TheFirstOne เซียนกระบี่โลกวิวัฒน์

ตอนที่ 121 นักฝึกสัตว์ขั้นสูงหรือ?

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ***** 

อีวาเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดเฒ่ารูปร่างผอมแห้งด้วยท่าทางที่สงบนิ่ง ในดวงตาที่จ้องมองออกไปไม่ได้มีความหวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย

สัตว์ประหลาดเฒ่าตนนี้เคยอยู่ในความทรงจำของเฟิร์สเช่นกัน และเฟิร์สเองก็คาดเดาไว้ว่ามันผู้นี้จะต้องเป็นตัวตนขอบเขตราชวงศ์ขั้นกลาง

“ลัทธิกระหายชีวา พวกเจ้ามุดอยู่ในรูมาเนิ่นนานพึ่งโผล่หัวมาตอนนี้แล้วยังมารุกรานแผ่นดินแห่งฮาดา พวกเจ้าไม่เหิมเกริมไปหน่อยหรอ?” อีวาเอ่ยออกมาอย่างเนิบๆ ในน้ำเสียงไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

ดวงตาของสัตว์ประหลาดเฒ่าพลันหรี่แคบลงในทันใด แววตามีไฟโทสะครุกรุ่นอยู่ในนั้น

“สาวน้อย เจ้านี่ช่างโอหังไม่น้อย เจ้าบุกมาที่นี่คนเดียวคิดว่าจะต้านทานกองทัพของข้าได้อย่างนั้นหรอ?” น้ำเสียงที่แหบแห้งเอ่ย

อีวาเผยรอยยิ้มออกมาและเอ่ยว่า “ไม่ใช่ว่าครั้งหนึ่งข้าเคยทำให้เจ้าหลบหนีมาแล้วไม่ใช่หรอ? ทั้งๆ ที่เจ้าเคยประกาศออกมาว่าจะจดจำวันนั้นเอาไว้ แต่มาวันนี้เจ้ากลับลืมมันไปหมดแล้วอย่างนั้นหรอ? คนของลัทธิกระหายชีวานี่ช่างใช้ไม่ได้เลยจริงๆ”

“หืม!” ดวงตาของสัตว์ประหลาดเฒ่าพลันเบิกกว้างขึ้นมาทันที

“คนที่ขัดขวางข้าในวันนั้นเป็นเจ้าอย่างนั้นหรอ!!!” น้ำเสียงที่ดุร้ายแผดร้องดังออกมาอย่างกึกก้อง

ตอนนั้นเองสัตว์ประหลาดเฒ่าก็พลันเกิดความร้อนใจขึ้นมา มันรีบหันไปมองยังกองทัพผู้กลืนกินที่เดินทัพเข้ามา

สัตว์ประหลาดเฒ่าโจมตีฮาดามาหลายเมืองแล้ว กองทัพของมันนั้นกวาดผ่านสิ่งมีชีวิตมาตลอดทาง ทำให้ในทุกที่ที่พวกมันเคลื่อนผ่านได้ล้างผลาญสรรพสิ่งไปจนสิ้น กลายเป็นเส้นทางมรณะไปหมดแล้ว

กองทัพผู้กลืนกินเดินทางได้รวดเร็วเหลือเกิน แต่คราวนี้สัตว์ประหลาดเฒ่ากลับหวั่นเกรงว่าความเร็วนี้จะกลายเป็นหายนะ

กองทัพจะเข้าใกล้ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้!

แต่ยังไม่ทันที่มันจะได้เอ่ยปากห้ามทัพ มุมปากของหญิงสาวก็ปรากฏเป็นรอยยิ้ม

“ถอยทัพออกห่างจากที่นี่เดี๋ยวนี้!” 

วินาทีที่สัตว์ประหลาดเฒ่าออกคำสั่งออกไป แววตาของเหล่าผู้กลืนกินกลับแปรเปลี่ยนไปเสียแล้ว

ไม่ทันแล้ว!

อ๊ากกกกกกกกก

เหล่าผู้กลืนกินนับไม่ถ้วนกลายเป็นวิปลาส ไม่สามารถควบคุมสติได้ พวกมันเปลี่ยนสีหน้าและแววตาแล้วพุ่งเข้าห้ำหั่นกันเอง

“เจ้า! ยัยผู้หญิงสารเลวนี่!” สัตว์ประหลาดเฒ่าแผดเสียงคำราม

ขณะที่มันกำลังจะโจมตีอีวา ดยุกในกองทัพผู้กลืนกินก็พุ่งเข้ามาห้ำหั่นกับสัตว์ประหลาดเฒ่าในทันที

สีหน้าของสัตว์ประหลาดเฒ่ากลายเป็นน่าเกลียด จ้องมองอีวาอย่างโกรธแค้น

“ครั้งนี้ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่” 

ตอนนั้นเองร่างอันผอมแห้งพลันยกแขนขวาขึ้นแล้วโบกมือออกไป

โครม!

