หลังจากที่รับประทานอาหารค่ำแล้วคนทุกคนต่างก็แยกย้ายกันกลับไปที่ตำหนักของตัวเอง ลี่ถิงหยาดน้ำตาไหลอาบหน้าด้วยความคับแค้นใจที่ตัวของนางนั้นไม่สามารถที่จะทำอะไรนางสารเลวได้เลยนางทำได้แต่ทนแล้วก็ทน
“ท่านแม่ ท่านจะให้ข้ายอมนางสารเลวนั่นไปถึงเมื่อไหร่ข้าเกลียดนางท่านได้ยินไหมว่าข้าเกลียดนางข้าอยากที่จะให้ท่านพ่อรักข้าคนเดียว” มีเพียงแต่แม่ของนางเท่านั้นที่จะได้เห็นธาตุแท้ของนาง
“ลี่ถิงตัวเ้านั้นต้องใจเย็นเข้าไว้ การที่เป็ผู้หญิงที่ดีก็ย่อมที่จะได้ชีวิตคู่ที่ดีไม่มีชายใดที่จะนิยมชมชอบผู้หญิงก้าวร้าว พี่สาวของเ้ามันก็มีดีแค่เพียงหน้าตา แต่เอาเข้าจริงก็เป็เพียงเด็กเหลือขอธรรมดาผู้หนึ่งเ้าอย่าได้ไปใส่ใจนางเมื่อเวลานั้นมาถึงเ้าค่อยจัดการนางก็ยังไม่สาย” ความร้ายลึกที่ภายใต้ใบหน้าที่สุดแสนจะอ่อนโยนนางได้มาจากท่านแม่ของนางนั่นเองดูเหมือนว่าภายในจวนของท่านแม่ทัพนั้นการแข่งขันค่อนข้างที่จะสูงเพื่อที่จะมัดใจสามี
“ค่ะท่านแม่ ข้าจะเชื่อฟังท่าน” นางตอบรับอย่างเชื่อฟังเป็เพราะตัวของนางนั้นถูกปลูกฝั่งมาั้แ่เด็กว่าให้เกลียดลี่อิงกับแม่ของนางยิ่งวันเวลาผ่านไปความเกลียดชังภายในใจจะมีแต่เพิ่มขึ้น
หลายวันต่อมา ลี่ถิงปั้นสีหน้าที่ยิ้มแย้มพร้อมทั้งกล่าวทักทายลี่อิงอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้นนางทำราวกับว่าพี่สาวต่างมารดาของนางนั้นเป็บุคคลที่ตัวของนางรักมากที่สุด
“ท่านพี่ลี่อิงวันนี้พวกเราไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้ด้วยกันนะ ท่านพ่อพึ่งสั่งให้คนงานจัดสวนดอกไม้ใหม่” สีหน้าที่ยิ้มแย้มและไร้เดียงสาของนางนั้นแอบซ่อนความร้ายกาจเอาไว้อยู่เพียงแค่นี้ก็รู้แล้วว่าตัวของนางนั้นทำทีเป็พูดดีกับนาง ลิอิ่งเองก็อยากรู้เช่นกันเด็กหญิงคนนี้จะซ่อนความร้ายกาจอะไรบ้างภายใต้ใบหน้าที่สุดแสนจะอ่อนโยนของนาง
“ได้สิข้าว่างอยู่พอดี” ลี่อิงตอบรับคำเชิญชวนของนางสาวต่างมารดาอย่างว่าง่าย หลังจากนั้นไม่นานเด็กสาวที่มีสีหน้าที่ดูเหมือนคนไร้เดียงสาแสยะยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะเปิดปากพูดกับพี่สาวของนาง
“อ่อ...ข้าลืมสนิทไปเลยดูเหมือนว่าท่านแม่จะเรียกใช้งานข้าแล้วไว้คราวหน้านะท่านพี่ลี่อิง” นางทำทีเหมือนคนหน้าตาใสซื่อพร้อมทั้งพูดอย่างเสียดายนางส่งเสียงหัวเราะด้วยรอยยิ้มที่สุดแสนจะอ่อนหวานหลังจากนั้นสาวน้อยนางก็รีบเดินหายไป
