.ทำให้ได้ ภายในหน่วยจตุรทิศแบ่งออกเป็สี่กลุ่ม กลุ่มละสองคน มีตำแหน่งเป็ชื่อลมประจำทิศ
ขอบเขตการทำหน้าที่อยู่ตามขอบเขตของทิศ ส่วนในพระนครมีคุณ ณ.กับท่านหญิงเป็ผู้เฝ้าระวังหลัก
งานบังหน้าของคนในหน่วยคือลูกจ้างร้านย่ำรุ่ง งานหลักคือทำงานดูแลประชาชน และช่วยคลี่คลายหรือสอบสวนคดีที่มีเค้าลางว่าจะนำไปสู่ความเสียหายหากปล่อยไว้นาน
การทำงานภายใต้สังกัดกองงานลับ ทำให้หลายๆ ครั้งการเสี่ยงชีวิตจึงยิ่งเพิ่มสูง และหลายครั้งก็อาจถูกทางการเข้าใจผิดได้ ในสายงานที่ต้องเสี่ยงชีวิตทุกเมื่อเพื่อคนอื่น ไม่ใช่เื่ง่ายเลยที่จะมีคนอยากทำงานนี้ แต่มีคนอยู่กลุ่มหนึ่งทำงานนี้อยู่ ด้วยอุดมการณ์อันแน่วแน่มั่นคง...เพื่อประชาชนที่อยู่ในแผ่นดิน ให้พวกเขาได้ใช้ชีวิตอย่างร่มเย็นเป็สุข
การหารือยังไม่เริ่ม ศรณ์เขียนรายงานประจำเดือนส่งคุณ ณ.พอดีจึงเข้ามาส่งก่อน ส่วนท่านอื่นยังคงยืนไว้อาลัยให้คุณจรด้านนอก ทุกคนรู้สึกแย่เพราะไม่อาจจะแม้จะพูดอะไรออกไปแก่ครอบครัวของคุณจรได้ ศรณ์ยังะเืใจไม่หาย ตอนที่ได้เห็นคุณป้าร้องไห้ราวใจจะขาดพร้อมกับพูดเสียงแหบระโหยว่าผู้ใดมันช่างอำมหิตลงมือทำร้ายลูกชายของหล่อนได้ลงคอ
ตอนนั้นพวกเราได้แต่ก้มหน้า ได้แต่นิ่งเงียบ ทำได้แค่สาบานกับตัวเองว่าจะจับตัวฆาตกรมาให้ได้เพื่อคุณจรจะได้ตายตาหลับ
ศรณ์เคาะประตูด้านใน “มาส่งรายงานประจำเดือนค่ะคุณ ณ.ไม่ทราบว่ายุ่งอยู่หรือไม่เ้าคะ”
“เข้ามาเถอะศรณ์” คุณ ณ.เงยหน้ามามอง ไอเล็กน้อยแต่สีหน้ายังคงความโอบอ้อมอารี “ตอนนี้คงใกล้ได้เวลาหารือแล้ว อีกเดี๋ยวฉันคอยอ่านรายงานเธอแล้วกัน ตอนนี้พาฉันไปที่ห้องหารือก่อน มีเื่มากมายให้ต้องพูดคุยกันมากเชียวล่ะคืนนี้”
“ได้เ้าค่ะคุณ ณ.” ศรณ์วางรายงานลงบนโต๊ะข้างๆ หนังสือพิมพ์บางกอกไทมส์ที่คุณ ณ. อ่านอยู่เมื่อครู่ แล้วอ้อมหลังไปจับรถเข็นพาคุณ ณ.เคลื่อนไปข้างหน้า
สุขภาพร่างกายของคุณ ณ.ไม่ค่อยแข็งแรง หลายปีมานี้คุณ ณ.จึงเดินไม่ได้แล้ว เธอเข็นพาคุณ ณ.ไปตามทางเพื่อมุ่งตรงสู่ห้องโถงใหญ่เพื่อหารือ ด้านหลังมี ‘ป้าแดง’ ผู้ดูแลประจำตัวของคุณ ณ.ตามมาห่างๆ
“คุณชายปานมาคุยกับฉัน ขอให้เธอได้เลื่อนขั้นเป็หัวหน้าหน่วยแทนคุณจร ไม่ก็ย้ายไปที่อื่น เื่นี้คุณชายปานได้บอกกับเธอฤๅไม่”
“บอกแล้วเ้าค่ะ”
“แล้วเธอคิดว่าอย่างไร อยากเลื่อนขั้นแทนคุณจรฤๅไม่”
น้ำเสียงคุณ ณ.ฟังเหมือนสายน้ำที่ไหลผ่านซอกหินผาขนาดใหญ่ นิ่งสงบปานนั้นเลย
“ไม่ใช่ว่าศรณ์อยากหรือว่าไม่อยาก แต่ตำแหน่งคุณจรเป็ของโสสะ ถ้าศรณ์เข้าไปแทรก เกรงว่าจะมองหน้ากันไม่ติดเสียเปล่าๆ คอีกอย่างศรณ์ดูแลทิศบูรพาร่วมกับคุณชายปานมาตลอด ไม่คุ้นเคยและไม่ค่อยรู้จักท้องที่แถวทิศประจิมเหมือนโสสะ คงไม่เหมาะที่จะทำหน้าที่แทน”
“เธอพูดมีมูล ทว่าคุณชายยื่นคำขาดว่าหากไม่ให้เธอเลื่อนขั้น เขาจะลาออก ไม่ก็หายไปก่อนเช่น่ที่ผ่านมา เธอก็ทราบดีว่าคุณชายปานเป็คนดื้อรั้นแต่มากฝีมืออย่างหาตัวจับได้ยาก การสูญเสียเขาไปนับเป็ความเสียหายใหญ่หลวงต่อหน่วย”
“ศรณ์จะคุยกับคุณชายปานเองเ้าค่ะ คุณ ณ.ไม่ต้องห่วง ่นี้คุณชายแค่ไปฟังคำพูดไร้สาระของวณิพกตาบอดมาจึงคิดว่าหากศรณ์ไม่เลื่อนขั้นหรือย้ายไปที่อื่น อาจจะเกิดอันตรายได้”
“วณิพกตาบอดฤๅ ไม่เคยได้ยินมาก่อน?”
