ติ๊ดๆๆ .... เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่ชายหนุ่มกำลังขับรถอยู่
' กวิน ' ชื่อที่ปรากฎบนหน้าจอโทรศัพท์ ชื่อของคนที่เป็เพื่อนรักและเสมือนหนึ่งเป็คนในครอบครัวของเขา หลังจากคลอดลูกแล้วทั้งแม่ของเขาและกวินต้องเข้าบริษัทเพื่อทำงานช่วยพ่อ ดังนั้นทั้งสองจึงถูกเลี้ยงโดยคุณป้า เขาทั้งคู่เติบโตมาด้วยกันด้วยเพราะคนเป็ป้าเป็เพื่อนรักกันนั่นเอง
" อึ้ม....มีไร " เขากดรับสาย
" มึงอยู่ไหน " เสียงกวินเอ่ยถาม
" ขับรถอยู่ "
" มาหากูหน่อย "
" ี้เีไป " เขาตอบสั้นๆ เพราะกำลังขับรถอยู่ วันนี้วันเสาร์เขาคิดจะขับรถไปเรื่อยๆ หากเจอที่ที่ถูกใจเขาอาจจะแวะพักสักคืนแล้ววันอาทิตย์ค่อยกลับ
" ไม่ได้...มาหากูที่บ้าน กูมีเื่ให้มึงช่วย "
" อึ้ม " เขาตอบพร้อมกับกดวางสาย พวงมาลัยรถสปอร์ตสุดหรูถูกหมุนกลับโดยจุดมุ่งหมายคือบ้านของกวินนั่นเอง
ปกติหากไม่มีเื่อะไรที่เกินกำลัง เพื่อนรักของเขาคนนี้จะไม่เอ่ยปากเด็ดขาด นี่แสดงว่าวันนี้มีเื่ที่ทำให้เพื่อนคนนี้หนักอกหนักใจมากแน่ๆ
ระหว่างทางที่ขับรถไป เขาครุ่นคิดเื่ที่ผ่านมาแม้มันจะพึ่งผ่านมาได้ไม่นานแต่เื่นี้ก็ยังอยู่ในความทรงจำของเขาและยังทำให้ตัวของเขาเป็ทุกข์มากอยู่ในขณะนี้
3เดือน ก่อนหน้านี้
" นายเอาห้องไหนครับ " เลขาคนสนิทของคุณพ่อเอ่ยถามผมขณะที่เรากำลังนั่งอยู่ตรงห้องโถงรับแขกของคอนโด
คอนโดนี้เป็หนึ่งในธุรกิจของครอบครัวเรา หลังจากสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ผมจึงขอพ่อย้ายมาอยู่คอนโดนี้เพราะมันใกล้กับมหาวิทยาลัย
" เอาห้องนี้ละกัน " ผมดูผังของคอนโดและชี้มือไปยังห้องห้องหนึ่งที่รู้สึกว่าห้องนี้บรรยากาศดี
ผมรู้รายละเอียดของห้องต่างๆ ดีทุกห้องเพราะระหว่างที่สร้างผมเข้ามาช่วยคุณพ่อดูงานการก่อสร้างเป็ประจำ
" เอ่อ..ห้องนี้พึ่งมีลูกค้าจองไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเองครับ "
" ..... " ผมเงียบเพราะรู้สึกขัดใจที่ไม่ได้ห้องที่้า
" แต่ถ้าคุณปลาวาฬอยากได้ ผมจะคุยกับลูกค้าให้ วันนี้เธอจะเข้ามาเซ็นสัญญาพอดีเลยครับ "
" อึ้ม " ผมตอบสั้นๆ
" โอ๊ะ!! ...นั่นเธอมาพอดีเลยครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ " เลขาคุณพ่อเอ่ยขึ้น ขณะที่ผมเองก็เงยหน้ามองตามหลังท่านไป
