ตอนที่ 19 ความจริงที่เก็บซ่อนไว้
อีกครึ่งชั่วยามผ่านไป.....
ตอนนี้ก็ผ่านไปแล้วสองชั่วยามทั้งคู่ยังไม่มีท่าทีว่าจะยกเลิกการทดสอบจิตใจเลยทุกคนต่างก็อยากรู้ว่าพวกเขาเจออะไรบ้างในนั้นและว่ากันว่ายิ่งอยู่นานมากเท่าไหร่ผู้ทดสอบก็จะได้รับพลังจากมิติจิตมากขึ้นเท่านั้นแต่ทว่าการทดสอบนี้ทำได้แค่ตอนอายุแปดขวบเท่านั้นถ้าเลยจากนั้นมันจะไม่มีผลใดๆกับผู้ที่ทดสอบ.....
อั๊ก!!
ทันใดนั้นเองก็เกิดเสียงปะทุขึ้นภายในร่างของเจิ้งฟู่และใบหน้าของเขาก็ซีดลงเล็กน้อยพร้อมกับเืออกที่มุมปากของเขา.....
ลูกเจิ้ง!!
หลานเจิ้งฟู่!!
“ท่านคงซือ ท่านไหกู่ไม่ต้องห่วงเขาไม่เป็อะไรหรอกเขาเพียงแค่ทะลวงระดับไปอีกขั้นเท่านั้นเอง”
ทะลวงไปอีกขั้น!!?
“แสดงว่าหลานเจิ้งฟู่ก็เลื่อนเป็ระดับพื้นฐานขั้นเจ็ดแล้วอย่างนั้นสิ?”
“ถูกต้องแล้ว ขาเลื่อนจากขั้นหกเป็เจ็ดแล้ว”ถงหลางกล่าวพร้อมกับยิ้มให้ไหกู่ที่ถาม......
ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!
“เยี่ยม เยี่ยม เยี่ยม!! ไอ้หลานคนนี้มันชักจะเก่งใหญ่แล้วเป็แบบนี้ต่อไปอีกสองปีเขาต้องสามาระเข้าเรียนที่โรงเรียนเทวะ์ได้แน่นอน”ไหกู่หัวเราะลั่นด้วยท่าทางมีความสุขแต่อีกมุมหนึ่งก็เหมือนกับกำลังเยาะเย้ยใครบางคน......
ส่วนคงซือนั้นใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดีเพราะลูกชายของเขาสามารถเลื่อนระดับไปได้อีกขั้นหนึ่งแล้วแต่สำหรับเล่าชู่แล้วมันเหมือนกับฝันร้ายเลยเพราะมันพึ่งจะวางของรางวัลหายากลงไปเพราะคิดว่าลูกชายมันต้องเป็ผู้ชนะแน่....
เพราะต่อให้มีทักษะดีแค่ไหนแต่ระดับพลังที่ห่างกันเกินไปก็เป็ปัญหาอย่างมากแล้วเช่นกันและตอนนี้ในหัวของมันก็โล่งขาวไปหมดแล้วและไม่รู้จะทำวิธีไหนแต่ทันใดนั้นเองมันก็นึกขึ้นมาได้และสั่งให้คนข้างกายของมันไปทำ.....
“นั่นเขาทะลวงขั้นต่อไปในระหว่างทดสอบจิตใจหรอเนี่ย!?”
“ไม่อยากจะเชื่อเลย เขาทำได้ยังไงกัน นะนั่นดูนั้น”
แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดถึงเจิ้งฟู่อยู่นั้นเทียนฉีเองก็สามารถทะลวงขั้นต่อไปได้เช่นกันซึ่งมันเป็สิ่งที่ทุกคนคิดไว้อยู่แล้วเช่นกันว่านางต้องทำได้จึงทำให้ไม่ใเท่ากับของเจิ้งฟู่....
“โอ้ววว แม่นางน้อยลูกสาวท่านผู้นำเองก็สามารถทะลวงไปอีกขั้นได้เช่นกันสมแล้วที่เป็บุตรสาวของท่านผู้นำ”ถงหลางเมื่อเห็นเทียนฉีที่ทะลวงระดับได้เช่นกันก็พูดชมขึ้นมา.....
