DARK LORDS ราชันย์เเห่งความมืด

บทที่ 1 บุรุษผู้ไร้ค่า---------------------------------------------- บนโลกที่พลังเวทย์เป็นสิ่งกำหนดความเป็นความตายผู้คน ชนชั้นได้ถูกกำหนดให้เเบ่งเส้นมาตั้งเเต่อดีตกาล ผู้ใดไม่ยอมสยบต่อระบบนี้จะถูกลดชนชั้นเป็นพวกนอกรีด ผู้ถือครองระบบชนชั้นก็คือ จักรพรรดิฟรานซิส อำนาจของจักรพรรดิสามารถทำได้ทุกสิ่งทุกอย่างเเม้เเต่จะสั่งประหารผู้ใดก็สามารถทำได้ เพราะผู้คนเชื่อว่าจักรพรรดินั่นคือ พระผู้เป็นเจ้าลงมาจุติเพื่อช่วยเหลือผู้คนเเละจัดเเจงผู้คนให้ดีขึ้น
ระบบชนชั้นของจักรพรรดิฟรานซิส ถูกเเบ่งเป็น เจ็ดชนชั้น โดยมี จักรพรรดิ ราชวงศ์ กษัตริย์ ชนชั้นสูง ชนชั้นกลาง ชนชั้นล่างเเละพวกนอกรีด ผู้ใดคิดต่อกรกลับต้องถูกสังหารด้วยคำสั่งของจักรพรรดิ ฟรานซิส กฎข้อห้ามของจักรพรรดิฟรานซิสมีเพียงสามข้อคือหนึ่งห้ามชนชั้นราชวงศ์ยุ่งเกี่ยวกับทุกชนชั้น ข้อสองห้ามผู้มีพลังวงเวทย์ต่ำกว่าสามเข้าสู่เเดนราชวงศ์ ข้อสามห้ามบุกรุกเขตของจักรพรรดิ
ยามรุ่งเช้าบรรยากาศของเช้านี้ ท้องฟ้าสีครามเเจ่มใส เเสงอาทิตย์อ่อนๆสอดส่องลงมา เหมาะเเก่การทำงานกลางเเจ้งของชาวนา คนสวน หนุ่มน้อยบาเลียสต้าผู้อาศัยในสลัมอยู่ท้ายเมือง เขามีอาชีพรับจ้างสารพัดเพื่อเลี้ยงชีพตนให้รอดไปวันๆหนึ่ง เขาต้องเข้าเมืองไปทำงานรับจ้างจากพวกชนชั้นสูง ตระกูลเเอนดราส ในการเป็นคนสวนให้เเก่ตระกูลเเอนดราส เมื่อถึงหน้าคฤหาสน์ตระกูลเเอนดราส พบเด็กหนุ่มรูปร่างอ้วนทวม การเเต่งตัวเเต่งเป็นชนชั้นสูงโดยมีผ้าสีน้ำเงินอยู่ข้างนอก เสื้อสีขาวอยู่ข้างใน เสื้อของเขาปักลายนกฮูกซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำตระกูลเเอนดราส
"เห้ย!! เเกเห็นไอ้คนจรจัดบาเลียสต้าบ้างไหม" น้ำเสียงอันดุดันเต็มไปด้วยคำดูถูกของบุตรชายคนรองของตระกูลเเอนดราส เเกสทอน เเอนดราส วันๆเขาตระโกนด่สบาเลียสต้าเพราะเบื่อขี้หน้า เเกสทอนผู้ไม่เอาไหน ได้เเต่เสเพลเสพสุขไปวันๆหนึ่ง วันๆต้องหาเรื่องบาเลียสต้าให้ได้ถึงจะหยุดทุบตีเหล่าคนงาน
"มันมาเเล้วครับนายท่านเเกสทอน!" คนรับใช้คนสนิทของเเกสทอนกล่าวขึ้น
"กว่าเเกจะเสนอหน้ามา เเกทำให้ข้ารอเเทบตายไอ้ขยะ!"เเกสทอนกล่าวขึ้น พร้อมกับชี้หน้าด่าบาเลียสต้าทั้งตบไปที่หน้าหลายที กดหัวบาเลียสต้าลงสู่พื้นดิน เเกสทอนทั้งเเตะบาเลียสต้า ทั้งใช้เท้าบี้ไปที่หัวของบาเลียต้า ทำยังกับเขาไม่ใช่คนเหมือนทำกับสิ่งของที่ไม่มีชีวิต
"โทษฐานที่เเกมาช้า เเกมาเลียรองเท้าข้าซ่ะ!!" เเกสทอนกล่าวขึ้นอีกครั้ง เขายื่นรองเท้าของตนใกล้ๆปากของบาเลียสต้า เขาทำสีหน้าจริงจัง เขาใช้เท้าตบไปที่หน้าเบาๆเพื่อให้บาเลียสต้าทำตามสิ่งที่เขาพูด