“เห้อ..การก่อกวนแบบเด็กๆซินะ เพียงแค่นี้ก็รู้แล้วว่าเ้าไม่ได้ใสซื่ออย่างที่ทุกคนเห็น” ลี่อิงมองตามหลังน้องสาวต่างมารดาไป หลังจากนั้นไม่กี่วันนางก็มาก่อกวนอีกจนได้ จนตัวของเธอนั้นเริ่มที่จะมีน้ำโหขึ้นมาบ้างแล้วแต่เธอก็ไม่อยากที่จะไปถือสาหาความกับเด็กๆถึงแม้ว่าจะอายุไล่เลี่ยกันแต่ดวงจิติญญาของเธอนั้นก็แก่กว่าเธอจึงค่อยๆพยายามปล่อยวางอย่างช้าๆ
“พี่ลี่อิงวันนี้พวกเราไปดื่มชาด้วยกันเถอะ” หญิงสาวที่ไร้เดียงสานางก็ยังคงมาก่อกวนลี่อิงเช่นดังเดิมพอนางตอบรับเด็กสาวคนนี้ก็จะตอบปฏิเสธพร้อมทั้งอ้างธุระด่วนอยู่ตลอดเวลา
“หว้า...เสียดายจริงวันนี้ท่านแม่เรียกใช้ข้าอีกแล้วขอโทษจริงๆนะท่านพี่” นางยิ้มเยาะหลังจากนั้นก็ค่อยๆเดินหันหลังกลับไปนางสามารถกลั่นแกล้งพี่สาวของนางได้ทุกวันทำให้ตัวของนางนั้นรู้สึกมีความสุขเป็อย่างมาก
“นางสารเลว นางโรคจิต เ้าว่างมากนักเหรอที่มาก่อกวนข้าได้ทุกวัน” ลี่อิงด่าน้องสาวต่างมารดาด้วยความโมโหสุดขีดนางพยายามแล้วที่จะอดทนแต่ก็อดทนต่อพฤติกรรมน้องสาวคนนี้ไม่ไหวจริงๆ น้องสาวต่างมารดาถึงกับหลั่งน้ำตาไหลอาบแก้มเพราะั้แ่เกิดมาในชีวิตนางไม่เคยโดนใครดุด่าแรงเท่านี้มาก่อน
“หึ ไปซะได้ก็ดี” ลี่อิงนั้นเกลียดคนที่ชอบเสแสร้งอย่างถึงที่สุดแต่คิดไม่ถึงเลยคนที่นางเกลียดที่สุดบนโลกใบนี้นั้นกับเป็น้องสาวต่างมารดาของนางจะไม่ให้นางเคียดแค้นไปได้อย่างไรก็เมื่อสตรีนางนี้วางแผนชั่วไว้กับนาง
“ลี่อิง นางสารเลวเ้าไปว่าอะไรน้อง” ยังไม่ทันไรเสียงดุด่าก็มาแต่ไกลแล้ว เสียงของคนผู้นี้นั้นจะเป็ใครไปไม่ได้นอกซะจากแม่ของลี่ถิงยามที่ตัวของนางหมดทางสู้สาวน้อยผู้ที่สุดแสนจะอ่อนแอนางนี้นั้นก็จะไปฟ้องแม่ของนางอยู่เสมอ
“ท่านแม่รอง” เด็กสาวตัวน้อยกล่าวทักทายหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเรียบร้อยอ่อนหวานดูเหมือนว่าเอาเข้าจริงกิริยาท่าทางของนางนั้นก็งดงามไม่น้อยทำให้หญิงสาวตรงหน้าอารมณ์เริ่มที่จะเย็นลงขึ้นมาบ้าง
“เ้าพูดอะไรกับน้องทำไมถึงน้องร้องไห้เ้าอธิบายเหตุผลต่อแม่รองมาเดี๋ยวนี้” จริงอยู่ที่ตัวของเธอนั้นเต็มไปด้วยความร้ายกาจแต่ยามที่ถูกเด็กสาวตรงหน้าแสดงกิริยาด้วยความเรียบร้อยอ่อนหวานมันทำให้ตัวของนางนั้นแทบไปไม่เป็นี่มันคือเด็กสาวปากดีที่ตัวของนางรู้จักจริงๆเหรอราวกับว่าเด็กสาวคนนี้เป็คนที่นางไม่เคยรู้จักมาก่อนความโกรธเคืองเริ่มที่จะเบาบางลงนางไม่อยากที่จะถือสาหาความกับเด็กน้อย เป็ศัตรูกันก็แต่เพียงรุ่นแม่ก็พอแล้วนางไม่ควรที่จะจิตใจคับแคบกับเด็ก
“ท่านแม่รองข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้วจริงๆ คราวหลังข้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว” ลี่อิงบีบน้ำตาออกมาพร้อมจับกุมมือหญิงสาวตรงหน้าใน่ชีวิตที่แล้วตัวของนางนั้นไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อนนางจะลองทำเป็ครั้งแรก
