“เหอหลง เหอหลงง” ััอุ่นๆจากหยดน้ำหล่นกระทบลงบนใบหน้าของเด็กหนุ่มพลันปลุกเขาตื่นจากการหลับใหล“อั่กก…” เืสีชาดไหลรินจากมุมปากด้านซ้าย ความเ็ปดั่งเข็มนับพันทิ่มแทงผ่านกายฉับพลันปรากฎขึ้นในกายของชายหนุ่มทันทีที่รู้สึกตัวขึ้น
หลังจากลืมตาขึ้นสิ่งแรกที่ฉายวาบผ่านเข้ามาในตาชายหนุ่มคือภาพของหญิงสาววัยกลางคนกับแววตาอันเศร้าโศกประดับบนใบหน้าอันอ่อนโยน ทางน้ำตาไหลโรยดุจฟ้าครึ้มฝนโปรยในฤดูใบไม้ร่วง แม้หน้าตาจะมีร่องรอยของอายุแต่มิอาจปกปิดความสง่าในวันวาน นางใส่เสื้อผ้าที่ดูเก่าสีครามซีดแต่กลับดูสะอาดสะอ้านผ่านการดูแลอย่างเอาใจใส่
“เหอหลง ข้าขอโทษต่อเ้า.. เป็แม่เ้าเองที่ผิด เป็แม่เ้าเองที่ไร้กำลังปกป้องเ้า” เสี้ยงสะอึ้นให้ปนเสียงพูดตะกุกตะกักจากหญิงตรงหน้า “แม่.. งั้นหรอ?” สีหน้าประหลาดใจปรากฎบนใบหน้าเด็กหนุ่ม ความคุ้นเคยปรากฏขึ้นแต่ไม่สามารถบอกได้ว่ามาจากที่ใดเมื่อมองไปยังนางตรงหน้า
“ไครกัน.. ที่นี่มันที่ไหน อั่กก..!”ความสงสัยพลันถูกระงับอย่างฉันพลันด้วยความเ็ปที่ยังคงไม่หายไป “เหอหลง!!” หญิงตรงหน้าพลันกลายเป็กระต่ายตื่นตูมในทันใด นางประคองเขาเข้าไปในอ้อมอกของนาง ความรู้สึกอบอุ่นหวนคำนึงหาวาบผ่านเข้ามาพร้อมกับความคุ้นเคย
“ท่านแม่.. ท่านงั้นรึ”เด็กชายในอ้อมอกของตรีวัยกลางคนเอ่ยขึ้น “…….”น้ำตาเริ่มเจิ่งนองอีกครั้งบนใบหน้านาง “มาเถิดเหอหลง.. กลับบ้านของเรากัน”ด้วยร่างกายที่ดูอ่อนแอและบอบบาง นางค่อยๆพยุงเขาขึ้นมาจากพื้นดินอย่างทุลักทุเล ก็อตมองย้อนกลับไปปรากฎเป็คราบเืเปรอะเปื้อนไปทั่วบริเวณ ร่องรอยการต่อสู้กระจายอยู่โดยรอบ จากนั้นเด็กหนุ่มจึงย้อนมาดูบนกายตน “ไม่แปลกที่เราจะเจ็บขนาดนี้”
หลังจากประคองกันมาอย่างทุกลักทุเลเป็ระยะเวลาหนึ่ง ตรงหน้าปรากฎเป็เรือนไม้2ชั้นหลังหนึ่ง หญิงสาววัยกลางคนประคองชายหนุ่มเข้าไปข้างใน หลังจากเข้าไปภายในก็อตเจอกับสิ่งของต่างๆที่ไม่คุ้นตา รอบๆมีชั้นวางของตั้งอยู่มากมายพร้อมป้ายกำกับเล็กๆติดอยู่ที่ใกล้ๆของแต่ละอย่าง [ ยาสมานแผล(ระดับต่ำ) 5ทองแดง ] [ เสื้อหนังขนสัตว์ 8ทองแดง] [ เนื้อตากแห้ง(1ห่อ) 2ทองแดง ]….. ระหว่างที่นางประคองเขาเดินผ่านไป เขาเห็นสิ่งของมากมายไม่ซ้ำอย่างวางเรียงรายตามชั้นวางอย่างเป็ระเบียบ สถานที่นี้ดูคล้ายจะเป็ร้านขายข้าวของเครื่องใช้ๆต่างคล้ายร้านขายของชำในที่ที่เขาจากมา
ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังบันไดตรงส่วนท้ายของตัวร้านซึ่งเป็ทางที่จะนำไปบนชั้นสองของตัวอาคาร หลังจากเดินขึ้นไป ก็อตเจอกับทางเดินยาวที่มีห้องตั้งอยู่สองข้างฝากของทางเดินซึ่งมีอยู่ทั้งหมดสี่ห้าห้อง ทั้งสองเดินมุ่งไปยังห้องที่อยู่ลึกที่สุดและเปิดประตูเข้าไป ข้างในเป็ห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่ใหญ่นัก ข้าวของเครื่องใช้ข้างในมีเพียงแค่เตียงไม้ที่ปูด้วยหนังสัตว์ชนิดใดไม่อาจทราบได้ มีชั้นหนังสือพร้อมหนังสือข้างในอยู่หลายเล่มส่วนที่เหลือของห้องก็เป็พื้นที่โล่ง
หญิงวัยกลางคนร่างบอบบางค่อยๆพยุงตัวชายหนุ่มไปยังเตียงอย่างเหนื่อยหอบ “เ้านั่งพักก่อนเถิด ให้ข้าได้ล้างตัวและทำแผลให้กับเ้า” หลังวางเขาลงบนเตียงแม้ตัวนางกำลังสั่นด้วยความเหนื่อยหอบแต่กลับเดินออกจากห้องไปด้วยความเร่งรีบเพื่อหาสิ่งของมารักษาบุตรนาง
ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง “นี่เราคือเหอหลงงั้นหรอ?”ความทรงจำอันเลือนรางค่อยๆเด่นชัดขึ้นทุกทีในจิตสำนึกลึกๆของเขา “ขยะจากพวกตระกูล์ตายซากนั่น กล้าดียังไงมาอาศัยในดินแดนมารอันศักดิ์สิทธิ์ของเรากัน” คำพูดถากถางที่เด็กหนุ่มคล้ายได้ยินมาก่อนผุดเข้ามาในความทรงจำที่เหมือนไม่ใช่ของตัวเขาเอง “อาา… ที่แท้.. ที่นี่กลับไม่ใช่โลกที่เราเคยอยู่สินะ”
ในขณะที่เด็กหนุ่มกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด “ตึก ตึก ตึกก”เสียงฝีเท้าย่ำมาบนกระดานไม้เข้าทำลายความเงียบโดยรอบ เป็แม่ของเด็กหนุ่มในมือถือถังไม้ใส่น้ำพร้อมผ้าสีขาวพาดอยู่ที่ริมขอบของถังไม้อีกทั้งผ้าพันแผลและอีกหลายๆอย่างหอบพะรุงพะรังมาเต็มอ้อมอกของนาง “มาเถิด ให้ข้าได้ดูแผลเ้าเสียหน่อย”เสียงอบอุ่นดังขึ้นคล้ายช่วยให้เด็กหนุ่มผ่อนคลายลงจากความคิดฟุ้งซ่าน
หลังจากได้สติจากภวังค์ก็อตเพิ่งสังเกตว่าภาษาที่นางพูดไม่ใช่ภาษาในโลกเดิมที่เขาจากมาแต่เขากลับเข้าใจมันอย่างแปลกประหลาด “ไม่เป็ไรแม่นาง ข้าทำมันเองได้”เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้น ความประหลาดใจปนเศร้าโศกวาบผ่านวงหน้าอันชดช้อยของนาง “แม่นางอันใดกัน ดูท่าครั้งนี้เ้าคงโดนทำร้ายมากขึ้นกว่าทุกที”หยาดน้ำตาสายบางๆเริ่มพร่างพรมอีกครั้งคล้ายนางโทษความไร้ความสามารถของตนเองที่ไม่อาจดูแลเขาได้ “……”เด็กหนุ่มกลายเป็เงียบงันและปล่อยให้นางที่อยู่ตรงหน้าเริ่มสำรวจร่างกายของเขา
หญิงวัยกลางคนช่วยเขาล้้างาแและพันผ้าพันแผลด้วยความชำนาญคล้ายผ่านการทำสิ่งเดิมๆที่ผ่านมาเป็ร้อยๆรอบๆ หลังจากจัดการทุกๆอย่างให้เขาเสร็จนางก็ได้เดินจากไปเพื่อปล่อยให้เขาพักผ่อนอย่างเงียบสงบ นางเดินจากไปด้วยท่าทางที่ดูเศร้าโศกและโดดเดี่ยวคล้ายดอกไม้เดียวดายใกล้เหี่ยวเฉาร่วงโรยด้วยพิษแห่งกาลเวลา…
4K
