อลินตา... หมอผีข้ามภพ

เมื่อเป๋าได้ยินสรรพคุณของผีนางตะเคียนเป๋าก็รีบบอกออกสื่อก่อนใครเพื่อน  “แม่ตะเคียนเจ้าคะดิฉัน มิใช่ผู้ชายนะคะ เป็นสาวสองที่พร้อมจะพลีกายให้ผู้ชายค่ะดังนั้นแม่ตะเคียนผ่านสาวเป๋าไปได้เลยนะค้า....” เป๋าลากเสียงยานด้วยความหวาดกลัวหมิงเห็นเพื่อนรอดตัวก็ไม่ยอม

               “คุณตะเคียนครับ ผมก็แค่ผู้ชายที่มีดีแค่หน้าตา แต่นิสัยห่วยมากขี้เกียจทำความสะอาด ห้องนอนนี่รกยิ่งกว่าป่าดงดิบสามป่ามารวมกันถ้าได้ผมไปทำสามีมีหวัง วิมานคุณตะเคียนหนอนขึ้นแน่นอนครับ..” เป๋าได้ยินเพื่อนพูดก็ถึงกับเบ้หน้ามันยอมบลัฟตัวเองเพื่อจะได้รอดพ้นจากการเป็นสามีผีเนี่ยนะ ฉลาดจริงๆ เพื่อนฉันอลินตาได้ยินสองลูกน้องพร่ำบ่นกันด้วยความกลัวก็ยิ้มขำๆ น่าเอ็นดูจริงๆแต่สายตาก็สอดส่องในบริเวณบ้านชนิดทุกซอกทุกมุมก่อนจะเดินไปเปิดหน้าต่างและเปิดม่านให้อากาศ และแสงแดดสาดส่องเข้ามา ในระหว่างที่อลินตาเอื้อมมือไปจับผ้าม่านตรงหน้าต่างบานสุดท้ายนั้น

               “ฮิฮิฮิฮิฮิฮิ!”เสียงหัวเราะจากภายในเสาต้นตะเคียนกลางบ้านก็ลอยลมมา เป๋าถึงกับขยับเท้าเข้าไปหาอลินตาผู้เป็นเจ้านาย เพราะถ้ามาเป็นเสียงแล้วล่ะก็หมิงเพื่อนรักคงพึ่งไม่ได้อีกต่อไป

               “เสียงหัวเราะเป็นอักลักษณ์แบบนี้ไม่ต้องบอกเป๋าก็เดาได้นะคะว่ามาแล้ว...”หมิงเองก็ขยับเท้าเข้าประชิดเป๋าก่อนจะยกมือกุมพวงสร้อยพระเป็นอัตโนมัติ

               “แกนั่นแหละไอ้เป๋าพูดมาก เป็นไงล่ะเค้าออกมาแล้วแกก็ไปสนทนากับเค้าดิ” เป๋าได้ยินดังนั้นเพื่อนโบ้ยความผิดก็ตวาดแหว

               “อร๊าย.. แกก็พูดมากพอๆ กับฉันนะไอ้หมิง” อลินตาได้ยินก็ส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้นปรามเป็นการห้ามทัพ

               “พอๆๆ ทั้งคู่เลย นางตะเคียนต้นนี้บอกตามตรงว่าเฮี้ยนมาก ดังนั้นควรสำรวมและถ้าไม่จำเป็น อย่าแซวหรือคะนองปาก ฉันไม่อยากออกแรงปราบผีในบ้านตัวเองนอกจากเหนื่อยแล้วยังไม่ได้ค่าแรงอีกด้วย” สองลูกน้องชะงักกึก แอบสบตากันที่แท้ก็งกนี่เองนึกว่าจะห่วงลูกน้อง แต่สิ่งที่อลินตาพูดต่อจากนี้สิทำเอาเป๋ากับหมิงถึงกับตาเหลือกตาลาน

               “คืนนี้เราจะนอนที่นี่” เป๋าได้ยินก็รีบพยายามโน้มน้าวทันที

               “อ้าวคุณอลินแล้วคฤหาสน์ล่ะคะ จะไม่ไปดูความเรียบร้อยหน่อยเหรอคะ..”อลินตาส่ายหน้าอีกครั้ง

