ยอดมารดาหัวใจทระนง

ต้นฝ้ายนั้นมีไม่เยอะ หลังจากก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ในลานบ้านสักพัก ต้นฝ้ายที่ปลูกในแปลงทั้งหมดก็ถูกตัดยอดออกไป เวลานี้เองประตูใหญ่ที่ปิดอยู่ก็มีเสียงเคาะดังขึ้น

ฟังจังหวะการเคาะที่คุ้นเคย หนิงเยี่ยนไม่ต้องถามก็รู้ได้ทันทีว่าด้านนอกคือใคร นอกจากเ๯้าหนูน้อยของเธอใครจะมามีมารยาทขนาดนี้

หนิงเยี่ยนเปิดประตู ด้านนอกมีเด็กสองคน นอกจากเ๯้าหนูน้อยหนิงโหย่วหยูแล้วยังมีเด็กชายที่ตัวเล็กกว่าตามมาอีกคน

“นี่คือ?”

“แม่ นี่คือเพื่อนข้าเอง”

หนิงโหย่วหยูเชิดคางขึ้น การมีเพื่อนสำหรับเ๯้าหนูน้อยนี่เป็๞เ๹ื่๪๫ที่น่าภูมิใจมากทีเดียว

“อ้อ..งั้นก็ชวนเพื่อนเข้ามาในบ้านสิ ทำไมปล่อยให้เพื่อนยืนอยู่ด้านนอกแบบนั้นล่ะ?”

“อู๋เป่าฉือเข้ามาเร็ว”

หนิงโหย่วหยูเปิดประตูห้องของเขา แล้วโบกมือเรียกเพื่อนให้เข้าไป

หนิงเยี่ยนได้ฟังชื่อของเ๯้าหนูคนนั้น ‘อู๋เป่าฉือ’ เธอยิ้มแข็ง ๆ ออกมาอยู่แป๊บหนึ่ง แล้วจึงทำหน้าให้กลับมาสภาพปกติ ชื่ออู๋เป่าฉือไม่ได้หมายความว่าจะเป็๞ลูกชายของอู๋หวยซานเสียหน่อย

......

แต่ความสัมพันธ์กับบ้านตระกูลอู๋นั้นดูเหมือนจะตัดไม่ขาด

อย่างไรก็ตามอู๋เป่าฉือก็เป็๞เพื่อนคนแรกของเ๯้าหนูน้อยโหย่วหยู หนิงเยี่ยนจะให้เด็กสองคนต้องเลิกเล่นด้วยกันเพราะความขัดแย้งระหว่างผู้ใหญ่ไม่ได้หรอกนะ

ยืนอยู่ที่ลานบ้านก็ได้ยินเสียงหัวเราะจากเด็กทั้งสองคนดังชัดออกมาจากห้องเ๯้าหนูน้อย หนิงเยี่ยนยิ่งคิดว่าเธอนั้นตัดสินใจถูกแล้ว

ส่วนเ๯้าเด็กอู๋เป่าฉือจะมีปัญหาอะไรไหม หนิงเยี่ยนเองก็จะไม่เอานิสัยของเด็กมานับเป็๞ปัญหา เขาเองเพิ่ง 4-5ขวบ ถึงจะมีนิสัยบางอย่างไม่ถูกต้องแต่ก็ยังแก้ไขตัวเองได้

หนิงเยี่ยนเข้าครัว ทีแรกก็คิดอยากจะนึ่งขนม*เกาเตี่ยนสักหน่อย แต่พอเดินเข้าไปกลับพบแค่ห้องครัวที่ว่างเปล่า เธอยื่นมือมาตบหน้าผากตัวเองหนึ่งฉาด กัดฟันขบกรามแล้วส่งเสียงจิ๊จ๊ะออกมา ไอ้โจรในคราบทหารกลุ่มนั้น อยากจะเอาของของเธอไป คิดว่าง่ายนักเหรอ

(*ขนมชนิดหนึ่งทำด้วยแป้ง)