“เป็วณิพกตาบอดเล่าเื่ที่พวกเ้าพระยานาหมื่นนิยมจ้างไปเล่าในงานเลี้ยง ศรณ์เคยเห็นเขาไกลๆ ตอนงานเลี้ยงกรมหมื่น ไม่ได้มีตรงไหนเด่นสะดุดตา อืม แต่ฝีมือสีซอใช้ได้เ้าค่ะ”
“ตอนนี้เขาอยู่ในพระนครฤๅ”
“คาดว่าน่าจะมาถึงพระนครเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน น่าจะเข้ามารับจ้างเล่านิทานเช่นตอนที่อยู่มณฑลพายัพ ศรณ์ไม่ค่อยรู้เื่ของเขามากนัก เป็คุณชายปานที่สนใจเขามากเป็พิเศษ”
“วณิพกตาบอดผู้หนึ่งฤๅ ฟังดูน่าสนใจไม่น้อย” คุณ ณ.ยิ้ม “แล้วเขาทำนายทายทักกระไรฤๅ”
“เห็นว่าลมทิศประจิมกับลมทิศบูรพาวิปริต ทางแก้คือให้ย้ายตำแหน่งเปลี่ยนทิศทางจึงจะพ้นเคราะห์ พ้นฤดูฝนค่อยกลับที่เดิมเพื่อลดแรงอาถรรพ์ เพราะเช่นนี้คุณชายปานจึงหนีกลับมาพระนครอย่างไรล่ะเ้าค่ะ”
“ทางแก้เคล็ดคือย้ายพวกเธอสามคนไปยังทิศอื่น”
“ประมาณนั้นเ้าค่ะ”
“เธอไม่เชื่อคำพูดของวณิพกตาบอดฤๅ”
“ศรณ์ไม่เชื่อเ้าค่ะ เื่พวกนี้ฟังดูแล้วงมงายมากกว่า”
“ตัดเื่คำพูดของวณิพกออกไปก่อน ความจริงฉันก็คิดอยากจะปรับเปลี่ยนตำแหน่งงานของสองกลุ่มนี้เช่นกัน ไม่ใช่โสสะไม่ดี หรือเธอดีกว่า แต่ก็อย่างที่เธอรู้ งานชิ้นแรกของหัวหน้าหน่วยทิศประจิมคือตามจับตัวฆาตกรที่ฆ่าคุณจร ซึ่งคงไม่ง่าย ไหนจะเื่คดีฆาตกรรมชายไพร่ที่คุณจรทำก่อนเสียชีวิต สองคดีนี้เป็คดีใหญ่ โสสะทำคนเดียวไม่ไหวแน่ พวกเรามีเวลาจำกัดในการหาคนมาร่วมหน่วย ย้ายคนไปแทนโสสะ น่าจะเป็เื่ที่ดีที่สุด ทั้งคนที่ย้ายไปต้องมีฝีมือและชาญฉลาด”
“เช่นนั้นก็คงต้องเป็คุณชายปานไปตามเื่ฆาตกรรมชายไพร่”
“ใช่ ในเมื่อคุณชายปานคิดมากเื่คำพูดวณิพกตาบอด เช่นนั้นก็ย้ายเขาไปทิศประจิมเฉพาะกิจ แลย้ายโสสะมาทิศบูรพา ส่วนเธอย้ายมาดูแลพระนครก่อนชั่วคราว”
“ทำไมให้ศรณ์ย้ายมาเมืองหลวงล่ะเ้าค่ะ เมืองหลวงไม่มีเื่ใหญ่อะไรให้ทำเสียหน่อย คุณ ณ.ศรณ์ขอบังอาจเสนอตัวทำคดีคุณจรได้ไหม”
ปกติแล้วคดีต่างๆ ในพระนครจะมีพลตระเวนเมืองดูแล จึงไม่ค่อยมีเื่มากมายให้ทำเหมือนรอบนอกพระนครที่ไม่หน่วยงานทางการดูแลเป็หลักแหล่งหรือเพียงพอ
“ไม่ได้หรอก ฉันคิดแล้วว่าจะมอบคดีนี้ให้โสสะ”
“คุณ ณ.เห็นว่าศรณ์ไม่มีฝีมือพอหรือ”
“อย่าเข้าใจผิด ที่ไม่ให้เธอทำคดีคุณจรมีเหตุผลอยู่ เธออาจจะไม่รู้ แต่มีคดีจากตู้คำร้องที่ไม่ได้สะสางอยู่จำนวนหนึ่ง แต่ก่อนการสะสางคดีจากตู้คำร้องเป็หน้าที่ฉัน ทว่ายามนี้สุขภาพฉันแย่แล้วศรณ์ ต้นปีที่ผ่านมาฉันทำงานไม่ค่อยได้เลย”
ศรณ์พยักหน้า สุขภาพคุณ ณ.ทรุดโทรมลงมากแล้วจริงๆ
“ถ้าอย่างนั้นหากศรณ์สะสางคดีจากตู้คำร้องเรียบร้อยแล้ว เช่นนั้นก็ตามไปช่วยโสสะทำคดีคุณจรได้ใช่หรือไม่เ้าค่ะ”
“หากโสสะตกลงก็ย่อมได้”