               “ไม่ล่ะ เพราะฉันสำรวจและรู้เกือบทั้งหมดแล้วว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่นั่นบ้าง ตอนนี้น้าปลายนภาก็คงจะไม่คิดพังบ้านฉันแน่ๆเพราะว่าปีศาจอสูรกายดำ มันยังประกอบร่างมันไม่ครบมันก็คงจะตามหาร่างมันเหมือนที่ฉันก็กำลังตามหาร่างมันอยู่เหมือนกันถ้าที่บ้านใหญ่มีร่างหลักของมันจริงๆ ป่านนี้ก็คงได้สู้กันบ้านแตกไปแล้ว ฉันว่าบางทีไอ้ปีศาจนั่นมันก็กำลังดูท่าทีของฉันอยู่ และมันก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามเพราะพลังวิญญาณของมันยังไม่แข็งแกร่งพอ” อลินตาพูดอย่างคิดใคร่ครวญแต่หมิงก็ยังอุตส่าห์พยายามช่วยเป๋ายื้ออลินตาให้กลับไปนอนที่คฤหาสน์โหราตระกูลอีกแรง               

                “แล้วคุณเนตรล่ะครับจะปล่อยให้อยู่คนเดียวเหรอครับ บ้านนั้นน่ากลัวจะตายเผื่อไอ้ปีศาจนั่นมันนึกเปรี้ยวปากอยากหาของว่างกินเล่นจะทำยังไงล่ะครับ?”อลินตายังคงเดินสำรวจบ้านตัวเองด้วยความถี่ถ้วนมือสองข้างไพล่หลังด้วยความสบายอารมณ์ก่อนจะหันไปมองหมิงลูกน้องหน้าตาหล่อแนวเกาหลี

               “ถ้าคนที่อยู่บ้านหลังนั้นเป็นเป๋าตุง ฉันจะรีบกลับทันทีเพราะเป๋าตุงตกดวงชะตาขาด ไอ้ปีศาจนั่นคงหอมกลิ่นความตายจากเป๋าตุงไม่น้อย แต่บังเอิญว่าคนที่อยู่นั่นเป็นเนตรนภาที่มีดวงราหูค้ำชะตาชีวิตอยู่ ฉันก็เลยยังไม่ค่อยเป็นห่วงเท่าไหร่ อีกอย่างสมัยนี้มีมือถือ นายก็โทรหาคุณเนตรสิ แล้วบอกว่าฉันเปลี่ยนแผนมาแคมปิ้งที่เฮือนไม้ชายป่าบางทีฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกนายต้องทำเรื่องอะไรๆ ให้มันยากด้วยนะทุกอย่างในชีวิตเราเปลี่ยนแปลงได้เสมอ ยืดหยุ่น และปลงตกกับชีวิตไว้บ้างเถอะ..”อลินตามองหน้าลูกน้องทั้งสองซึ่งยืนหน้าเหวออยู่ จากนั้นก็พูดต่อ

                “ทุกอย่างไม่แน่ไม่นอนเตรียมตัวไว้ในทุกสถานการณ์ก็พอ..” พูดจบอลินตาก็เดินขึ้นไปบนชั้นสองของเรือนด้วยท่วงท่าปราดเปรียวคล่องแคล่วว่องไวสมกับเป็นคนมีความมั่นใจในตัวเองสูง เมื่อขึ้นไปชั้นบนอลินตาก็เปิดประตูแง้มดูห้องทุกห้องและพบว่าทุกห้องถูกตกแต่งไว้อย่างดี เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นเข้าชุดกับตัวบ้านยกเว้นแอร์ และโทรทัศน์ที่ดูจะไม่เข้าพวกเท่าไหร่แต่ถ้าไม่สังเกตก็จะดูกลมกลืนไปกับห้องๆ นั้น

                ชั้นสองของเรือนหลังนี้มีห้องถึงสี่ห้องห้องแรก เมื่อขึ้นบันไดมาก็จะเจอเลย ห้องนี้เป็นห้องเล็กๆ เอาไว้สำหรับนั่งเล่นหรือไม่ก็เป็นห้องทำงานกรายๆสองห้องต่อมาคือห้องนอน อลินตาเดาว่าแม่ของเธอคงจะมาต่อเติมห้องน้ำในตัวเข้าไปด้วยเพราะทั้งสองห้องมีห้องน้ำในตัวพร้อมสรรพราวกับรีสอร์ทหรูเชียวล่ะ ทว่า.. ห้องไหนเอ่ยไม่เข้าพวก นั่นก็คือห้องสุดท้ายของชั้นสองในเรือนหลังนี้ ห้องสุดท้ายเป็นห้องใหญ่ที่สุดของชั้นสองประตูห้องเป็นไม้เก่าที่ถูกล็อกด้วยกุญแจอันเบ้อเร่อไว้อย่างแน่นหนาอลินตาเดินเข้าไปใช้มือลูบไล้บริเวณแม่กุญแจนั้น และพลันก็มีแสงสีน้ำเงินจางๆเปล่งประกายออกมาวับหนึ่ง พร้อมกับ...

