ท้องฟ้าที่มืดมิด มองเห็นดวงดาวสว่างไสว บรรยากาศของสวนหลังบ้านที่มีต้นไม้น้อยใหญ่ปะปนกันไป ทำให้อากาศที่เย็นในตอนกลางคืนเย็นขึ้นไปอีก
"รุศ นั่งทำอะไรตรงนั้นลุก"
"อ้าวแม่ ยังไม่นอนหรอครับ" เขาเอ่ยถามแม่ที่กำลังเดินมาหา
"แม่มาหาน้ำกิน กำลังจะขึ้นไปนอนแล้วละแต่เห็นเรานั่งอยู่พอดี เพื่อนๆลูกนอนหมดแล้วหรอ"
"รุศแค่มานั่งรับลมน่ะแม่ ส่วนพวกนั้นก็หน้าจะหลับกันหมดแล้ว เดี๋ยวอีกแปปรุศก็ไปนอนแล้วครับ"
"อ่าจ๊ะๆ รีบเข้าบ้านเถอะลูกฝนทำท่าจะตกแล้ว"
"คร๊าบ"
เขาลุกเดินตามแม่ไปอย่างว่าง่ายเพื่อที่จะเข้าบ้าน
~เปรี้ยงงงง~ (เสียงฟ้าร้องที่ดังกึกก้องทำให้มี แสงสว่างวาปไปทั่วท้องฟ้า)
"โอ้ยย ซี้ดดด" เสียงร้องเชิงเ็ปนิด ๆ
"รุศ รุศเป็อะไรลูก"
"รุศเจ็บที่หน้าอกอะแม่"
แม่รีบเปิดเสื้อลูกดูทันทีและต้องใกับสิ่งที่เห็น แสงสีเหลืองทองกระพริบวาปอยู่ที่ปานแดงของลูกชาย
~~เปรี้ยงงงง~~ เสียงฟ้าร้องที่ดังขึ้นกว่าเดิมพร้อมกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาเป็สาย
"โอ๊ยยยย" ความเ็ปที่เพิ่มมากขึ้นทำให้เขาเจ็บจนยืนแทบไม่ไหว
"ว้ายยรุศ รุศลูกยืนไหวไหมครับเข้าบ้านกันนะ แม่ช่วย" แม่ช่วยพยุงแขนของลูกชายให้ยืนขึ้น ได้เหลือบมองไปที่มือของเขาพอดี
"รุศ แหวนลูกอยู่ไหน แหวนอยู่ไหนรุศ" แม่ถามด้วยท่าทีที่ร้อนรน
"หน้าจะลืมไว้ในห้องน้ำอะแม่ รุศอาบน้ำแล้วเสร็จแล้วคงลืมใส่"
"แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามถอดเด็ดขาด!!!"
"ครับแม่ รุศขอโทษครับ"
"ไปลูกเข้าบ้าน เดี๋ยวแม่ไปเอาแหวนมาให้ แล้ววันนี้นอนห้องแม่นะ"
"แต่...."