ภายในความมืดส่งเสียงคำราม ร่างของสัตว์อสูรยักษ์โผล่ออกมาจากยานหมอกฟ้าทมิฬถึงสามตัว 

หนึ่งมีรูปร่างเหมือนจระเข้สีทองที่มีเขาเดี่ยวอันแหลมคม หนึ่งเหมือนสัตว์ร้ายตาเดียวที่มีปากกว้าง และอีกหนึ่งเหมือนราชสีที่มีขนสีครามสยายปีกเหมือนนกฟินิกซ์ที่ทรงพลัง

สัตว์อสูรทั้งสามล้วนอยู่ในขอบเขตราชวงศ์ทั้งสิ้น ยิ่งเป็นราชสีขนสีครามด้วยแล้ว การบ่มเพาะของมันดูเหมือนจะเป็นขั้นกลางเสียด้วยซ้ำ

“เจ้ากล้ามากที่บุกเดี่ยวมาที่นี่คนเดียว วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าสำนึกเสียใจที่มายั่วยุตัวตนอย่างข้า!” สัตว์ประหลาดเฒ่าเอ่ยอย่างเหนือกว่า

แม้หญิงสาวจะเป็นขอบเขตราชวงศ์ขั้นกลางคนหนึ่ง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับขอบเขตราชวงศ์ถึงสี่ตัวตนย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงความตายได้

ศึกนี้เขาต้องจัดการให้เสร็จโดยไว ก่อนที่ขอบเขตราชวงศ์คนอื่นที่เป็นกำลังเสริมจะมาถึงที่นี่

แม้ขอบเขตราชวงศ์จะเคลื่อนที่ได้เร็วมากหรืออาณาจักรจะมีค่ายกลเคลื่อนย้าย แต่ในสถานการณ์นี้พวกเขาย่อมไม่มีวันช่วยเหลือหญิงสาวผู้มีเรือนผมสีขาวนี้ได้ทันอย่างแน่นอน

“เจ้าสัตว์ประหลาดนี่ช่างพูดมากเสียจริง ถ้าหากจะสู้ก็รีบๆ เข้ามา” อีวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เหิมเกริม ในแววตาไม่ปรากฏความหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย

“ดี ... เช่นนั้นข้าจะสนองความต้องการของเจ้า!” ร่างอันผอมแห้งส่งเสียงตอบรับ แล้วความมืดก็ปะทุออกมาจากร่างของมันจนขยายใหญ่ขึ้นกลายเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งความมืดที่มีรยางค์นับไม่ถ้วนโผล่ออกมา

ดวงตาสีแดงกล่ำคู่นั้นจ้องมองไปที่อีวาก่อนจะมันจะส่งเสียงคำรามแล้วสาดรยางค์สีดำออกไปดุจสายฝนที่รวดเร็วเกินหยั่ง

“จัดการมันให้ข้า!”

สัตว์ประหลาดเฒ่าออกคำสั่งกับสัตว์อสูรขอบเขตราชวงศ์ทั้งสาม

ลัทธิกระหายชีวานั้นเป็นกองทัพที่ติดตามจอมมารอังกูล จอมมารมีชื่อเสียงในการกลืนกินและยิ่งใหญ่ขึ้นมาด้วยการกลืนกินสัตว์อสูร 

ต่อมาในมหาสงครามครั้งที่สองและสาม สัตว์อสูรก็มีบทบาทเข้าร่วมด้วย

ว่ากันว่าหลังจากที่จอมมารกลืนกินสัตว์อสูรเข้าไป มันจึงทำให้เขากลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่วิวัฒนาการณ์กับมนุษย์และสัตว์อสูร ตัวตนของจอมมารจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรพรรดิอสูร สามารถสั่งการมวลหมู่สัตว์อสูรใต้อาณัติได้ แม้แต่สัตว์อสูรขอบเขตจักรพรรดิบางตนก็ยังถูกอำนาจของจอมมารครอบงำ

ด้วยเหตุนี้สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งหลายตนจึงกลายมาเป็นกำลังรบให้กับลัทธิกระหายชีวา

ทันทีที่สัตว์ประหลาดเฒ่าเอ่ยสั่งการออกไป สัตว์อสูรขอบเขตราชวงศ์ทั้งสามก็เคลื่อนไหวในทันที

แต่ทว่า ...