               “แกร๊ก..!!” เสียงกุญแจหลุดออกจากกัน! อลินตาหันไปมองสบตาหมิงกับเป๋าทั้งสองผสานสายตาเหมือนรอให้เจ้านายหันมาสบตาอยู่แล้วเป๋ากลืนน้ำลายเสียงดังไปแปดหมู่บ้าน นี่มันหลอนแบบแสดงออกชัดเจนไม่ต้องบอกใบ้เหมือนผีในบ้านร้างทั่วๆ ไป เป๋ารีบถามอลินตาเสียงเบาหวิวเหมือนกับว่ากลัวผีร้ายจะมาได้ยิน

               “จะเข้าไปใช่ไหมคะ?” แต่คนที่ตอบกลับเป็นหมิง

               “ถามฉลาดน้อยอีกแล้วไอ้เป๋าแกจะยืนรอคนข้างในยื่นมือออกมาดึงแขนแกเข้าไปรึไง” แค่พูดเป๋าก็เสียวสันหลังวาบอลินตาค่อยๆ คลายปลดแม่กุญแจหน้าห้องออกช้าๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไป สภาพในห้องโอ่โถงมีภาพติดฝาผนังคล้ายไม่จงใจจะประดับตกแต่งตรงกลางห้องมีกี่ทอผ้าขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง เป็นกี่ทอผ้าโบราณซึ่งมีร่องรอยของพวงมาลัยวางไว้บนกี่อีกด้วย อลินตาเดินตรวจตรารอบๆกี่ด้วยความถี่ถ้วน ก่อนจะเอื้อมมือไปจับพวงมาลัย ที่เริ่มเฉาจนออกคล้ำแล้ว นั่นก็แสดงว่าเนตรนภาเพิ่งจะเอาพวงมาลัยมาวางไว้ได้ไม่กี่วันแน่ๆ

               อลินตาเดินวนสำรวจทั่วห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่รูปภาพติดผนังรูปหนึ่งก่อนจะเดินวนดูรูปภาพทั้งสี่รูปซึ่งติดผนังไว้เพียงด้านละ 1 รูปเท่านั้นอลินตาย่นคิ้วด้วยความฉงน ก่อนจะเดินเข้าไปมองที่รูปหนึ่งใกล้ๆไม่ดูเปล่าแต่ยังยกมือขึ้นลูบไล้ภาพนั้นด้วยความสงสัยใคร่รู้ จากนั้นก็พูดขึ้นมาเบาๆทั้งที่มือยังคงลูบไล้รูปภาพนั้นอยู่

                “ห้องทอผ้าทำไมไม่มีรูปผ้า หรือว่ารูปชุดที่ทอผ้าออกมาแล้ว ทำไมมีแต่รูปพญานาคเต็มไปหมด!?” อลินตาคิดกับตัวเองยังไม่ทันจบจู่ๆ คำในหัวก็ผุดขึ้น

               ‘เงยคอ...’ แทบไม่ต้องคิดต่อ อลินตาเงยหน้าขึ้นมองบนเพดานห้องอย่างรวดเร็วแล้วก็ต้องหรี่ตาอย่างสงสัย ด้านบนมีผ้าหลายผืนประดับไว้ แต่แปลก ผ้าพวกนั้นลวดลายแปลกๆหญิงสาวไล่สายตาไปตามผืนผ้าที่ขึง ก็แปลกอีกเหมือนกันไม่มีร่องรอยการมัดหรือผูกผ้า ราวกับว่าผืนผ้ามันงอกขึ้นมาเองตามมุมฝาบ้านแล้วขึงโยงไปมัดรวมกันไว้ตรงกลางขื่อบ้านด้านบนสุดคล้ายการประดับผ้าตามงานวัดและเมื่ออลินตามองพิจารณาอยู่เนิ่นนานก็พบว่า นั่นหาใช่ผืนผ้าไม่!