"เเกยังจะชักช้าอีก..เลียสิ!" เเกสทอนสั่งบาเลียสต้า ซึ่งความไม่ยอมเเพ้ของเเกสทอนเป็นจุดเด่นเดียวที่เขามี เเกสทอนพยายามทำให้บาเลียสต้าเลียรองเท้าหนัง ราคาเเพงที่เพิ่งซื้อมาจากเมืองหลวง ด้วยราคา25 เหรียญเงิน
บาเลียสต้ากล่าวในใจว่าทำไมเขาต้องมาทำอะไรที่มันเหยียดศักดิ์ศรีความเป็นคนของเขาด้วยเเต่ยังไงซ่ะ เขาเป็นเเค่พวกชนชั้นล่างที่มีพลังเวทย์น้อย เขารู้สึกหมดหวังกับโชคชะตาที่ทำให้เขาต้องเป็นคนต่ำต้อยเช่นนี้ บาเลียสต้าเลียรองเท้าของเเกสทอนด้วยความจำใจ เขากัดฟันฝืนทำมันด้วยความคับเเค้นใจ เขาเงยหน้ามองเเกสทอนด้วยเเววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตเเค้นเเต่เเกสทอนก็ไม่สนใจ เเกสทอนทั้งหัวเราะเย้อหยันด้วยความสำราญใจ
พอบาเลียสต้าเลียรองเท้าตามที่เเกสทอนต้องการ เขาก็ไล่บาเลียสต้าไปทำงานที่สวนตระกูลเเอนดราส เพื่อพรวนดิน รดน้ำพืชผัก เเละเก็บผลิตผลที่สุกงอมเเล้วนำไปส่งที่ร้านค้า ในเมืองมารูน
ขณะที่บาเลียสต้ากำลังลากรถที่บรรจุผลไม้ ผัก เเละผลิตผลต่างๆมาที่ร้านค้า พวกอันตพาลเจ้าถิ่นเหล่านั้นมันเดินมาหาเรื่องบาเลียสต้าทันที
"เห้ย!" เเกอะรีบๆตายห่าไปได้เเล้ว" เสียงตระโกนด่าของพวกอันตพาล ที่กำลังยืนรายล้อมบาเลียสต้า ลักษณะพวกมันรูปร่างบึกบึนกำยำ มีเเผลเป็นที่เเขนเป็นสัญลักษณ์อีกาดำ มือของพวกมันถือทั้งดาบ มีด ไม้หน้าสาม มีอาวุธครบมือกันทุกคน
"ข้าไม่ยอมตายหรอกไอ้พวกชั่ว!!" บาเลียสต้าตอบไปด้วยน้ำเสียงอันเเข็งกร้าว หัวหน้าของพวกมันเห็นว่าคู่อริไม่ยอมเเพ้ มันจึงอยากจะโชว์อะไรให้ดูสักอย่างเป็นขวัญตาก่อนจะฆ่าเหยื่อเหล่าลูกน้องอันตพาลมมันปรึกษากันเพื่อที่จะจัดการกับบาเลียสต้า มันจึงถามเเบบกวนๆไปว่า
"เเกใช้เวทย์มนตร์ได้ป่ะละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!" พวกมันทั้งหมดหัวเราะชอบใจ ทั้งยังท้าให้บาเลียสต้าโชว์วงเวทย์ให้พวกมันดู
"ใช่ได้หรือไม่มันเรื่องของข้า.." บาเลียสต้าตระโกนโต้ตอบ คำตอบของบาเลียสต้าทำให้พวกมันยิ่งหัวเราะชอบใจยิ่งนัก
"งั้นเเกดูซ่ะเวทมนตร์มันใช้อย่างงี้กันเว้ย!! ..ไอ้โง่!!"หัวหน้าอันตพาลตะโกนเสียงก้อง มันเห็นว่าบาเลียสต้าไม่สามารถใช้เวทย์มนตร์ได้มันจึงได้ร่ายเวทย์ออกมาจากตราเวทย์โชว์ให้บาเลียสต้าดู หัวหน้าอันตพาล ลูอัล ฟอร์ทิส มันเริ่มเรียกวงเวทย์ออกมา ลำเเสงที่ส่องสว่างจากมือของมัน ทำปฎิกริยากับอากาศ ทำให้เกิดสะเก็ดไฟเล็กๆ สักพักเริ่มเผาไหม้กลายเป็นเพลิงอันน่ากลัวในระยะเวลาอันสั้น เพียงครู่เดียว"วงเวทย์เพลิง"<Fire devastate>เพลิงบรรลัยกัลป์"เเกเอาไปกินซ่ะ ปากดีนัก ไอ้เวร!" หัวหน้าอันตพาลงัดเวทย์เพลิงออกมากะจะปริดชีพบาเลียสต้าให้ตายโทษฐานมาพูดจาไม่เข้าหูพวกมัน "พวกเเกกล้ามากนะ!" บาเลียสต้ากล่าวขึ้นพร้อมกับยืนขึ้นเเรงกดดันที่ออกมาจากตัวเขาทำให้พวกอันตพาลถึงกับเหงื่อตก ภาพที่พวกอันตพาลเห็นบาเลียสต้ามันเหมือนกับเป็นปีศาจ "เเรงกดดันนี้.....