ซ่อนกลิ่น
Ep5
เ้าขุนบังคับผมให้นั่งซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจกลับบ้านโดยให้ผมทิ้งรถของตัวเองไว้ที่ผับ แล้วจะให้คนมาเอากลับตลอดทางที่คนเด็กกว่าขับรถไปตามท้องถนน ผมได้แต่หลับตาแน่นด้วยความกลัว ท่อนแขนเรียวกอดเอวเ้าขุนไว้แน่น
“เ้าขุน เบาๆ!” ผมเอ่ยบอกเ้าขุนแข่งกับเสียงลมที่ตีปะทะหน้าเพราะความเร็วของรถมือเรียวกอดเอวสอบไว้แน่นด้วยความกลัว เ้าขุนไม่ฟังคำที่ผมพูดแต่กลับเร่งเครื่องให้เร็วขึ้นกว่าเดิม จนผมต้องหลับตาแน่นเพราะกลัวว่าความเร็วที่เ้าขุนขับจะทำให้เกิดอุบัติเหตุ
เพียงเวลาไม่นานเราก็มาถึงบ้านอย่างปลอดภัยขาเรียวสั่นๆรีบก้าวลงจากรถทันทีที่มาถึง เ้าของรถนั่งมองผมด้วยสายตาเย้ยหยัน
“น่าสมเพช” เสียงเข้มเอ่ยบอกแค่นั้น แล้ววาดขาลงจากรถ เดินตรงเข้าไปในบ้านโดยทิ้งผมไว้ด้านหลัง
ผมเดินขึ้นมาที่ห้องนอนด้วยใบหน้าไม่พอใจแต่พอเปิดประตูเข้ามาแล้วเจอน้ำหวาน ก็ต้องรีบเปลี่ยนสีหน้าให้ภรรยาทันที
“ซ่อนไปมาน้ำหวานกลับมาแล้วไม่เจอ”
“ผมไปตามเ้าขุนนะ” ผมยกยิ้มให้น้ำหวานบางๆ พลางเดินเข้าไปกอดเอวบางของน้ำหวานพลันหัวคิ้วก็ขมวดเข้าหากันแน่น เพราะได้กลิ่นแปลกๆจากตัวของน้ำหวานมันเหมือน...กลิ่นดอกราตรี
“น้ำหวานกลับมานานแล้วหรอ”ผมผละกายออกเอ่ยถามคนตรงหน้า น้ำหวานยกยิ้มให้บางๆมือเรียวลูบข้างแก้มผมช้าๆ
“สักพักแล้วค่ะ”
“หิวไหมเดี๋ยวผมไปทำอะไรให้กิน” เมื่อผมเอ่ยจบน้ำหวานก็พยักหน้ารับๆ ผมจึงหมุนตัวเดินออกจากห้องลงไปยังชั้นล่างหาของที่พอทำอะไรง่ายๆให้ภรรยากินมื้อค่ำ
7:19น.
เช้านี้เ้าขุนและปีบลงมาทานข้าวเช้าพร้อมกับผมใบหน้าหล่อคมนิ่งเรียบไร้อารมณ์ ผมมองหน้าเ้าขุนเพียงนิดก่อนจะหันมายกยิ้มให้ปีบบางๆ
“วันนี้เลิกเรียนแล้วตรงกลับบ้านเลยนะ”ผมเอ่ยบอกกับปีบ ซึ่งเด็กโอเมก้าตรงหน้าก็พยักหน้ารับเบาๆแล้วลงมือทานข้าวต่อบรรยากาศอึดอัดภายในห้องอาหารทำให้ผมรู้สึกอิ่มเร็วขึ้นจึงเลือกที่จะขึ้นไปปลุกน้ำหวานให้ลงมาท่านข้าวเช้า
“รถนะให้คนไปเอามาให้แล้วนะ” เสียงเข้มเอ่ยบอกโดยไม่เงยหน้ามามองหน้าผมซึ่งผมก็หยุดยืนฟังเ้าขุนก่อนจะยกยิ้มร่าเริงเมื่อเ้าขุนดูเหมือนจะเปิดใจให้ผมบ้าง
“ขอบใจ” หลังจากเอ่ยจบก็เดินขึ้นชั้นบนไป จึงทำให้ผมไม่ได้ััถึงแรงข่มที่อัลฟ่าเพียงคนเดียวในบ้านปล่อยออกมา
ขาเรียวเดินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มน้ำหวานยังคงนอนหลับสนิทไม่รู้เื่อยู่บนเตียงเช่นเคยผมเลยเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ มือเรียวยกขึ้นลูบหัวน้ำหวานแ่เบา
“น้ำหวาน ตื่นได้แล้ว”ผมเอ่ยเรียกน้ำหวานเสียงอ่อนโยน น้ำหวานลืมตาขึ้นมามองหน้าผมเพียงนิดพร้อมรอยยิ้มก่อนจะหลับต่อผมจึงก้มลงไปใกล้มากขึ้น ก่อนจะชะงักนิ่งเมื่อตรงลำคอขาวของน้ำหวานมีรอยแดงจางๆซึ่งผมดูก็รู้ว่ามันคือรอยอะไร แต่ผมก็เลือกที่จะทำเป็มองไม่เห็นและปล่อยผ่านมันไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เช่นทุกที
“ลงไปทานข้าวกันเถอะ”
“ซ่อนลงไปก่อนเลยเดี๋ยวน้ำหวานตามลงไปนะ” เสียงใสเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มผมจึงพยักหน้ารับเบาๆแล้วเดินออกจากห้อง พลันข่มตาหลับเพื่อลบสิ่งที่เห็นเมื่อครู่
196