หญิงสาวกลับผุดรอยยิ้มที่มุมปากออกมา เธอไม่ได้เตรียมตัวที่จะโจมตีโต้กลับหรือทำการป้องกันเลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้ามเธอกลับยืนเหยียบอากาศอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางที่สบายๆ ไม่ได้ดูกังวลต่อสิ่งใดเลย

แล้วตอนนั้นเองเหตุการณ์ทุกอย่างกลับไม่ใช่อย่างที่สัตว์ประหลาดเฒ่าคิดไว้ เพราะสัตว์อสูรทั้งสามที่เคลื่อนไหวกลับไม่ได้พุ่งเข้าไปโจมตีหญิงสาวผมขาว แต่กลับหันมาโจมตีตัวเขา

รยางค์สีดำที่พุ่งออกไปหมายจะทำลายล้างหญิงสาวผมเขาจากอาณาจักรฮาดา

ทว่าในตอนนี้สิงโตน้ำเงินครามกลับสยายปีกแล้วพุ่งเข้ามาขวางรยางค์อันร้ายกาจเหล่านั้นด้วยความเร็วอันน่าตกตะลึง สิงโตตัวนี้ไม่เพียงมีความเร็วที่เหนือชั้นแต่กลับยังมีร่างกายที่แข็งแกร่งอีกด้วย พลังสายเลือดน้ำแข็งครามระเบิดออกมาและขวางการโจมตีของสัตว์ประหลาดเฒ่าเอาไว้

โครม!

พวกเขาทั้งสองต่างเป็นขอบเขตราชวงศ์ขั้นกลางเหมือนกัน แม้พลังรบของสัตว์ประหลาดเฒ่าจะเหนือชั้นยิ่งกว่าแต่สิงโตน้ำเงินครามกลับสามารถทำลายการโจมตีนี้ไปได้ จนร่างของมันถูกผลักให้กระเด็นออกไปไกล

ซึ่งทิศทางที่กระเด็นออกไปก็เป็นทิศทางที่อีวายืนอยู่อีกด้วย

กรรจ์

สิงโตน้ำเงินครามคำรามออกมา ก่อนจะเดินไปด้านข้างของหญิงสาวผู้มีเรือนผมและคิ้วสีขาว

อีวายังคงแสดงท่าทีที่สงบนิ่งเหมือนดังเริ่มต้น มือขาวของเธอลูบไปที่ขนของสิงโตน้ำเงินคราม ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของสัตว์ประหลาดเฒ่า

“เป็นไปได้ยังไงกัน! เธอสามารถควบคุมสัตว์อสูรขอบเขตราชวงศ์ขั้นกลางได้!”

แม้ในโลกนี้จะไม่ขาดแคลนนักฝึกสัตว์​ และมีนักฝึกสัตว์บางคนที่ควบคุมสัตว์อสูรได้ทันตาเห็น แต่สัตว์อสูรที่ควบคุมได้ล้วนมีการบ่มเพาะที่ต่ำกว่า ซึ่งต่ำกว่าเป็นอย่างมาก

ส่วนสัตว์อสูรที่มีการบ่มเพาะเท่าเทียมกันหรือเหนือกว่า จะต้องทำพิธีกรรมพันธะสัญญาที่ยุ่งยากเสียก่อน และมีเงื่อนไขมากมายถึงจะทำมันได้สำเร็จ

แต่เธอคนนี้เป็นใครกัน เขายังไม่ทันที่จะได้เห็นเธอทำอะไรด้วยซ้ำ หรือบนร่างของสัตว์อสูรไม่มีแม้แต่ร่องรอยของการทำพันธะสัญญา สัตว์อสูรตนนั้นกลับแปรพักตร์ไปอยู่ข้างเธอเสียดื้อๆ แถมยังดูเชื่องเป็นอย่างมาก

ยังไม่ทันที่สัตว์ประหลาดเฒ่าจะได้คิดอะไร สองสัตว์อสูรขอบเขตราชวงศ์ที่มาด้วยกันก็ทำการโจมตีเขาซ้ำในทันที

ตูม! ตูม! ตูม!

จระเข้สีทองปลดปล่อยลำแสงทำลายล้าง ส่วนปีศาจตาเดียวก็สร้างหอกสีดำพุ่งโจมตีเขาในทันที

สัตว์ประหลาดเฒ่าป้องกันตัวด้วยการม้วนรยางค์สีดำเป็นพายุครอบคลุมร่างกาย ด้วยขั้นพลังบ่มเพาะที่สูงส่งกว่าทำให้เขาได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย

สายตาของเขามองไปที่อีวาอย่างเคียดแค้น

การต่อสู้ด้านล้างกองทัพก็ล้างผลาญกันเอง การต่อสู้ด้านบนสัตว์อสูรที่พามาด้วยก็ถูกทำให้แปรพักตร์

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอับจนขนาดนี้

หญิงสาวตรงหน้าผู้นี้น่ากลัวเกินไปแล้ว