ทั้งสองคนนั้นคนหนึ่งเคยถูกมองว่าเป็เพียงขยะของตระกูลและอีกคนก็คือความหวังของตระกูลแต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปเมื่อขยะกลายมาเป็ความหวังดาวดวงใหม่ของตระกูล....
อีกครึ่งชั่วยามผ่านไป.......
หลังจากที่ผ่านมาถึงสองชั่วยามครึ่งแล้วใบหน้าของเทียนฉีก็เริ่มที่ดูไม่สู้ดีเท่าไหร่นักราวกับว่าเธอนั้นกำลังเจอกับปัญหาอะไรบางอย่างที่แสนจะทุกทรมานจนยากจะอธิบายออกมาได้เพราะไม่อาจรับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นภายในมิติจิตทดสอบของนาง....
ท่านแม่!!!!!!
ทันใดนั้นเองเทียนฉีนางก็บีบหินของนางพร้อมกับตระโกนเรียกแม่ของนางออกมาเสียงดังพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อไหลเต็มหน้าผากของนางและจู่ๆน้ำตาของนางก็ค่อยๆไหลจากดวงตาที่เปลี่ยนเป็สีแดงและมีน้ำใสๆซึมทั่วทั้งตา.....
ฮือ ฮือ ฮือ!!!!!
ท่านแม่!!!
ฟิ้ววว!!!
ตุบ!!
ทันใดนั้นเองหม้อจือได้ทะยานตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ของเขาและไปหยุดอยู่ข้างของเทียนฉีก่อนจะโน้มตัวลงไปกอดนางไว้ด้วยความอบอุ่นพร้อมกับลูบหัวของนางเบาๆ......
ท่านพ่อ!!
“ท่านพ่อข้าเห็นท่านแม่ ท่านแม่กำลัง....”
ฮือ ฮือ ฮือ!!
หม้อจือไม่ได้พูดอะไรนอกจากเช็ดน้ำตาที่แก้มของนางและกอดนางไว้แน่นเพื่อปลอบใจนางให้สงบลงเขาเข้าใจดีว่านางกำลังจะพูดอะไรเพราะตัวเองมันก็เ็ปไม่ต่างกันเมื่อคิดถึงเื่นี้......
“ลูกต้องแข็งแกร่งขึ้นเพื่อแม่ของลูกนางยอมเสียสระตัวเองเพื่อช่วยให้เ้ารอดดังนั้นจงแข็งแกร่งขึ้นและอย่าทำให้การเสียสละของนางต้องสูญป่าว” หม้อจือกล่าวพร้อมกับลูบหัวของนางไปด้วย.....
“ค่ะท่านพ่อ ข้าจะต้องแข็งแกร่งให้มากกว่านี้!!”นางรีบเช็ดน้ำตาที่เหลือออกพร้อมกับหายใจเข้าเฮือกใหญ่และหายใจออกยาวๆเพื่อปรับพลังซีในร่างกายของนางเพราะนางพึ่งจะทะลวงผ่านขั้นห้าสู่ขั้นที่หกได้สำเร็จ....
“การทดสอบเป็ยังไงบ้างตอนนี้เวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้วค่ะท่านพ่อ?”
สองชั่วยามครึ่ง!!
นางรู้สึกดีใจอย่างมากที่สามารถอยู่ภายในมิติทดสอบจิตใจได้นานขนาดนี้และเมื่อนางหันไปเห็นตงชู่ที่ยืนไม่ไกลจากนางนางก็คิดแล้วว่าการทดสอบในด่านนี้นางต้องเป็ผู้ชนะแน่จากนั้นนางก็กวาดสายตาไปรอบๆเพื่อมองหาเจิ้งฟู่......
“แล้วไอ้ขยะนั้นหละท่านพ่อ หรือว่ามันยอมแพ้ครบสามครั้งแล้ว?” เมื่อมองไม่เห็นเจิ้งฟู่นางจึงได้ถามขึ้นด้วยความสงสัย.....