"ไม่มีแต่ ไปเข้าบ้าน"
"คร้าบบ"
แม่พยุงลูกชายเข้าบ้านด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก
****
"อะ ใส่ไว้แล้วห้ามถอดอีกนะ เข้าใจไหม"
"ครับ นอนกันเถอะแม่รุศง่วงแล้ว"ลูกชายรีบตัดบทเพราะไม่อยากฟังแม่บ่น
"จ๊ะลูก ฝันดีนะครับ" แม่ก้มจูบหน้าผากลูกชายเบาๆ เธอนั่งเฝ้าจนลูกชายผลอยหลับไป
"ลูกจะไม่เป็อะไรใช่ไหมค่ะคุณ คุณช่วย
คุ้มครองลูกด้วยนะคะ"
******************
-ปรโลก-
"เอาตัวพวกมันไปลงนรก" ดวงตาสีดำเข้มสะท้อนสีแดงของเปลวเพลิงแห่งนรก ั์ตาที่ดูดุและหน้ากลัวนี้ทำให้ไม่มีใครกล้าสบตากับเขา
"ครับนายท่าน"
"วายุ"
"ท่านแม่ ท่านลงมาทำอะไร ถ้ามีเื่อะไรเร่งด่วนให้คนมาตามผมก็ได้ ท่านแม่จะลงมาที่แบบนี้ทำไม" สายตาที่ดุและหน้ากลัวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็สายตาที่อ่อนโยนทันที
"เมื่อก่อนแม่ก็มาหาพ่อของเ้าออกบ่อย"
"แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกัน ท่านพ่ออยู่ไหนทำไมปล่อยท่านแม่มาที่แบบนี้ได้"
"ชักจะเอาใหญ่ละลูกคนนี้" เธอเอ็ดลูกด้วย
ความเอ็นดู
"พอดี...แม่มีเื่อยากจะให้เ้าช่วย"
****************
บน์เป็สถานที่ที่เหมือนจะเงียบสงบของเหล่าผู้คนที่ทำความดี บัดนี้ไม่เป็เช่นนั้นมีเื่ราวแบะความวุ่นวายเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน
"พี่ว่า่นี้์เราดูแปลกไป ดูวุ่นวายชอบกล เหมือนกำลังมีใครซักคนที่ทำให้์ปั่นป่วน ทุกวันนี้มีเื่เข้ามาไม่เว้นวัน"
"น้องก็รู้สึกเหมือนกันค่ะท่านพี่ ่นี้พวกนักโทษในนรกก็หนีหายไปเป็ว่าเล่น จนภาคินกับวายุต้องไปตามจับกลับมาบ่อยๆ"
"แล้วภาคินกับวายุไปไหนซะล่ะ"
"ภาคินไปตามจับพวกนักโทษหลบหนีที่เมืองมนุษย์ ส่วนวายุต้องคอยคุมปรโลกแทนพ่อของเขาเ้าค่ะ"
"เมืองมนุษย์งั้นหรอ"
"ใช่ค่ะ เห็นว่าพวกิญญาร้ายหลบหนีไปเมืองมนุษย์หลายตน เขากลัวจะเกิดเื่ไม่ดีขึ้นเลยไปช่วยพวกผู้คุมิญญาตามจับอยู่เ้าค่ะ"
"หวังว่าคงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ"
******************
เมืองมนุษย์สถานที่แห่งความวุ่นวายโดยแท้ สถานที่ที่มีทั้งคนดีและคนไม่ดีอาศัยอยู่ปะปนกัน
"น้ำหมดแล้วหรอ"หญิงสาวบ่นพึมพำก้บตัวเองก่อนจะเดินลงไปที่ห้องครัว
~~ฟรึบ ฟรึบ~~ (เสียงฝีเท้าที่กำลังเดินลงบันไดอย่างช้า ๆ)
วลัยลักษ์เปิดตู้เย็นเพื่อหาน้ำดื่ม เธอไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมีสายตาคู่นึงจับจ้องมองเธออยู่
~~เพล้งงงง~~ หญิงสาวทำแก้วตกพื้นแตกเพราะความใจากอะไรบางอย่าง
"แม่" วรุศเด้งตัวตื่นใเพราะได้ยินเสียงดังที่ชั้นล่างของบ้าน
~~ตึก ตึก ตึก~~ (เสียงฝีเท้าที่รีบวิ่งลงบันได)
"แม่ เกิดอะไรขึ้น"
วลัยลักษ์ยืนช็อคอยู่นานจนลูกชายต้องไปเขย่าตัว
"แม่ แม่"
"รุศ" แม่โผลเข้ากอดลูกด้วยความใ
"แม่เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้เสียงอะไร"
"แม่...แม่เห็นใครไม่รู้ ไม่สิ มันเป็ตัวอะไรก็ไม่รู้มันจะเข้ามาทำร้ายแม่"
"ห๊ะ! ตัวอะไรหมายความว่าไงอะแม่"
รุศที่ยืนงุนงงกับคำพูดของแม่ไม่ทันได้ระวังตัว
