Chapter 3
ลูคัสใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็กลับมาถึงคอนโดของตนเอง โชคดีที่เวลานี้ใจกลางเมืองแทบไม่มีรถบนถนนแล้ว
“คุณท่าน” การ์ดที่อยู่ดูแลลูเซียนเดินออกมารับเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู
“ลูเซียนล่ะ”
“คุณชายเพิ่งหลับไปเมื่อครู่ครับ ส่วนพี่เลี้ยงตอนนี้กักตัวอยู่ในห้องชั้นล่าง”
“ดูกล้องวงจรปิดหรือยังว่าเกิดอะไรขึ้น”
“เรียบร้อยครับ ดูเหมือนพี่เลี้ยงคนนี้ตั้งใจจะปีนเตียงคุณท่านจึงเลือกคุยกับคุณชายเื่การแต่งงานใหม่ของท่านครับ”
“ไล่ออกไปอย่าให้กลับมาที่นี่ได้อีก”
ลูกน้องโค้งรับคำสั่งและรีบออกไปจัดการ
ลูคัสเดินเข้าไปยังห้องนอนของลูกชาย แม้ว่าร่างเล็กตรงหน้าจะหลับสนิทแล้วแต่คราบน้ำตาที่ยังหลงเหลืออยู่ก็ทำให้คนเป็พ่อเสียใจไม่น้อย สงสัยว่าต้องพาลูกไปทำงานด้วยสักพักระหว่างรอให้ทางตระกูลแลนเดอร์ส่งพี่เลี้ยงเด็กมาให้
เพราะตอนแรกตั้งใจมาทำงานไม่นานก็จะกลับเลยไม่ได้ให้พี่เลี้ยงตามมาด้วย แต่ตลาดรถและอุตสาหกรรมยานยนต์ภายในประเทศกำลังเติบโตและมีลู่ทางเพิ่มขึ้นจากนโยบายกระตุ้นเศรษฐกิจของรัฐบาลทำให้เขาต้องอยู่นานกว่าที่คิด
“วัลดัส ลองหาบ้านเดี่ยวให้หน่อยเอาใจกลางเมือง” คอนโดที่นี่แม้จะสะดวกสบายแต่สภาพแวดล้อมก็ไม่เหมาะที่จะให้ลูเซียนอยู่แต่ในห้อง ถ้าได้บ้านสักหลังมีพื้นที่หรือบริเวณสนามหญ้า ลูกชายเขาจะได้ไม่อุดอู้
“เนทมาแล้วครับ” ราล์ฟบอกเมื่อได้รับรายงาน
“ให้เข้ามาเลย” ทามยังคงอยู่ที่สำนักงานในพื้นที่โกดังติดท่าเรือ
“นายน้อย นี่เป็รายงานทั้งหมดครับ ระหว่างทางเจอหนูสามตัว ตอนนี้กำลังรอให้พวกมันสารภาพว่าเป็คนของใคร”
“มีอะไรเสียหายหรือเปล่า” ทามคิ้วขมวดเมื่อได้อ่านรายงาน ลอบวางเพลิงโกดังเก็บอาวุธ ถ้าไม่บ้าก็ต้องมีแบ็กใหญ่พอควรถึงกล้ามาทำอะไรแบบนี้ใต้จมูกเขา
“เพราะเราเฝ้าระวังอยู่แล้วจึงสามารถดับไฟได้เร็วครับ”
“ถ้าพวกมันไม่ยอมบอกก็จัดการไปเลยเสียเวลา ครั้งนี้ไม่สำเร็จมันต้องหาโอกาสอีกแน่”
“เดี๋ยวกลับไปพร้อมกันเลย ส่งคนมาเฝ้าไว้เหมือนเดิม” ป๋ากับแด๊ดของเขาคงอยากรู้เื่กลับไปคุยเลยดีกว่า
ทามกลับเข้าสู่พื้นที่ธานีในเวลาเกือบเที่ยงคืน แม้ว่าจะดึกแล้วแต่แสงไฟจากตึกใหญ่ก็ยังคงสว่างรอต้อนรับนายน้อย
“นายน้อย ท่านเทมส์ท่านทรอสบอกว่าให้พักผ่อนได้เลยครับ พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน” โจนี่คนสนิทของแด๊ดที่ออกมาต้อนรับบอก
ทามขอบคุณก่อนจะขึ้นไปยังห้องนอนตัวเอง เสียดายที่วันนี้กลับดึกเลยไม่ได้แวะไปหาลี่ลี่ หลานสาวตัวน้อยกำลังน่ารัก
จะว่าไปเด็กคนนั้นคงอายุไล่เลี่ยกันกับลี่ลี่ อาจจะมากกว่าสักปีหรือสองปี ถ้าได้เป็เพื่อนเล่นกันก็คงดี
“แด๊ด” ลูคัสที่กำลังนอนอยู่บนเตียงลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดพร้อมกับเสียงเรียกของลูกชายก่อนจะััได้ว่ามีคนกำลังปีนขึ้นเตียงมา
“ว่ายังไงครับ ฟอด” ลูเซียนขยับตัวลุกก่อนจะอุ้มลูกชายขึ้นมาบนเตียง
“แด๊ดหาย”
“แด๊ดไปทำงานมาครับ กลับมาลูเซียนก็หลับไปแล้ว”
“ลูเซียนไม่ชอบพี่ เขาบอกว่าแด๊ดจะไม่รักลูเซียนถ้าลูเซียนดื้อ”
“แด๊ดไม่มีวันไม่รักครับ อย่าไปฟังใครเลยนะ แด๊ดให้เขาออกไปแล้ว” ลูเซียนพยักหน้ารับพร้อมกับรอยยิ้ม รักแด๊ดที่สุดเลย!