“ด้านหลังเ้านั้นไง!!”หม้อจือไม่รู้จะพูดว่ายังไงดีสำหรับคำถามของลูกสาวที่ว่าเจิ้งฟู่เป็เพียงขยะเพราะตอนนี้มันไม่ใช่แล้วแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ก่อนจะชี้บอกว่าเจิ้งฟู่นั้นนั่งอยู่ด้านหลังของนาง.....
เทียนฉีหันหลังกลับไปมองและนางก็ต้องคิ้วกระตุกทันทีเมื่อเห็นเจิ้งฟู่ยังคงนั่งทดสอบอยู่ก่อนหน้านี้ที่เขาทะลวงผ่านขั้นเจ็ดได้ใบหน้าของเขาดูซีดไปหมดแต่เมื่อเวลาผ่านไปสีหน้าของเขาก็ดูดีขึ้นแถมผมก็ดูยาวขึ้นด้วยและที่สำคัญคือร่างกายของเขาดูขาวเปล่งปรั่งยิ่งกว่าผู้หญิงงเสียอีกในเวลานี้ขนาดผู้หญิงแท้ๆยังรู้สึกอิจฉาเลย.....
“เป็ไปได้ยังไงกัน ข้าแพ้ให้กับไอ้คนไม่เอาไหนอย่างเ้าเจิ้งฟู่เนี่ยนะ?”เทียนฉีสบถคำออกมาด้วยความใเมื่อเห็นว่าเจิ้งฟู่ยังคงนั่งทดสอบอยู่แต่เมื่อมาคิดอีกทีใบหน้าของนางก็แดงขึ้นด้วยความโมโหเพราะว่าเมื่อกี่นางว่าเจิ้งฟู่เป็เพียงแค่ขยะเท่านั้นเพราะใครๆต่างก็ได้ยินและมองมาที่นางทั้งหมดนั้นทำให้นางรู้สึกไม่พอใจและรีบวิ่งออกจากลานทดสอบทันที....
เวลาในการทดสอบนั้นเหลือเพียงแค่ครึ่งชั่วยามเท่านั้นทุกคนต่างก็ลุ้นกับเจิ้งฟู่ว่าเขาจะสามารถทำได้ครบสามชั่วยามหรือไม่เพราะถ้าเขาทำได้เขาจะเป็อีกคนที่สามารถทำได้เท่ากับผู้นำตระกูลและเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ในรุ่นก่อนที่เคยทำมาเลยและจะได้ถูกบันทึกลงในหน้าประวัติของตระกูลอีกด้วยถึงความสามารถนี้....
ตุบ ตุบ ตุบ!!
ท่านพี่!!
ทันใดนั้นเองเสียงผู้หญิงก็ดังขึ้นใกล้ๆกับที่นั่งของคงซือและเสียงนั้นก็คือเสียงของถ่างหลิงแม่ของเจิ้งฟู่นั้นเอง....
“น้องหลิงเ้ามาแล้ว!!” เมื่อเห็นภรรยาของตนคงซือจึงได้ยิ้มทักทายและพูดเรียก......
“ลูกเจิ้งละค่ะ?”
แต่เมื่อนางมาถึงตัวคงซือนางก็ถามหาเจิ้งฟู่ทันทีแต่คงซือไม่ได้ตอบเพียงแค่ยิ้มและชี้ไปที่ลานทดสอบที่เจิ้งฟู่นั่งอยู่เท่านั้น.......
“อาซ้อหลานเจิ้งยังคงทดสอบอยู่ตอนนี้เขาเป็คนสุดท้ายที่ยังอยู่ในการทดสอบจิตใจ”ไหกู่ที่นั่งอยู่ข้างๆเมื่อเห็นถ่างหลิงถามหาเจิ้งฟู่เขาก็พูดเสริมขึ้นมาทันทีพร้อมกับยิ้มให้อย่างมีความสุข.....
