ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 458 : บัลลังก์อนันตกาล : เผชิญหน้าเจตจำนงสูงสุด

ทางเดินศิลาหยกขาวทอดยาวลึกเข้าไปในดินแดนชั้นในของวิหารเทพอนันตกาล ไร้ซึ่งหมอกมายาหรือกองทัพศัสตราสวรรค์มากางกั้น ทว่าบรรยากาศกลับหนักอึ้งและเงียบสงัดจนน่าขนลุก กลิ่นอายแห่งความศักดิ์สิทธิ์ที่เคยแผ่ซ่าน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความกดดันที่บีบคั้นเจตจำนง ประหนึ่งว่าทุกอณูของอากาศกำลังจับจ้องและประเมินค่าผู้บุกรุก

มิตรสหายทั้งห้าเดินตามหลังอาเจียอย่างระแวดระวัง แม้แต่เฟิงอวี้หรานที่มักจะหัวเราะร่า บัดนี้ยังปิดปากเงียบ เปลวเพลิงสีทองในดวงตาของเขาสั่นไหวตามจังหวะชีพจรของฟ้าดิน

"เจ้านาย... ข้าสัมผัสได้" องค์หญิงน้อยปรากฏตัวขึ้นเหนือพู่กันนิรันดร์ปฐมกาล ร่างของนางบัดนี้มิใช่เด็กสาวโปร่งแสง ทว่าชัดเจนและงดงามประดุจเทพธิดา ชุดสีแดงของนางถูกสับเปลี่ยนเป็นชุดคลุมสีเทาประกายทอง "เบื้องหน้าเรา คือใจกลางของวิหาร... สถานที่ที่บรรพชนเคยดวลกฎเกณฑ์กับ 'ผู้นั้น' และต้องพ่ายแพ้"

อาเจียหยุดฝีเท้า นัยน์ตาสูญตาทอดมองไปเบื้องหน้า ที่สุดปลายทางเดินศิลา ปรากฏมหาวิหารที่สร้างจากคริสตัลใสกระจ่าง มันมิได้ตั้งอยู่บนพื้นดิน ทว่าลอยตัวอยู่ท่ามกลางห้วงอวกาศที่จำลองขึ้น กาแล็กซีขนาดจิ๋วหมุนวนอยู่รอบวิหารนั้น ประหนึ่งว่ามันคือศูนย์กลางของจักรวาลทั้งหมด

"ผู้นั้น... ผู้ที่แอบอ้างเจตจำนงของฟ้าดิน มาตั้งตนเป็นตัวตนสูงสุด" อาเจียรำพึงเสียงแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในห้วงจิตของมิตรสหาย "มู่หลาง อี้หราน ซิงเสวี่ย ปิงอวิ๋น หลิงเออร์... จากจุดนี้ไป พวกเจ้าจงกางค่ายกลผสานดาราและพฤกษา ปกป้องตนเองและเจ้าถุงเงินให้ดี อย่าได้ก้าวล่วงเข้าไปในรัศมีของวิหารคริสตัลเป็นอันขาด"

"เจ้าจะบุกเข้าไปคนเดียวหรือ อาเจีย?" ฉินมู่หลางขมวดคิ้ว มือจับด้ามกระบี่ทัณฑ์สูญตาแน่น

"การต่อสู้เบื้องหน้า มิใช่การฟาดฟันด้วยอาวุธหรือปราณวิญญาณ ทว่าเป็นการดวลกันด้วย 'บทบัญญัติ' ของวิถีเต๋า" อาเจียหันมาส่งยิ้มให้สหาย "หากพวกเจ้าเข้าไป เจตจำนงของพวกเจ้าจะถูกดูดกลืนเข้าสู่วังวนของกฎเกณฑ์... รอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปสะสางหนี้แค้นที่ตกทอดมาจากยุคสำนักหมึกวารีให้จบสิ้น"