"รุศระวังลูก"
เขาใสุดขีดเมื่อหันมาเจอดวงิญญาที่ใหญ่และดำทมิฬตนหนึ่งที่ดูหน้ากลัวมันกำลังพุ่งมาหวังทำร้ายเขากับแม่เขารีบยกมือขึ้นมาเพื่อบังไว้ด้วยความกลัว
"เห้ยย อย๊าาาา"
ทันใดนั้นได้มีแสงสีทองเกิดขึ้นมันสว่างไสวไปทั่วบ้าน พร้อมกับเสียงกรีดร้องอย่างทรมานของดวงิญญาที่โดนแผดเผา
เขายืนนิ่งอยู่ซักพักรู้สึกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยเอามือลงเพื่อตรวจดูว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้ายังอยู่หรือไม่
"ไปแล้ว มันหายไปแล้ว แม่เมื่อกี้มันคืออะไรอะแม่"
~~ตึก ตึก ตึก~~ เสียงฝีเท้าที่เดินช้า ๆ เดินอย่างหนักหน่วงบนพื้นจนได้ยินเสียงดัง
สองแม่ลูกหันหาเสียงที่กำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาพร้อมกัน วรุศที่ใอยู่ในขณะนั้น รีบวิ่งไปหยิบมีดเล่มใหญ่ที่อยู่ในครัวมาถือไว้ป้องกันตัว
"แกเป็ใคร อย่าเข้ามานะเว้ยไม่งั้นฉันแทงจริงๆนะ "
"ภาคิน"
"สวัสดีครับคุณลักษ์"
บรรยากาศที่เงียบงันภายในบ้าน ทำให้ได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคนได้ชัดเจน
"แม่ เขาเป็ใครทำไมแม่ถึงรู้จักเขา" เขารู้สึกไม่ถูกชะตาั้แ่ครั้งแรกที่พบหน้าของชายคนนี้
"ไม่เจอกันตั้งนาน โตขึ้นเยอะเลยนะเรา" เขาพูดกับเด็กหนุ่มพร้อมรอยยิ้มที่ดูหน้าขนลุกนิด ๆ
"คุณเป็ใครทำไมถึงรู้จักผม" เด็กหนุ่มเริ่มพูดเสียงแข็งใส่เขา
"เขาชื่อภาคิน เป็อาของลูก" ผู้เป็แม่รีบพูดตัดบทของทั้งคู่ทันที
"อา? ทำไมรุศไม่ถึงรู้จักเขา แม่ไม่เห็นเคยเล่าเื่ญาติๆให้รุศฟังเลย" น้ำเสียงที่มีแต่ความสงสัยของเด็กหนุ่มทำให้ผู้เป็แม่อึกอัก
"คือแม่..."
"ว่าไงอะแม่" เขาพูดคะยั้นคะยอผู้เป็แม่อย่างไม่ลดละ
"ใจเย็นๆกันก่อน เดี๋ยวอาเล่าให้ฟังเอง" ชายหนุ่มที่ทนฟังไม่ไหวรีบเอ่ยปากขัดจังหวะของทั้งคู่
"ภาคิน" วลัยลักษ์พูดด้วยน้ำเสียงเชิงห้ามปราม
ภาคินพยักหน้าให้วลัยลักษ์เพื่อเป็การบอกว่าไม่ต้องห่วง เขาจะเล่าแค่บางเื่เท่านั้น
ปรโลกที่แห่งเปลวเพลิงของไฟนรก ที่ทำให้ผู้คนต้องกรีดร้องเมื่อโดนมัน
"ตกลงท่านแม่มีอะไรให้ผมช่วยครับ"
"ลูกรู้ใช่ไหม ว่าตอนนี้มันมีเื่วุ่นวายเกิดขึ้นหลายอย่าง" เธอทำสีหน้าวิตกกังวลเล็กน้อย
"ครับ"
"แม่อยากให้ลูกช่วยไปดูแลคนคนนึงให้แม่
หน่อย"
"ใครหรอครับท่านแม่" เขาแสดงสีหน้าสงสัยให้เห็นอย่างชัดเจน
"คือเขาเป็คนที่สำคัญมากๆแม่บอกลูกตอนนี้ไม่ได้ เอาเป็ว่าช่วยไปดูแลและคุ้มครองเขา อย่าให้มีเื่ร้ายเกิดขึ้นกับเขาก็พอ"
"แล้วทำไมต้องเป็ผม"
"เพราะมีแค่ลูกเท่านั้นที่จะปกป้องเขาได้"
"ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมผมไปต้องดูแลปกป้องเขา อีกอย่างผมจะรู้ได้ยังไงว่าใครที่ผมต้องไปดูแล" ความสงสัยของเขาเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ
"เมื่อถึงเวลานั้นลูกจะรู้เอง ช่วยแม่หน่อยนะแม่กับพ่อต้องคอยอยู่ช่วยลุงของเ้าจัดการกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้"
"ครับท่านแม่ แล้วผมต้องไปที่ไหน?"