“ใช่ครับท่านป้าน้องเจิ้งฟู่นั้นยอดเยี่ยมมากข้าไม่คิดเลยว่าเขาจะสามารถทำได้ขนาดนี้แถมเขายังพึ่งทะลวงผ่านขั้นเจ็ดระดับพื้นฐานได้อีกในการทดสอบข้าไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเขาลงประลองในด่านทดสอบที่สามจะเป็เช่นใด”
“เขายังเด็กอยู่ไม่เหมาะที่จะลงประลองหรอกอีกอย่างร่างกายของเขาก็อ่อนแอด้วยป้าเกรงว่า....”
“น้องหลิงถ้าเขาไม่ลงประลองก็น่าเสียดายแย่นะสิเพราะว่าของรางวัลเป็ถึงโสมพลังกายที่ช่วยทำให้ร่างกายของเขาสามารถกลับมาแข็งแรงได้อีกครั้งเชียวนะแต่ถ้าเ้าเป็ห่วงเขาละก็จบการทดสอบด่านนี้ก็พาเขากลับบ้านไปเถอะฮ่า ฮ่า ฮ่า” เล่าชู่เมื่อเห็นโอกาสดีมันก็ไม่รอช้าพูดเสริมไปในทันทีเพราะถ้าหากว่าถ่างหลินพาเจิ้งฟู่กลับไปของรางวัลก็จะต้องตกเป็ของลูกชายมันเช่นเดิมแน่ๆแต่ถ้าไม่อย่างน้อยก็ไม่ได้ตกอยู่ในมือของเจิ้งฟู่.....
โสมพลังกาย!!?
ถึงนางจะไม่รู้เื่เกี่ยวกับโลกภายนอกนักแต่นางก็รู้จักโสมพลังกายดีเพราะนางเองก็เคยคิดที่จะหามันมาให้กับเจิ้งฟู่แต่ว่ามันมีราคาที่แพงมากซึ่งนางและครอบครัวคงไม่มีปัญญาซื้อได้แน่นอน....
“ท่านผู้าุโใหญ่ว่ายังไงนะ รางวัลเป็โสมพลังกาย?”หลังจากที่ตั้งสติได้นางก็ถามออกไปอีกครั้งเพื่อให้แน่นอนว่านางได้ยินมาไม่ผิด......
“ถูกต้องแล้วมันคือโสมพลังกาย เ้าได้ยินไม่ผิดหรอกแต่ลูกของเ้าร่างกายไม่ค่อยจะดีมันจะดีหรือที่จะให้เขาลงประลองข้าว่าเ้าควรจะ.......”
“เื่นั้นข้าเองก็บอกไม่ได้หรอกว่าเขาสมควรหรือไม่สมควรถ้าเขา้าข้าก็จะไม่ขัดเพราะสักวันลูกชายของข้าก็ต้องโตขึ้นในสักวันหนึ่งดังนั้นการที่เขาจะได้ลงไปหาประสบการณ์จริงนั้นสมควรอยู่แล้วและถ้าหากเขาชนะการประลองในครั้งนี้เขาก็จะได้รับโสมพลังกายมาช่วยให้ร่างกายของเขาแข็งแรงขึ้นอีกด้วย”
อะ!!
เล่าชู่ถึงกับอ้าปากค้างกลื่นน้ำลายลงคอคำใหญ่ทีเดียวเพราะว่าคำพูดของมันที่จะปั่นหัวถ่างหลินให้พาเจิ้งฟู่กลับไปกลับเป็ทำให้นางเปลี่ยนใจสะงั้น.......
“เฮ้อออออ!! ถ้างั้นข้าก็ขอให้ลูกของเ้าโชคดีแล้วกันนะ”เล่าชู่ยังคงทำเป็ใจดีสู้เสืออยู่มันถอนหายใจออกมาและแสร้งทำหน้าเห็นใจ......
เวลาดำเนินผ่านไปเจิ้งฟู่ก็ยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่เช่นเดิมและในมิติทดสอบจิตใจที่เขาอยู่ตอนนี้เจิ้งฟู่กำลังยืนอยู่บนพื้นที่มิติที่บิดเบี้ยวภายในมิตินี้มีภาพประติดประต่อระหว่างโลกเก่าและใหม่แบ่งกันสองฝากภายในนั้นภาพต่างๆจะเปลี่ยนไปตลอดเวลาเพราะมันเป็ความทรงจำระหว่างของสองคนมาร่วมกันมันเลยไม่มีผลกับเจิ้งฟู่เขาเพียงแต่ยืนเฉยๆและมองดูการเปลี่ยนแปลงของภาพเ่าั้......