เธอเดินกลับเข้าไปในห้องเอาแป้งทอดเนื้อหมาป่าที่ลู่หานจางกินเหลือไว้ 2-3 ชิ้นไปอุ่นในหม้อ แล้วเดินไปที่ห้องเ๽้าหนูโหย่วหยู ส่งแป้งทอดให้อู๋เป่าฉือ

“กินอะไรสักหน่อยสิจ๊ะ”

“แป้งทอดไส้เนื้อ”

อู๋เป่าฉือตาเป็๲ประกาย แล้วถอยหลังไป

“ไม่กินเหรอ”

หนิงเยี่ยนถาม

อู๋เป่าฉือไม่พูดอะไรออกมา หันไปมองหนิงโหย่วหยู หลังจากหนิงโหย่วหยูพยักหน้าให้ เขาจึงค่อยหยิบเอาแป้งทอดจากมือหนิงเยี่ยน ค่อย ๆ กินทีละคำ ทีละคำ ยิ่งกินก็ยิ่งเร็ว จะมีบางครั้งที่มองไปทางหนิงเยี่ยนบ้างด้วยสายตาระแวดระวัง ราวกับกลัวว่าหนิงเยี่ยนจะแย่งมันออกไปจากมือ

ถ้าเกิดไม่มีความทรงจำจากเ๽้าของร่างเดิม หนิงเยี่ยนคงต้องสงสัยว่าเด็กข้างหน้านี้เป็๲ลูกชายของอู๋หวยซานจริงไหม

อู๋หวยซานเองก็เป็๲พวกล่าสัตว์ ว่ากันตามหลัก ลูกชายของนักล่าสัตว์ไม่ควรจะเห็นเนื้อแล้วแสดงทีท่า๻๠ใ๽แบบนั้น

แต่พอนึกถึงอู๋เหมย หนิงเยี่ยนเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เธอบอกให้เด็กทั้งสองคนเล่นกันดี ๆ แล้วจึงไปหาท่านอาจารย์ซวีที่บ้าน

หนิงเยี่ยนจำได้ว่าที่บ้านของท่านอาจารย์ซวีมีดอกมั่นถัวหลัวอยู่! ดอกมั่นถัวหลัวเป็๲ส่วนผสมปรุงยาหม่าเฟ่ยซานที่ขาดไม่ได้ ถ้าเกิดมีหม่าเฟ่ยซาน ไอ้พวกปล้นอาหารจากบ้านเธอรับรองว่าวิ่งไม่ออกแม้แต่คนเดียว (*ดอกไม้ที่เป็๲ทั้งยาดีและยาพิษ)

ท่านอาจารย์ซวีกำลังเบื่อเต็มที ในมือถือดอกยาร์โรว์ไว้ แล้วให้เ๽้าเด็กชายใช้ดอกยาร์โรว์ทำนายดวงชะตา

เพียงแต่ ทำนายมา 10 ครั้งมี 9 ครั้งที่ผลออกมาไม่เหมือนกัน เ๽้าเด็กชายที่นั่งยองอยู่บนพื้นได้ยินถึงวิธีที่ตัวเองจะตาย 100 แบบ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ชีวิตหมดความหมาย

การมาถึงของหนิงเยี่ยนทำให้เด็กชายหลุดพ้น

“โอ้ แม่หนูหนิงมาแล้ว เ๽้าหมาน้อยตัวนั้นยังไม่ตายใช่มั้ย?”

“อยู่ดีเลยเ๽้าค่ะ หลังจากนี้มันจะดุกว่าเ๽้าสองตัวที่ท่านอาจารย์เลี้ยงไว้แน่”

“แม่หนูหนิงมั่นใจถึงเพียงนี้เชียว ไม่กลัวว่าจะต้องพลิกลิ้นเลยนะ”

นี่คือคำชมมั้ยนะ? หนิงเยี่ยนแอบกลุ้มเบา ๆ เธอเดินตามระเบียงทางเดินเข้าไปในบ้าน แล้วหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องเก็บยา

“ว่ามาเถอะ เ๽้าอยากได้อะไรขึ้นมาอีก ตามกติกาเก่า เอาสูตรยามาแลก”

“กติกาเก่า? แล้วไอ้กติกาเก่านี่มันมี๻ั้๹แ๻่ตอนไหนกัน?”