"เมืองมนุษย์"
ในบ้านที่ตอนแรกมีแต่ความเงียบงัน บัดนี้ได้มีเสียงพูดคุยของทั้งสามเื่ของพวกเขา
"อ่อ สรุปคุณก็คือน้องเขยของพ่อผมที่ผมไม่เคยเจอคุณเพราะคุณต้องไปทำงานที่ไกล ๆ หลายปีอืม!! แล้ว...คุณมาทำอะไรที่นี่ตอนนี้ครับ"
คำถามที่ทำให้เขาต้องอึกอักเล็กน้อย
"พอดีอามาทำธุระแถวนี้ เลยจะแวะเข้ามาทักทายแม่เราซักหน่อย"
"ตอนนี้เนี้ยนะครับ"
"อาขอโทษที มันปุบปับน่ะ อามีเวลาไม่มากอีกเดี๋ยวอาก็ต้องกลับแล้ว"
"แต่นี่มันดึกมากแล้วนะครับ มันเป็เวลาพักผ่อน"
ภาคินถอนหายใจเล็กน้อยกับคำพูดของวรุศ ได้แต่คิดในใจว่านิสัยดื้อรั้นและไม่ยอมคนแบบนี้ได้จากใครมา จนเผลอหลุดยิ้มออกมา
"คุณยิ้มอะไร?"
"พอๆ รุศอย่าก้าวร้าวกับคุณอาแบบนี้ ขอโทษคุณอาซะ"
"ขอโทษครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจ
"ไม่เป็ไรครับ ผมเข้าใจ คนไม่เคยเจอกันคงไม่ไว้ใจกันเท่าไหร่ แต่รุศไม่ต้องกังวลนะ อามาดีไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรอาแค่แวะมาหาเฉยๆ"
"ครับ " "แม่...รุศง่วงแล้วอ่ะ ขึ้นไปนอนกัน"
"ได้ไงละเด็กคนนี้คุณอาอุส่าแวะมาหา แม่ต้องต้อนรับก่อนสิ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเชิงดุลูกชายเล็กน้อย
"แต่นี่มันดึกมากแล้วนะแม่" เด็กหนุ่มทำเสียงออดอ้อนผู้เป็แม่
"รุศขึ้นไปนอนก่อนเถอะ แม่มีเื่จะคุยกับคุณอาซักหน่อย นี้ก็ใกล้จะเช้าแล้วด้วยแม่คงไม่นอนแล้วแหละ อีกเดี๋ยวแม่ก็จะไปทำกับข้าวล่ะ"
"คร้าบ ๆ ก็ได้คร้าบ งั้นรุศไปนอนต่อก่อนนะแม่ง่วงมากเลย มีอะไรก็ะโดัง ๆ นะแม่"
"ฮ่าฮ่า ลูกคนนี้ ฝันดีนะลูก" เธอหัวเราะให้กับความแสบของลูกชาย
ทั้งคู่มองตามวรุศที่กำลังเดินขึ้นไปชั้นสอง พอเขาลับตาไป ทั้งคู่ก็หันหน้ามองกันทันที
"คุณลักษ์คงมีเื่ที่อยากรู้หลายเื่สินะครับ"
เธอพยักหน้าแทนคำตอบ
"อยากรู้เื่ไหนก่อนครับ"
เสียงหาวนอนที่ดังมาจากชั้นบน ตอนนี้เริ่มดังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ที่ชั้นล่างของบ้านมีหญิงสาวกำลังจัดเตรียมอาหารเช้าให้กับเด็กๆกลุ่มหนึ่งอย่างขะมักเขม้น
"เด็ก ๆ ตื่นแล้วหรอ มาลูกมาทานข้าวเช้ากัน"
"หู้ยยย หอมจังเลยครับคุณแม่"
"ตลอดอะมึง เื่แดกนิไว้กว่าใครเพื่อน"
ชลธีทำหน้าตากวนอวัยวะเบื้องล่างตรีเมฆแต่เช้า
แม่และวารินได้แต่หัวเราะกับสองคนนี้ ที่ชอบทะเลาะกันตลอด
"แล้วไอรุศยังไม่ตื่นหรอครับแม่ ปกติมันตื่นเช้าจะตาย"