มิตรสหายทั้งห้าแม้จะห่วงใย แต่พวกเขารู้ดีว่าอาเจียในยามนี้ ได้ก้าวข้ามขอบเขตที่พวกเขาจะแทรกแซงได้แล้ว พวกเขาพร้อมใจกันพยักหน้า กางค่ายกลคุ้มกันอยู่เบื้องนอกอย่างแน่นหนา

อาเจียหันกลับไปเผชิญหน้ากับวิหารคริสตัล เขาก้าวเดินไปบนอากาศธาตุอย่างแผ่วเบา ทว่าทุกย่างก้าวกลับสั่นสะเทือนมิติรอบด้าน เมื่อร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีครามลอยเข้าสู่รัศมีของวิหาร กาแล็กซีจิ๋วที่หมุนวนอยู่รอบๆ ก็พลันหยุดนิ่ง

ประตูวิหารคริสตัลไม่ได้ถูกเปิดออก ทว่าร่างของอาเจียกลับทะลุผ่านเข้าไปอย่างกลมกลืน

ภายในวิหาร ไร้ซึ่งการตกแต่งที่หรูหรา ไร้ซึ่งสมบัติล้ำค่า มีเพียงความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่ และที่ใจกลางความว่างเปล่านั้น มี 'บัลลังก์' ที่หล่อหลอมจากแสงสว่างบริสุทธิ์ตั้งอยู่

บนบัลลังก์นั้น ปรากฏร่างของตัวตนที่ไม่อาจระบุเพศหรือวัย รูปลักษณ์ของมันแปรเปลี่ยนไปทุกเสี้ยววินาที บ้างเป็นชายชรา บ้างเป็นเด็กน้อย บ้างเป็นสตรีงดงาม บ้างเป็นสัตว์เทวะ... สิ่งเดียวที่คงที่ คือนัยน์ตาที่ไร้ก้นบึ้ง ซึ่งกำลังจ้องมองมาที่อาเจีย

"ตัวตนสูงสุดแห่งวิหารเทพอนันตกาล" อาเจียประสานมือคารวะอย่างไม่ยี่หระ "ข้าไม่นึกเลยว่า ศูนย์กลางแห่งสวรรค์ จะเป็นเพียง 'เศษกาก' ของเจตจำนงที่หลงเหลือจากการก่อกำเนิดโลกหล้า"

"วาจาสามหาว ไม่ต่างจากบรรพชนของเจ้าเมื่อหมื่นปีก่อน" เสียงของตัวตนสูงสุดดังก้องจากทุกทิศทาง ทะลวงเข้าสู่โสตประสาทประหนึ่งเสียงกระซิบของฟ้าดิน "สำนักหมึกวารี หรือ สำนักหมื่นอักขระ... ไม่ว่าพวกเจ้าจะเปลี่ยนชื่อไปกี่ครา ความโง่เขลาที่คิดจะต่อกรกับสัจธรรม ก็ยังคงฝังรากลึกในสายเลือด"

"สัจธรรมของท่าน คือการช่วงชิงพู่กันแห่งการสร้างสรรค์ ไปเป็นเสาค้ำยันความยิ่งใหญ่ของตนเองงั้นหรือ?" อาเจียยกพู่กันนิรันดร์ปฐมกาลขึ้น "วิถีแห่งเต๋าควรโอบรับสรรพสิ่ง ทว่าท่านกลับบีบคั้นและผูกขาดมันไว้ กฎเกณฑ์เช่นนี้ หาใช่สัจธรรมไม่"

ตัวตนสูงสุดบนบัลลังก์แสงสว่างหัวเราะเบาๆ "เด็กน้อย... เจ้าคิดว่าเจตจำนงของเจ้า บริสุทธิ์กว่าของข้างั้นหรือ? การที่เจ้าลบล้างกฎของผู้อื่น นั่นก็คือการใช้กำลังกดขี่รูปแบบหนึ่ง... วิถีสูญญตาของเจ้า ท้ายที่สุดก็จะกลายเป็นเผด็จการที่เลวร้ายยิ่งกว่าข้า!"