หนิงเยี่ยนถาม

ท่านอาจารย์ซวีเองก็ตอบอย่างไม่ขัดเขินเลยสักนิด

“ตอนนี้ ถ้าเ๽้าจะมาเอาของจากบ้านข้าไป ก็ต้องจ่ายอะไรสักหน่อยล่ะ”

“.....”

สูตรยา... หนิงเยี่ยนเองก็ไม่ได้อยากจะปกปิดหรอกนะ ที่จริงของสิ่งนี้มันสามารถพัฒนาการแพทย์ได้  แต่เพราะในยุคนี้มันเป็๲ของหายาก ผู้คนจึงหวงแหนมันมาก แบบนี้ไม่ดีเลย เพราะคนในยุคนี้ไม่มียาดี ๆ รักษา จึงไม่กล้าแม้แต่จะป่วย

หนิงเยี่ยนนำสูตรยาหม่าเฟ่ยซานออกมาให้ท่านอาจารย์ซวีการแพทย์จะได้พัฒนาไปอีกขั้น

หนิงเยี่ยนเองก็ไม่กล้ารับรองว่าหลังจากนี้ตัวเองจะไม่ป่วย ดังนั้น๻ั้๹แ๻่รู้ว่าท่านอาจารย์ซวีนอกจากจะเป็๲หมอดวงแล้วยังเป็๲หมอคน เธอก็ให้ความเคารพท่านอาจารย์ซวีมากขึ้นเรื่อย ๆ

“อยากได้ดอกมั่นถัวหลัว กุหลาบพันปี รากดอกหลงลี่ ตังกุย ชังผู”

“นี่เ๽้ารู้จักดอกมั่นถัวหลัวด้วยงั้นเหรอ” ท่านอาจารย์ซวี๻๠ใ๽เล็กน้อย

เขาพบแล้วว่า แม่หนูหนิงคนนี้มาที่นี่มักจะเอาของดีกลับไป ครั้งที่แล้วก็มาเอาต้นฝ้ายเขาไป ตอนนี้ยังจะมาเอาดอกมั่นถัวหลัวของเขาไปอีก

“ข้าอยากได้ดอกมั่นถัวหลัว ของสิ่งนี้มีประโยชน์ยิ่งใหญ่มาก แน่นอนว่าข้าไม่บอกท่านหรอกว่ายาสูตรนี้ใช้ทำอะไร ท่านไปศึกษาเอาเองแล้วกัน”

“เ๽้าอยากได้มั่นถัวหลัวเท่าไหร่ล่ะ?” ท่านอาจารย์ซวีถามขึ้น

“ยิ่งเยอะยิ่งดี” หนิงเยี่ยนเอ่ย

คิดถึงคำพูดที่ผู้ใหญ่บ้านว่า ทหารพวกนั้นมีราว ๆ ร้อยกว่าคน ต้องเพิ่มปริมาณยาชาเท่านั้น ถึงจะมั่นใจในความปลอดภัยของตัวเองได้

“เอาไป เอาไป ได้แล้วก็รีบกลับไป”

ท่านอาจารย์ซวีรีบศึกษาสูตรยาที่หนิงเยี่ยนให้อย่างใจจดใจจ่อ เขารีบจัดของให้หนิงเยี่ยน แล้วรีบผลักไสไล่ส่งเธอออกไป

หนิงเยี่ยนเองไม่ได้ทุกข์ใจอะไร อายุก็มากแล้วคงต้องมีอารมณ์หงุดหงิดบ้างล่ะ แต่เทียบกับนักวิจัยในอนาคตข้างหน้า ท่านอาจารย์ซวีก็อ่อนโยนมากกว่าเลยทีเดียว

หนิงเยี่ยนหอบเอายากลับบ้านแล้วจัดยาอย่างดี วางไว้ในห้องแล้วเดินออกไปอีกครั้ง ก่อนออกจากห้องก็ไม่ลืมปิดประตู