“หิวหรือยัง วันนี้แด๊ดไม่มีงาน อยากไปไหนแด๊ดจะพาไป”
“จริงหรอแด๊ด ลูเซียนอยากเจอพี่คนนั้นอีก”
“คนไหน คนที่อุ้มเรากลับมาหาแด๊ดเมื่อวันก่อนหรือเปล่า”
“อื้อ ๆ คนนั้นเลย”
“เอาไว้แด๊ดนัดเขาได้แล้วจะรีบพาลูเซียนไปหานะ ตอนนี้เราลุกไปกินข้าวกันดีกว่า ไม่รู้มีใครหิวเหมือนแด๊ดหรือยัง”
“คิก ๆ หนู ๆ หนูหิวแล้ว”
ลูคัสยิ้มกับความร่าเริงของลูกชาย ลูกเขาได้โครงหน้าและลักษณะนิสัยของเขาไปแทบทั้งหมด ไม่มีตรงไหนที่เหมือนกับเอวาแม่ของเ้าตัวเลย ซึ่งเป็เื่ดี ลูเซียนเป็เด็กฉลาดแม้ว่าจะไม่มีแม่เหมือนคนอื่นแต่เขาก็ไม่เคยเรียกร้องเพราะรู้ว่าพ่อ ปู่กับย่าต่างก็รักและดูแลอย่างดี
“หาทางติดต่อทามให้หน่อย ลูเซียนอยากเจอ” สองพ่อลูกเดินลงมาจากห้องนอนก็เจอกับอาหารเช้าถูกจัดไว้บนโต๊ะเรียบร้อย
“ได้ครับท่าน”
“เมื่อคืนกลับมาดึกหรือเปล่า” ทามเดินลงมาถึงห้องอาหารก็เจอกับแด๊ดและป๋าที่นั่งจิบกาแฟอยู่ สงสัยวันนี้มัมเข้าครัวเองแน่ ๆ
“ไม่ดึกมากครับน่าจะเที่ยงคืนกว่า ๆ”
“เป็ยังไงบ้าง” ทรอสถามต่อจากเทมส์
“ไม่มีอะไรเสียหายครับ จับคนร้ายได้สามคนตอนนี้กำลังสอบอยู่ว่าเป็คนของใครแต่อาจจะไม่ได้ข้อมูลเพราะดูเหมือนพวกมันจะโดนจ้างต่อมาเป็ทอด ๆ”
“อย่าประมาท เดี๋ยวป๋ากับแด๊ดจะช่วยอีกแรง”
“หวัดดีค่า” เสียงนำมาก่อนตัว ลี่ลี่วิ่งเข้ามาพร้อมกับตุ๊กตาเสือตัวโปรด ก่อนที่ทีและหยางหลงจะเดินตามเข้ามา
“พี่ที เฮียสวัสดีครับ”
“น้าทาม!!” ลี่ลี่เห็นเป้าหมายก็รีบวิ่งเข้ามาหาคุณน้าคนโปรด
“ฮึบ ว่าไงคะ เมื่อคืนน้าติดงานเลยไม่ได้เข้าไปหาลี่ลี่ที่บ้านเลย”
“ลี่ลี่ไม่โกรธ ทีบอกน้าทามหาเงินซื้อหนมให้ลี่ลี่” ทุกคนหัวเราะให้กับความช่างพูดของหลานสาวคนโปรด
มื้อเช้าวันนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของทุกคนในบ้าน
“เดี๋ยววันนี้ให้หนึ่งเอาเอกสารไปให้ที่คลับนะ เซ็นให้พี่หน่อย”
“ได้ครับ ผมน่าจะเข้าไป่เย็น ๆ” สองพี่น้องมีหน้าที่รับผิดชอบต่างกัน ทีดูแลธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ โรงพยาบาล และอื่น ๆ ในเครือของตระกูลลูค หรือที่เข้าใจง่าย ๆ ก็คือธุรกิจสีขาวที่คนทั่วไปเห็น ส่วนทามนั้นรับดูแลในส่วนของตระกูลรอคโค ธุรกิจสีเทาไปจนถึงดำ รวมไปถึงธุรกิจที่อยู่ในประเทศอิตาลีด้วย