หญิงสาวผมยาวในชุดเสื้อยืดรัดรูปธรรมดากับกางเกงยีนส์ขายาว ในความธรรมดาของเธอมันกลับไม่ธรรมดาในสายตาของผม
เธอเดินยิ้มเข้ามาพร้อมกับยกมือไหว้เลขาคุณพ่อซึ่งคงเป็เพราะท่านมีอายุมากกว่า ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องกระจกด้านในสุด ผมเห็นเลขาคุณพ่อหยิบแผ่นกระดาษยื่นให้เธอพร้อมกับก้มหัวและเตรียมจะยกมือไหว้ แต่เธอคนนั้นกลับป้องมือของท่านไว้พร้อมกับโบกมือส่ายไปมา
เลขาคุณพ่อคงบอกเธอเกี่ยวกับห้องที่ผมอยากได้ ปกติหากเป็ลูกค้าคนอื่นต้องโวยวายเรียกร้องให้ทางคอนโดชดเชยให้ แต่จากภาพที่เห็นเธอคนนี้ไม่แสดงกิริยามารยาทไม่ดีใดๆ ใส่เลขาคุณพ่อเลย เธออ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่ ยิ้มแย้มแจ่มใสเวลาพูด
รอยยิ้มของเธอสะกดสายตาของผมให้จับจ้องอยู่อย่างนั้น
" ครับ...คุณปลาวาฬ " เลขาคุณพ่อรับสายของผมขณะที่เธอคนนั้นกำลังก้มมองดูภาพห้องชุดอยู่
" ผมไม่เอาแล้วนะ....คืนห้องให้เธอไปเถอะ "
" เอ่อ...ครับๆ "
ผมกดวางสายพลางก้าวเท้าเดินออกจากห้องโถงที่ยืนอยู่เพื่อเดินไปยังรถที่จอดอยู่ด้านหน้า ผมชอบคอนโดนี้มากเพราะนอกจากห้องที่ใหญ่โตหรูหราแล้ว เรายังมีสวนหน้าคอนโดที่เราออกแบบไว้ให้ผู้ที่อยู่อาศัยได้เดินผ่อนคลายชื่นชมบรรยากาศที่รื่มรื่นอีกด้วย
:
:
" อึ้ม .... กำลังจอดรถ...เดี๋ยวเดินไปหา สั่งข้าวเผื่อด้วย " ผมวางสายจากชมพูที่โทรเข้ามาถาม ซึ่งมักจะเป็เื่ปกติ...ชมพูเป็เพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มของเราที่มีกันอยู่ 5 คน เธอดูแลใส่ใจพวกผมดีทุกคนและทุกเื่ ไม่ว่าจะอาหารการกิน ใครชอบอะไรยังไงชมพูจะรู้ดีทุกอย่าง หากไม่มีเธอการเรียนของพวกผมคงแย่อยู่มิใช่น้อย
ผมจอดรถและเดินมายังโรงอาหารของคณะวิศวะฯ ซึ่งเป็คณะที่ผมและเพื่อนเลือกเรียน โรงอาหารเป็สถานที่ที่พวกเราจะมาเจอกันในทุกๆ เช้า ชมพูบอกว่า อาหารเช้าสำคัญที่สุดเพราะฉะนั้นเธอจึงบังคับให้พวกผมทุกคนกินข้าวเช้าก่อนเข้าเรียน
" วาฬ " ชมพูะโพร้อมกับโบกมือให้
" อ่ะ...นั่นข้าวของแกที่สั่ง " เธอเอ่ยพร้อมกับชี้บอก
" นี่พิชชาเพื่อนชั้นที่เคยเล่าให้ฟัง / พิชนี่ปลาวาฬเพื่อนอีกคนในกลุ่ม "
" หวัดดี....เรียกเราว่าพิชเฉยๆ ก็ได้ "
' ใจของผมมันเต้นแรงจนแทบจะะเิออกมาเมื่อมองเห็นใบหน้าเธอชัดๆ เธอคนนั้น...คนที่ผมเจอที่คอนโด '
49K
