บทที่ 3
ไปกินขนมงานแต่งกัน
คราวนี้จิ่งหรงตัดสินใจกักขังเมิ่งอวิ๋นเสียง ขั้นตอนแรกคือซ่อมประตู ขั้นตอนที่สองคือการใส่กุญแจประตูถึงสามตัว และขั้นตอนที่สามคือส่งองครักษ์ผู้เที่ยงตรงมาคอยเฝ้าไว้
เมิ่งอวิ๋นเสียงไม่คิดว่าตนจะถูกกักขัง เช่นนี้
นางเพิ่งมาถึงและความปรารถนาในใจของนางก็ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะสามารถเข้าใจได้ บัดนี้นางพบว่าประตูมีรอยแตก จึงสามารถชะเง้อคอมองทะลุผ่านได้ นางอดไม่ได้ที่จะร่ำไห้และคร่ำครวญในใจว่า ปล่อยให้ข้าออกไปเห็นโลกอันสวยงามใบนี้เถิด
แต่ทุกครั้งที่นางไม่อาจมองเห็นทิวทัศน์ภายนอกได้ องครักษ์ที่อยู่ด้านนอกประตูจะก้มลงมองเข้ามาผ่านทางรอยแตกของประตู และจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง
“ไท่จือเฟย ไท่จือตรัสไว้ว่าให้ท่านประทับอยู่ในห้อง”
เมิ่งอวิ๋นเสียงพูดด้วยความหงุดหงิดว่า “อย่าแม้แต่จะมองข้า เ้าไม้แห้ง!”
ชิงหลัวช่วยแก้คำพูดให้นางอย่างไม่เต็มใจ “นามของเขาคืออู๋ถงเพคะ”
วันนี้มีเสียงฆ้องและกลองดังอึกทึกอยู่ข้างนอก ประสานกับเสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหว มีเสียงพูดคุยและหัวเราะไม่หยุดหย่อน แม้แต่อู๋ถงที่ปกติมักจะเ็าก็ยังดูมีชีวิตชีวามากขึ้นเล็กน้อย
เมิ่งอวิ๋นเสียงเอาหน้าแนบกับรอยแตกที่ประตู และถามเขาด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “เ้าไม้แห้ง เหตุใดข้างนอกนั่นจึงดูมีชีวิตชีวานัก”
อู๋ถงหันหน้ามาพลางขมวดคิ้วใส่นาง “ไท่จือเฟย ไม่ใช่ว่าท่านกำลังถามถึงสิ่งที่ทราบอยู่แล้วหรอกหรือ?”
ชิงหลัวที่อยู่ด้านหลังนางกัดริมฝีปากก่อนตอบว่า “ไท่จือเฟย วันนี้เป็วันที่ไท่จืออภิเษกสมรสกับลูกสาวของ เจียงซ่างซูเพคะ”
เมิ่งอวิ๋นเสียงครุ่นคิดเื่นี้ “ช่างเป็วันที่สำคัญยิ่งนัก จิ่งหรงขังข้าไว้เช่นนี้ไม่กลัวผู้อื่นติฉินนินทาหรือ?”
เมื่อชิงหลัวได้ฟังเช่นนั้นและเห็นสีหน้าไม่พอใจ นางก็บิดชายเสื้อของตนแล้วกล่าวว่า “ไท่จืออ้างว่าไท่จือเฟยจับไข้จึงต้องนอนพักสักสองสามวันเพคะ”
เมิ่งอวิ๋นเสียงเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากนอกห้อง มันคือเสียงอู๋ถงไขกุญแจ แล้วไป๋เฉาก็รีบนำอาหารเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว
ชิงหลัวรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “ไป๋เฉา เหตุใดวันนี้เ้านำอาหารมาส่งเร็วนักเล่า?”
ไป๋เฉามองเมิ่งอวิ๋นเสียงอย่างใจเย็นและพูดอย่างสงบว่า “พ่อบ้านกล่าวว่าวันนี้เป็วันสำคัญ ทุกคนจึงได้รับอนุญาตให้ไปรับขนมงานแต่งได้คนละหนึ่งชิ้น”
ชิงหลัวฟังแล้วก็กระทืบเท้า ก่อนจะพูดด้วยความโกรธว่า “ข้าไม่ไป!”
“ต้องไปสิ! เหตุใดเ้าจึงจะไม่ไป?” เมิ่งอวิ๋นเสียงผลักนางและมองนางอย่างร่าเริง
ชิงหลัวคิดว่าเป็เพราะนางโกรธมากจึงพูดเื่ไร้สาระเช่นนี้
ทันใดนั้นนางก็ตบหน้าอกเพื่อสัญญาว่า “ไท่จือเฟย ท่านโปรดอย่าได้กังวลเพคะ ชิงหลัวเป็คนของท่าน ความเป็ตายขึ้นอยู่กับท่าน ข้าจะยืนเคียงข้างท่านเพื่อร่วมขัดขวางนางจิ้งจอกเจียงหลูเยวี่ยตัวนั้น!”
“อย่าพูดจาเหลวไหล!” ไป๋เฉาดูใจเย็นขณะหันหน้ามาดุนาง และมองออกไปนอกห้อง “พูดเสียงดังมากราวกับกลัวว่าผู้อื่นจะไม่ได้ยิน”
ชิงหลัวหน้ามุ่ยด้วยความคับข้องใจ
เมิ่งอวิ๋นเสียงก้าวเข้าไปตบไหล่นางแล้วพูดว่า "สาวน้อย เ้าทำให้ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก!" เมื่อเห็นชิงหลัวมองหน้านาง นางก็ขยิบตาแล้วยกยิ้มให้
“ชิงหลัวเด็กดี ถึงเวลาแล้วที่เ้าจะต้องถวายหัวและสละเืเพื่อไท่จือเฟยผู้นี้”
เมื่ออู๋ถงได้ยินเสียงเคาะประตูสองครั้ง เขาจึงค่อย ๆ ไขกุญแจทีละตัว เมื่อเห็นร่างสองร่างออกมาจากห้องด้วยกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสนเล็กน้อย แล้วมองดูหญิงสาวที่เดินก้มหน้าอยู่ข้างหลังไป๋เฉา
ไป๋เฉาขวางทางสายตาของเขาอย่างสงบแล้วพูดกับเขาว่า “พ่อบ้านบอกว่าสาวใช้และนางกำนัลสามารถไปขอขนมงานแต่งได้ ข้าจะพาชิงหลัวไปด้วย”
“ไปได้...” อู๋ถงอดไม่ได้ที่จะมองด้วยความรู้สึกหลงใหล
“เ้าทำงานหนักมากเพราะต้องคอยเฝ้าไท่จือเฟย ประเดี๋ยวข้าจะขอส่วนแบ่งเพิ่มให้เ้าเป็พิเศษ!” หญิงสาวที่อยู่ด้านหลังพูดแสดงความเห็นใจอย่างร่าเริง
อู๋ถงได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจทันทีและเร่งเร้าพวกนาง “เช่นนั้นก็รีบไปเถิด อย่ามัวรอให้ขนมงานแต่งหมดเสียก่อน”
176