“ทามเดี๋ยวเสร็จแล้วขึ้นไปหาแด๊ดที่ห้องหน่อย” หลังจบมื้อเช้าทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไป ทีกับหยางหลงกลับไปที่บ้านเตรียมตัวออกไปบ้านใหญ่ตระกูลหลง ส่วนมัมของเขากลับขึ้นไปเคลียร์เอกสารที่พี่ลัทนำเข้ามาให้ กลายเป็เหลือเพียงเขาที่เหมือนจะว่างงาน แต่ก็ว่างได้ไม่ถึงนาทีแด๊ดก็เดินมาเรียก
“ครับแด๊ด”
“รู้จักตระกูลแลนเดอร์หรือเปล่า”
“ทามเพิ่งเจอที่คลับเมื่อวันก่อน ทำไมเหรอครับ”
“ตระกูลแลนเดอร์มีอิทธิพลมากที่อังกฤษ ดูเหมือนตอนนี้จะอยากเข้ามาวางฐานเพิ่มในประเทศเรา เมื่อวันก่อนมีคนติดต่อเข้ามา้าพบตระกูลรอคโค”
“แล้วป๋ากับแด๊ดตอบไปว่ายังไงครับ” ตอนนี้ผู้นำตระกูลรอคโคยังคงเป็เทมส์และทรอสอยู่ ถึงงานและอำนาจส่วนใหญ่จะถูกถ่ายทอดไปยังทามผู้เป็ลูกชาย ทั้งคู่ยังคงช่วยคัดกรองและรับหน้าแทน รอวันที่ทามพร้อมก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งอย่างเป็ทางการ
“ป๋ายังไม่ได้ตอบ กำลังรอดูท่าทีอยู่ ไม่รู้ว่าเป็แผนการของใครหรือเปล่า”
“ทามจะจับตาดูเขาอีกทางครับ”
ตระกูลรอคโค คือตระกูลมาเฟียเก่าแก่ของอิตาลีที่ยังคงเรืองอำนาจมาจนถึงปัจจุบัน ทั้งอำนาจ เงินทอง อิทธิพลและพันธมิตรมากมายในมือกลายเป็สิ่งยั่วยวนให้หลายคน้ามัน แต่น่าเสียดายที่ตระกูลรอคโคไม่เคยอ่อนแอ กลับกันยิ่งแข็งแกร่งและมีอำนาจมากขึ้นในแต่ละรุ่น อย่างรุ่นของเทมส์และทรอสผู้เป็พ่อของทามนั้นก็ได้แต่งงานกับเ้าชายจากประเทศซาร์นพา ประเทศมหาอำนาจด้านเทคโนโลยีทางการแพทย์ พันธมิตรของ
ซาร์นพากลายเป็พันธมิตรของตระกูลรอคโค เพิ่มอำนาจให้กับตระกูลจนรัฐบาลหลายประเทศยังต้องเกรงใจ
“ท่านครับ จากที่เราติดต่อไปยังรอคโคแฟมิลี ทางนั้นติดต่อกลับมาแล้วครับ”
“ว่ายังไง”
“ทางนั้น้าเจรจาต่อหน้าครับ ส่วนวันนัดหมายก็เป็สัปดาห์หน้า”
“เคลียร์ตารางรอไว้เลย แล้วเื่ติดต่อทามไปถึงไหนแล้ว”
“ทางคลับแจ้งว่าหาก้าพบจะต้องเข้าไปที่คลับเองครับ จะเข้าไปวันไหนก็ให้นัดก่อน ผมนัดไว้ให้พรุ่งนี้ตอนบ่ายสามครับเผื่อท่านอยากพาคุณชายไปด้วย”
“อืม ขอบใจ”