"ท่านกำลังสับสนระหว่าง 'ความว่างเปล่า' กับ 'ความไร้ระเบียบ'" อาเจียส่ายหน้า นัยน์ตาสูญตาทอประกายลึกล้ำ "วิถีของข้า มิใช่การลบล้างเพื่อครอบครอง ทว่าเป็นการคลี่คลายเพื่อคืนความสมดุล... วันนี้ ข้ามิได้มาเพื่อฆ่าฟัน หรือช่วงชิงบัลลังก์ของท่าน ทว่าข้ามาเพื่อ 'ขีดฆ่า' บทบัญญัติจอมปลอมที่ท่านสลักไว้บนผืนฟ้า!"

ครืนนนน!

ตัวตนสูงสุดผุดลุกขึ้นจากบัลลังก์ รัศมีแสงสว่างเจิดจ้าบดบังทุกสิ่ง "ในเมื่อเจ้าดื้อรั้น เช่นนั้นก็จงสูญสลายไปพร้อมกับพู่กันของเจ้าเถิด! สัจธรรมแห่งอนันตกาล... บัญญัติการลบล้าง!"

คลื่นแสงสีขาวบริสุทธิ์ทะลักออกจากร่างของตัวตนสูงสุด มันมิใช่ปราณทำลายล้าง ทว่ามันคือ 'คำสั่ง' ของจักรวาล ที่ระบุว่าการดำรงอยู่ของอาเจียคือความผิดพลาด และต้องถูกลบออกไปจากมิติและกาลเวลา

"เจ้านาย!" องค์หญิงน้อยกรีดร้อง แสงสว่างนั้นทรงอำนาจจนเจตจำนงของนางเริ่มสั่นคลอน

ทว่า อาเจียกลับหลับตาลง ทารกวิญญาณสูญตาในตันเถียนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกาย ชายหนุ่มไม่ได้หลบหนี และไม่ได้สร้างค่ายกลป้องกัน ทว่าเขายื่นพู่กันนิรันดร์ปฐมกาลออกไปเบื้องหน้า

"การลบล้างของท่าน อาศัยเงื่อนไขของการมีตัวตน..." อาเจียกล่าวเสียงแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานไปทั่ววิหารคริสตัล "ทว่า ข้า... คือความว่างเปล่า"

วูบ...

พริบตานั้น ร่างของอาเจีย ชุดคลุมสีคราม และพู่กันในมือ พลันแปรสภาพกลายเป็นละอองสีเทาที่โปร่งแสง คลื่นแสงสีขาวแห่งคำบัญญัติ พุ่งทะลุผ่านละอองเหล่านั้นไปประหนึ่งแสงตะวันที่สาดส่องผ่านหมอกควัน มันไม่สามารถทำลายสิ่งใดได้เลย เพราะไม่มี 'ตัวตน' ให้ทำลาย!

"เป็นไปไม่ได้! เจ้าหลอมรวมตนเองเข้ากับความว่างเปล่าได้อย่างสมบูรณ์!" ตัวตนสูงสุดเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก

ละอองสีเทาเหล่านั้น ค่อยๆ ลอยเข้าไปรวมตัวกันที่เบื้องหน้าบัลลังก์อนันตกาล ก่อตัวกลับเป็นร่างของอาเจียอีกครั้ง ชายหนุ่มลืมตาขึ้น เนตรดาราสีทองในดวงตาสูญตาสว่างวาบ

"ข้าได้เห็นแก่นแท้ของกฎเกณฑ์ท่านแล้ว... บัดนี้ ถึงตาข้าเป็นผู้บัญญัติบ้าง"

อาเจียตวัดพู่กันนิรันดร์ปฐมกาล ขีดเขียนอักขระลงบนความว่างเปล่าเบื้องหน้าตัวตนสูงสุด มันไม่ใช่อักขระทำลายล้าง หรือพันธนาการ ทว่ามันคืออักขระคำว่า 'สมดุล' (衡) และ 'คืนกลับ' (归)

"จารึกรังสรรค์... บัญญัติฟ้าดิน คืนสรรพสิ่งสู่วิถีเต๋า!"