"เมื่อคืนคงนอนดึกน่ะ วันนี้เลยตื่นสายปล่อยเขานอนไป พวกเราทานข้าวกัน"
"ครับ " ค่ะ"
ผ่านไปไม่นานได้มีเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินลงบันไดอย่างเชื่องช้าด้วยอาการเหนื่อยล้า
"อ้าวมึง ตื่นแล้วหรอวันนี้ตื่นสายชิบหายพวกกูจะกลับกันแล้วเนี้ย"
"เออ ๆ พวกมึงกลับเองได้ใช่ไหม "
"เออ เดี๋ยวพวกกูกลับเอง พรุ่งนี้เจอกันที่มอนะมึง"
"เออ ๆ เจอกัน " เขาโบกมือบ๊าบบ่ายส่งเพื่อน เสร็จแล้วเข้ามากอดผู้เป็แม่ทันที
"แม่คร้าบบบ รุศหิวข้าวจังเลยมีอะไรให้รุศกินบ้าง" เสียงอ้อนของลูกชายทำให้ผู้เป็แม่ยิ้มแย้มด้วยความเอ็นดู
"เป็อะไรเนี่ยฮึเ้าตัวแสบ ทำไมอยู่ดีๆมาอ้อนแม่"
"ก็รุศรักแม่ รักที่สู๊ดดดดดด"
"พอเลย ๆ จะเอาอะไรว่ามา"
"แหะ ๆ แม่รู้ทันตลอดเลย"
"เรานี้น้าา ปะกินข้าวก่อนแล้วค่อยคุยกัน"
"ครับ"
บนถนนที่เต็มไปด้วยรถที่ขับขี่ผ่านไปผ่านมาหลากหลายชนิด มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินวกวนเพื่อหาบางอย่าง อย่างไม่ลดละ
"แล้วจะรู้ได้ไงว่ะ ว่าคนไหน"
(จำไว้นะวายุ เมื่อลูกเจอเขาลูกจะรู้เองว่าเขาคือคนที่ลูกตามหา คนที่ลูกต้องปกป้องััของลูกทั้งสองคนมันเชื่อมโยงกัน)
"ัั?? ััอะไรวะ!!! วู้ยยย อะไรว่ะเนี้ย!ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยว่ะ" เขาสบทออกมาด้วยความหงุดหงิด
>>>>>>>
ในบ้านที่เคยมีความเงียบสงบ ตอนนี้ได้มีเสียงดังอึกทึกของเด็กหนุ่ม เขาวิ่งรีบด้วยอาการลนลาน
"โอ๊ะ!!! สายแล้ว ๆ ๆ ๆ" เด็กหนุ่มรีบร้อนกลัวไปเรียนไม่ทันเพราะตื่นสาย
"แม่รุศไปมอก่อนนะ รักแม่นะครับ"
"รุศอย่าวิ่งลูกเดี๋ยวก็หกล้มหรอก" คนเป็แม่พูดยังไม่ทันจบคำก็ได้ยินเสียงดังโครมของเ้าลูกชายที่วิ่งชนอะไรบางอย่างจนเ้าตัวล้มลง
"นั้นไง! "
เด็กหนุ่มหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มเขิลอายเล็กน้อย
"แฮ่ๆ ไปนะแม่"
เธอมองดูลูกชายของเธอ ทำให้เธอคิดถึงคำพูดของภาคินเมื่อคืน
"เขาอายุเท่าไหร่แล้วครับ"
"สิบเก้าจ๊ะ อาทิตย์หน้าก็จะอายุครบยี่สิบ"
"ใกล้แล้วสินะ" เขาแสดงสีหน้าวิตกกังวล
"มีอะไรรึป่าวภาคิน" เธอถามด้วยความสงสัย
"่นี้มีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นกับเขารึป่าวครับ"
เธอคิดถึงเื่เมื่อซักครู่ที่เห็นแสงสีทองสว่างขึ้นที่ปานของลูกชาย และพยักหน้าแทนคำตอบ
"่นี้ผมอยากให้คุณลักษ์ระวังไว้หน่อย เมื่อเขาอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไป"