เขารู้ว่ามันเป็เพียงภาพลวงตาเพราะเขาเคยอ่านนิยายและดูหนังหลายๆเื่มาและการทดสอบแบบนี้มันก็แค่ภาพลวงตาเพียงทำจิตใจให้เข็มแข็งก็พอแต่ใน่เวลาที่เขาอยู่ในมิตินี้เขารู้สึกว่าพลังของเขามันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจากการดูดซับพลังซีภายในมิตินี้แถมมันยังมีมากกว่าข้างนอกอีกด้วยซึ่งมันทำให้ระดับของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและที่เขามีเืออกที่มุมปากก็เพราะว่าร่างกายของเขาได้ขับเอาของเสียจากออกมาร่างกายของเขานั้นเอง.....
"ภายในมิตินี้น่าสนใจดีแหะถ้ามีลูกแก้วทดสอบจิตใจก็จะสามารถเข้ามาได้เมื่อไหร่ก็ได้สินะ? แบบนี้ก็ดีนะสิ"เจิ้งฟู่คิดในใจของเขาเกี่ยวกับภายในพื้นที่มิตินี้และเขาคิดว่าสามาระข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้หากมีลูกแก้วทดสอบแต่เขากลับไม่ได้รู้เลยว่าที่จริงแล้วมันจะมีผลเฉพาะ่อายุนี้เท้านั้น.....
หลังจากนั้นเจิ้งฟู่ก็ดูดซับพลังซีต่อไปเรื่อยๆเท่าที่เขาจะทำได้เขาไม่รู้ว่ามันผ่านมานานเท่าไหร่แล้วเขารู้เพียงแค่ว่าเมื่อครบสามชั่วยามหินทดสอบมันคงจะแตกเองแล้วเขาก็จะกลับคืนไปที่มิติเดิมแน่นอนดังนั้นเขาจึงมุ่งเน้นไปที่การดูดซับพลังอย่างเดียว....
และตอนนี้ทรายในนาฬิกาทรายก็ใกล้จะหมดเข้าไปทุกทีแล้วและทุกคนต่างก็จ้องมองไปที่เจิ้งฟู่ที่นั่งอยู่ที่ลานทดสอบอย่างใจจดใจจ่อและลุ้นว่าเขาจะตื่นขึ้นมาตอนไหน......
“ไอ้เ้าหนูนั้นมันมาทดสอบแน่เรอะ? อย่างกับมันมานั่งเล่นอย่างนั้นแหละดูมันไม่เห็นจะเป็อะไรเลย?”
“มันจะชิวเกินไปแล้วนี้ก็ใกล้จะครบเวลาสามชั่วยามแล้วหรือว่าเขาจะสามารถอยู่ได้เช่นเดียวกับท่านหัวหน้าตระกูล.....?”
“ถ้าเป็แบบนั้นจริงเขาถือว่าเป็เด็กอัจฉริยะยิ่งเสียกว่าท่านหัวหน้าตระกูลในสมัยนั้นสะอีกนะเนี่ย”
“เขามักทำอะไรให้ข้าใอยู่เรื่อยเลยนี่เขายังมีอะไรที่ซ่อนพวกเราอีกไหมเนี่ย....?” ถงหลางเองก็รู้สึกลุ้นด้วยเช่นกันตอนนี้มีคำตามมากมายเกี่ยวกับตัวของเจิ้งฟู่และคิดว่าเขายังมีอะไรเก็บซ่อนไว้อีกบ้าง....
“แน่นอนข้าคิดว่าเขาต้องมีอะไรเก็บซ่อนพวกเราไว้อีกแน่ๆถ้าพวกเราอยากรู้พวกเราต้องให้เขาลงประลองในด่านที่สาม” ถงเทียนกล่าวแทรกขึ้นพร้อมกับลูบคางตัวเองไปด้วย......
ความลับที่ซ่อนอยู่งั้นเรอะ!?
1K