“เห้อ...ถึงอย่างไรทั้งเ้าและลี่ถิงก็มีพ่อคนเดียวกันพวกเ้าก็ควรที่จะรักกันให้มากแม่รองหวังว่าเ้าจะไม่ทำเช่นนี้อีก” นางั์เมื่อครู่เปลี่ยนสำเนียงเป็นางฟ้าทันทีเมื่อเจอลูกอ้อนของเด็กน้อยที่ไร้เดียงสาเข้าไป
“แม่รองนั้นใจกว้างที่สุด สมแล้วที่ท่านพ่อของข้ามักพูดชื่นชมท่านอยู่เสมอว่าให้เอาแบบอย่างแม่รองเข้าไว้” เด็กสาวตัวน้อยพูดเอาอกเอาใจหญิงสาวตรงหน้าใบหน้าของนางนั้นถึงกับยิ้มแย้มขึ้นมาในทันทีราวกับว่าลืมเื่ที่เกิดกับลูกของตน
“ท่านแม่ทัพพูดถึงข้าเช่นนั้นจริงๆอย่างงั้นเหรอ” นางพูดออกมาด้วยท่าทีที่เขินอายแต่เอาเท่าที่รู้มาตัวของท่านแม่ทัพติดในตัวแม่ของเด็กสาวคนนี้เป็อย่างมากนางคิดไม่ถึงเลยว่าท่านแม่ทัพจะแอบพูดชื่นชมนางลับหลังเช่นนี้
“ท่านพ่อเป็ถึงชายชาตรียอดนักรบจะให้เขาบอกความรู้สึกกับท่านตรงๆได้อย่างไร เขาทำได้แต่เพียงบอกความรู้สึกภายในใจผ่านข้าก็เท่านั้น” แม่รองของเธอนั้นตัวแทบลอยเมื่อรับฟังคำโกหกของเด็กน้อยมันทำให้สายตาของเธอที่มองเด็กคนนี้แทบที่จะเปลี่ยนไปในทันที
“แม่ของเ้าเลี้ยงเ้ามาดีจริงๆมันทำให้ตัวของข้านั้นรู้สึกละอายใจยิ่งนัก แต่ในเื่ของท่านแม่ทัพข้าไม่มีวันที่จะยอมแพ้นางอย่างเด็ดขาด” เธอเดินหันหลังหนีหายกลับไปในทันที
“ท่านแม่แล้วเื่ของข้าล่ะ ท่านรับปากว่าจะจัดการให้ข้าก็ใช่เหรอ” ลี่ถิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความไม่ยินยอมเมื่อท่านแม่ของนางจะกลับไปโดยง่ายเช่นนี้
“พอเถอะลูก ยังไงเขาก็เป็พี่สาวของเ้าดีๆกันไว้นะ” แม่ของเธอสบสายตากับเธอแค่แปปเดียวหลังจากนั้นก็รีบเดินหายไปทันทีทั้งที่ก่อนหน้านี้นางยังทำท่ารังเกียจอยู่เลย ทำไมท่านแม่ของนางเปลี่ยนไปได้มากถึงขนาดนี้
“ไม่จริง ไม่จริง กริ๊ดดดดดด กริ๊ดดดดด” หญิงสาวที่ทำตัวเรียบร้อยอ่อนหวานอยู่เสมอนางถึงกับร้องะโแหกปากกริ๊ดออกมาทันทีคนที่สมควรที่จะช่วยเหลือนางมากที่สุดแล้วทำไมถึงเป็เช่นนี้ไปซะได้
“โอ๋...โอ๋..มาแล้วธาตุแท้ของเ้ามันออกมาแล้วช่างเป็ภาพที่น่าดูชมนัก” สีหน้าของลี่อิงในตอนนี้นั้นมีความสุขเป็อย่างมากที่ได้เห็นน้องสาวต่างมารดาของตนหลุดการควบคุมเช่นนี้ภาพที่สุดแสนจะสวยงามเช่นนี้มันเป็ภาพที่่ชีวิตที่แล้วของนางไม่เคยเห็นเพราะตัวของ ลี่ถิง นั้นมักจะทำตัวเรียบร้อยอ่อนหวานอยู่ตลอดเวลา หนึ่งในวิธีการแก้แค้นที่เจ็บแสบที่สุดก็คือการแย่งชิงคนรักที่อยู่รอบตัวของนาง
695