อักขระสีเทาประกายทองสว่างจ้า ทะลวงเข้าสู่ร่างของตัวตนสูงสุด!

มันไม่ได้ทำลายร่างหยาบ ทว่ามัน 'ลอกคราบ' เจตจำนงที่ตัวตนสูงสุดช่วงชิงมาจากโลกหล้านับหมื่นปี ปราณศักดิ์สิทธิ์ กฎเกณฑ์ที่ผูกขาด และอำนาจที่กดขี่ ถูกคลี่คลายและปลดปล่อยออกจากร่างของมัน ประหนึ่งเขื่อนกั้นน้ำที่แตกทลาย

"อ๊ากกกก! พลังของข้า! กฎเกณฑ์ของข้า!" ตัวตนสูงสุดกรีดร้องโหยหวน รูปลักษณ์ที่แปรเปลี่ยนไปมาเริ่มบิดเบี้ยวและหดตัวลง

แสงสว่างที่เคยบดบังวิหารคริสตัล พลันสลายตัวกลายเป็นฝนละอองปราณ ร่วงหล่นกลับคืนสู่โลกเบื้องล่าง คืนความสมดุลให้แก่ทวีปปราณโลหิต ทวีปตะวันออก และดินแดนหน้าด่าน

ตัวตนสูงสุดที่เคยเย่อหยิ่ง บัดนี้เหลือเพียงร่างของ 'วิญญาณปฐมกาล' ที่อ่อนแรง ไร้ซึ่งพลังบงการใดๆ มันทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าชายหนุ่มชุดคราม

อาเจียลดพู่กันลง เขาทอดสายตามองวิญญาณปฐมกาลด้วยความเวทนา

"ข้าจะไม่สังหารท่าน" อาเจียเอ่ยเสียงเรียบ "ทว่า ท่านจะถูกกักขังอยู่ในวิหารคริสตัลแห่งนี้ตลอดกาล ทำหน้าที่เฝ้ามองโลกเซียนที่ดำเนินไปตามครรลองธรรมชาติ มิใช่ตามความเย่อหยิ่งของท่านอีกต่อไป"

อาเจียหมุนตัวเดินจากมา ทิ้งความว่างเปล่าอันยิ่งใหญ่ไว้เบื้องหลัง

เมื่อก้าวพ้นวิหารคริสตัล มิตรสหายทั้งห้าที่กางค่ายกลรออยู่ ต่างวิ่งเข้ามาหาด้วยความปีติ

"อาเจีย! เจ้าทำสำเร็จ!" เฟิงอวี้หรานตะโกนลั่น

ฉินมู่หลางแย้มยิ้ม "รัศมีแห่งการกดขี่... หายไปหมดแล้ว"

อาเจียเงยหน้าขึ้นมองเพดานสวรรค์ที่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์จอมปลอม พู่กันนิรันดร์ปฐมกาลในมือเปล่งประกายอย่างสงบ

"มหากาพย์แห่งการต่อสู้ จบลงแล้ว..." อาเจียเอ่ยเสียงนุ่มนวล "ทว่า วิถีแห่งหมื่นอักขระ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น... ในฐานะ 'ราชันหมื่นอักขระ' ผู้พิทักษ์ความสมดุลแห่งโลกหล้า"

การเดินทางอันยาวนานของเด็กหนุ่มจากสำนักยาจก ได้ก้าวมาถึงจุดสูงสุดแห่งสวรรค์อย่างภาคภูมิ ตำนานของราชันหมื่นอักขระ จะถูกเล่าขานไปตราบชั่วกัลปาวสาน!