เเกเป็นใครกัน?" หัวหน้าโจรกล่าวขึ้น เมื่อเขากล่าวจบ จู่ๆมีเสียงคนที่ดังมาเเต่ไกลบอกให้พวกเขาหยุด"หยุดนะ !" เสียงตระโกนขึ้นมาเเต่ไกล โดยเจ้าของเสียงกำลังวิ่งมาเเต่ไกล ลักษณะของเขาสวมชุดเกราะสีเงิน มีสัญลักษณ์ราชสีห์เกะสลักตามเกราะ ไหล่ของเขาประดับด้วยเกราะเงินเพียงข้างเดียว มือขวาถือดาบที่ประดับประดาไปด้วยทองคำเเละอัญมณีเวทย์สีน้ำเงิน หัวหน้าอันตพาลเมื่อเห็นชายใส่เกราะเงิน มันก็หยุดปล่อยวงเเหวนเวทย์ เเต่กลับวิ่งเตลิดหนีไปตามซอกซอยหายไป
"เป็นไรไหมหนุ่มน้อย..!" ชายหนุ่มเกราะเงินเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงพร้อมยืนมือให้บาเลียสต้าจับเพียงพยุงตัวขึ้น เเต่ก็ถูกบาเลียสต้าปัดมือนั้นเสีย "เพี๊ยะ!" บาเลียสต้าสวนกลับความหวังดีนั่นไปว่า"อย่ามายุ่งกับข้าน่ะ!"
ชายหนุ่มเกราะเงินเริ่มเเนะนำตัวว่าตนนั่นชื่อว่า ซิลวา ฟรูเเคส บาเลียสต้ามองดูรูปร่างของเขา ซิลวามีร่าฃกายที่บึกบึน มีกล้ามที่พอประมาณไม่ใหญ่มา มีผมสีทองเหมือนฟางข้าว ผมยาวถึงคิ้ว ตาสีเขียวสวยงาม ปากได้รูป หน้าดูเรียวไม่เหลี่ยมดูหล่อเหลา มีหนวดไม่มากนัก ซิลวา ชอบทำตัวเป็นวีรบุรุษผู้ผดุงคุณธรรมจนชาวบ้าน ชาวเมืองเห็นจนเคยชินไปเเล้ว "นี้เจ้าหนุ่ม.เจ้ามาจากชนชั้นใดหรือ?" ซิลวาเอ่ยถามบาเลียสต้าที่กำลังเก็บผักผลไม้ที่กำลังกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น บาเลียสต้าเลี่ยงตอบคำถาม เขามั่วเเต่จดจ่อกับการนับผลผลิตที่เสียหายอยู่
ซิลวาเห็นว่าเขาไม่สนใจก็พยายามไปตอเเยบาเลียสต้าตลอด บาเลียสต้าก็ไม่สนใจเช่นเคยเขาเขนรถลากไปร้านค้าโดยมีซิลวาเกาะนั่งบนรถลาก บาเลียสต้าเริ่มรำคาญซิลวาจึงหยุดรถลากเดินเข้าไปตรงหน้า เขาจ้องไปที่ตาของซิลวาพร้อมกับกระทืบไปที่เท้าซิลวาอย่างเเรง "โอ้ย!! เจ็บนะเจ้าบ้านิ!" ซิลวาร้องโอดโอย ดูเหมือนความพยายามของซิลวาก็ยังไม่หมดลง เขากลับตามบาเลียสต้าจนมืดค่ำ เขาก็ยังไม่หยุดความพยายามลงเเม้เเต่น้อย
"นายน้อยซิลวา นายท่านเรียกหาขอรับ!" พ่อบ้านประจำตระกูลฟรูเเคสตระโกนเรียกหาน้อยนายของตน ซิลวาที่กำลังตามติดบาเลียสต้าถึงกับชงักกับเสียงของพ่อบ้าน ซิลวาจึงวางมือเดินกลับบ้านอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยบาเลียสต้าได้ด่าเบาๆไปว่า"ไอ้ปาปารัสซี่จอมตื้อ!!" เเต่ซิลวาก็หูดีเป็นพิเศษเขาวิ่งกลับมาด้วยความเร็วเสียง---------------------------------------------------------

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 บุรุษผู้ไร้ค่า

นิยายแนะนำ

DARK LORDS ราชันย์เเห่งความมืด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 บุรุษผู้ไร้ค่า

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้