"เปลี่ยนไป หมายความว่าไง" เธอแสดงท่าทีใเล็กน้อย
"ตอนนี้ผมบอกได้แค่นี้ เมื่อถึงเวลาคุณลักษ์จะรู้เองครับ ตอนนี้ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ"
เด็กหนุ่มยังคงวิ่งอย่างเร่งรีบเพื่อที่จะไปเข้าเรียนให้ทันเวลา แต่ก็ถูกขัดจังหวะเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมา ทำให้เ้าตัวต้องวิ่งช้าลง
"ฮัลโหล เออกูกำลังไป รถแม่งไม่ผ่านซักคันกูวิ่งจากซอยบ้านจะถึงถนนใหญ่อยู่แล้วเนี้ย!!!"
ยังไม่ทันสิ้นเสียงพูดของเด็กหนุ่ม เขาก็ต้องล้มลงเพราะวิ่งชนกับอะไรบางอย่าง
"โอ๊ย!! เจ็บโว้ย!"
เด็กหนุ่มที่รีบเดินสลับวิ่งเพื่อหารถไปเรียน ได้ชนกับชายหนุ่มรูปร่างดี ตัวสูง ผิวขาว หน้าตาดีที่กำลังเดินหาอะไรบางอย่าง ทำให้ชายหนุ่มต้องหยุดเดินและมองไปที่พื้น ที่ตอนนี้มีเด็กหนุ่มล้มลงไปนอนกองอยู่ตรงนั้น
"เห้ย เดินไม่ดูทางหรอ ไม่เห็นหรอคนกำลังรีบ ๆ "
เขาลุกขึ้นมาด่าชายหนุ่มอย่างไม่พอใจ
"อ้าว ๆ คุณวิ่งมาชนผมเองนะ" เขาได้แสดงสีหน้าที่ไม่พอใจเช่นกัน
"โถ่เว้ย!! " วรุศที่ตอนนี้หัวเสียอย่างมาก กำลังจะด่ากลับ แต่รถแท็กซี่ได้ขับมาพอดี
วรุศโบกแท็กซี่ไปพูดไป
"โชคดีนะที่วันนี้ฉันรีบอ่ะ ฝากไว้ก่อนเถอะ อย่าให้เจออีกนะ"
"อะไรของมันว่ะ" ชายหนุ่มได้แต่ยืนงุนงง มองเขานั่งรถออกไปจนรถขับลับสายตา พร้อมกับความรู้สึกที่แปลกประหลาดของเขา ความรู้สึกที่บอกว่าใช่! คนนี้แหละที่เขากำลังตามหา แต่เขาแค่ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาต้องมาดูแลปกป้องไอเด็กซึน เด็กอ๋อง เด็กขี้วีนคนนี้!
"ใช่หรอว่ะ ไอเด็กเอ๋อเนี้ยนะ!" เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่ตามหาจะเป็วรุศเด็กอ๋อง ขี้วีนคนนี้ แต่นั้นมันก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงผิดปกติ
ป.ล. บนรถแท็กซี่วรุศได้แต่นั่งคิดในใจด้วยความรู้สึกแปลกเช่นกัน หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก ไอความรู้สึกคุ้นเคยที่เหมือนรู้จักกับเขามาก่อน ความรู้สึกอบอุ่นและความรู้สึกปลอดภัยนี้มันคืออะไรกันแน่!
#ความรักจาก์
12K
![ทะลุมิติมาเป็นเศรษฐินีแห่งวงการความงาม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705915151_91420356.webp)
![รอยอาญา [Sign of Love]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/637a8939c4f60aec28999fd868975d41.webp)