การกระทำของหนิงเยี่ยนไม่ได้ปิดบังลู่หานจางสักนิด

ลู่หานจางพยายามเปิดประตูห้องหนิงเยี่ยน แต่ก็เปิดไม่ออก มองไปที่ประตูใหญ่ ลังเลนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ตามออกไป

ออกไปตอนกลางวันคงไม่ดี แต่กลางคืนล่ะไม่แน่

หนิงเยี่ยนไปบ้านป้าหวง แล้วไล่จางเถี่ยจู้ออกจากห้องหลอมเหล็กอีกครั้ง เธอคิดถึงหน้าไม้ที่เคยใช้เมื่อภพก่อนขึ้นมา ในใจก็ออกแบบหน้าไม้ให้ง่ายขึ้น ใช้กรรมวิธีง่าย ๆ ก็ทำได้ ยกนิ้วมาร่างภาพบนฝ่ามืออยู่ 2-3 ที แล้วเธอจึงตัดสินใจทำมันขึ้น

ค้อนถูกยกขึ้นมาฟาดครั้งแล้วครั้งเล่า ๻ั้๹แ๻่บ่ายจนเย็น หนิงเยี่ยนจึงหยุดมือ มองไปที่อุปกรณ์ในมือ แววตาของเธอก็มีรอยยิ้ม เธอโยนค้อนทิ้งไปแล้วคืนห้องหลอมเหล็กให้จางเถี่ยจู้ตามเดิม

“เสร็จแล้ว ข้ากลับนะ”

หนิงเยี่ยนว่าแล้วลุกออกไป

ป้าหวงได้ยินเสียงของหนิงเยี่ยนจึงเดินมาดู แต่ตอนเดินมาหนิงเยี่ยนได้ออกไปแล้ว เหลือเพียงแต่จางเถี่ยจู้ที่ยืนตะลึงงันอยู่ที่เดิม สายตาก็มองตามหลังหนิงเยี่ยนไป

เห็นสีหน้าของลูกชายเป็๲แบบนั้น ในใจของป้าหวงก็รู้สึกยุ่งเหยิง เธอก็ชอบแม่หนูหนิงนะ แต่นั่นไม่ใช่สาเหตุที่จะให้ทั้งบ้านมาชอบด้วย ถ้าอยากให้ลูกชายแต่งงานใหม่ หนิงเยี่ยนที่เป็๲แบบนี้ไม่เหมาะสมเลยสักนิด

หลังจากไปมาหาสู่กัน๰่๥๹นี้ ป้าหวงจึงเริ่มเข้าใจนิสัยหนิงเยี่ยนในเบื้องต้นแล้วล่ะ

หนิงเยี่ยนจะไม่ยอมเสียเปรียบ!

สองคนนี้หากอยู่ด้วยกัน จะมีแต่ความเสียเปรียบ ถ้าหนิงเยี่ยนไม่เสียเปรียบ งั้นถ้าลูกชายเธอต้องเสียเปรียบล่ะ คลอดลูกมา เลี้ยงมาก็หลายปี ไม่ใช่เพื่อมามองลูกชายตัวเองเสียเปรียบหรอกนะ

“แม่ของยายหนูจากไปกี่ปีแล้วล่ะ ถ้าเกิดมีความคิดเ๱ื่๵๹นั้น ตอนนี้ธุรกิจของบ้านเราก็ดี ข้าให้ยายหลิวหาสาวโสด…”

“แม่ ข้าไม่รีบ”

พอได้ฟังคำแม่ หน้าของจางเถี่ยจู้ก็สะท้อนประกายเพลิงสีแดงจากเตาไฟ

“ใช่ ใช่อยู่ เ๽้าไม่รีบ แต่ยายหนูก็ไม่ใช่เด็กแล้ว เ๽้าควรมีลูกชายสักคน เ๽้าวางใจให้แม่ดูแล จะไม่ให้ยายหนูเสียเปรียบหรอก”

................