อีกเื่ที่เขาต้องมาที่นี่นอกจากเื่ธุรกิจแล้วก็คือเื่การเป็พันธมิตรกับรอคโคแฟมิลี บริษัทของเขาในยุโรปหลายประเทศมีปัญหากับมาเฟียเ้าถิ่นบ่อยครั้ง แต่ละครั้งมูลค่าความเสียหายสูงหลายพันล้าน และเขาไม่้าให้มันเกิดขึ้นอีก แต่การเข้าถึงรอคโคแฟมิลีก็ยากมาก ยิ่งเขาและตระกูลไม่เคยอยู่ในฝั่งของธุรกิจสีดำมาก่อนด้วย กว่าจะได้คอนแท็กต์ติดต่อมาก็ใช้เวลานานมาก เพราะแต่ละคนก็ใช่ว่าจะเข้าหาได้ง่าย ขนาดบางคนที่เป็ญาติที่สนิทสนมกันยังไม่ยอมให้ ก็ได้แต่หวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย
“วันนี้แด๊ดจะพาลูเซียนไปกินข้าวข้างนอก”
“เย่! ลูเซียนดีใจ ไป ๆ” ลูเซียนะโดีใจตัวลอยก่อนจะวิ่งไปหยิบกระเป๋าห้อยคอคุณเป็ดสีเหลืองที่เขาเพิ่งได้จากแด๊ดมาใส่ที่คอ
“ลูเซียนพร้อม!”
“หึหึ ไปกันครับ” คงจะมีเพียงลูเซียนเท่านั้นที่ทำให้ลูคัสยิ้มและหัวเราะได้ขนาดนี้ บรรดาลูกน้องและคนสนิทต่างก็ได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่งจะมีใครเข้ามาปลดโซ่พันธนาการแล้วทำให้นายของพวกเขามีความสุขกับรักแท้
“ราล์ฟ เดี๋ยวสั่งให้คนทำกับข้าวที่เด็กทานได้เอาไว้สักสามสี่อย่าง”
“เรียบร้อยครับ ผมสั่งห้องครัวไว้แล้ว” ราล์ฟที่เป็คนรับนัดของลูคัสได้จัดการเตรียมทุกอย่างไว้พร้อม ดูก็รู้ว่านายน้อยของเขาเอ็นดูลูเซียนขนาดไหน
“ห้องรับรองพร้อมแล้วครับ” เนทเดินเข้ามาบอก ถึงจะเป็ที่คลับ แต่ที่นี่ก็เป็เหมือนสำนักงานย่อย ๆ ของรอคโคแฟมิลีพันธมิตรที่รู้กันก็เข้ามาคุยงานกับนายน้อยบ่อย คลับที่ดูธรรมดาเบื้องหน้าแต่ด้านในกลับมีครบทุกอย่างเหมือนที่สำนักงานของบริษัทใหญ่ ๆ ควรมี ห้องรับรองจำนวนเกือบสิบห้องถูกสร้างขึ้นในชั้นใต้ดินมีระบบรักษาความปลอดภัยแ่า รวมถึงระบบอพยพฉุกเฉินกรณีไฟไหม้ด้วย
อีกเหตุผลที่ทามให้เปิดห้องรับรองชั้นใต้ดินให้กับสองพ่อลูกตระกูลแลนเดอร์ก็เพราะอยากรู้ว่าจะมีพิรุธอะไรหลุดออกมาหรือเปล่า และหากมีเพียงนิดที่มันจะส่งผลร้ายถึงรอคโคแฟมิลี ทามก็จะไม่ลังเลในการกำจัดทุกคนทิ้งเหมือนกัน
เขาไม่ใช่คนดี อนาคตเขาจะต้องขึ้นรับสืบทอดผู้นำแฟมิลีจะให้ความน่ารัก หรือความรู้สึกส่วนตัวมาทำให้แฟมิลีและพันธมิตรล้มไม่ได้
“นายน้อยจะให้พวกผมกันการ์ดของแลนเดอร์ออกไปด้วยมั้ยครับ” เนทถาม
“ถ้ามาไม่เกินสี่คนก็ปล่อยเข้ามา ค้นอาวุธให้เรียบร้อย ถ้าไม่ยอมก็ไม่ต้องให้เข้า”
“ทราบครับนายน้อย” เนทเดินออกไปเตรียมตัวจัดการตามที่ทามสั่ง
“นายน้อยจะบอกเลยไหมครับว่าเราคือรอคโค” ราล์ฟถาม
“ยังก่อน ไม่แน่วันนี้เราอาจจะได้อะไรดี ๆ ก็ได้"