เมื่อผมกับแม่เลี้ยงต้องผจญภัยในระบบเกมเอาชีวิตรอดสุดลามก

        หลังจากที่ผมกับพี่ชิโอริได้พลัดหลงกับกลุ่มผู้รอดชีวิตที่ชายหาดเพราะโดนเจ้ากิ้งก่าหัว***วยเล่นงาน พวกเราก็ได้หลงป่าและมาพบเข้ากับ สองพี่น้องผู้รอดชีวิต อีกสองคนเข้าโดยบังเอิญ ทั้งสองใจดีกับพวกเรามาก คนพี่ชื่อนานาเอะ ทั้งสวยน่ารัก ยังกับไอดอลเลย ส่วนน้องชายที่ชื่อเกนทาโร่ แม้จะดูเนิด ๆ เงียบ ๆ แต่รู้เรื่องการเอาชีวิตรอดในป่าเป็นอย่างดี ถ้าพาเขากลับไปเจอแม่ และคนอื่น ๆ ได้คงจะดีไม่น้อย โอกาสที่จะรอดชีวิตจากไอ้เกาะอุบาทว์แห่งนี้คงจะเพิ่มสูงขึ้นด้วย

        ใช่…

        ในตอนแรกผมก็คิดแบบนั้น จนกระทั่งเกิดเรื่องบางอย่างที่สุดแสนจะเลวร้ายขึ้น และเรื่องนี้สอนผมว่าอย่าไว้ใจคนแปลกหน้าที่พบเจอบนเกาะบ้า ๆ นี่ เพราะมันน่ากลัวเสียยิ่งกว่าไอ้สิ่งมีชีวิตแปลก ๆ ที่อาศัยอยู่มากนัก..

        ..

        ..

        ..

        "ไปกันเถอะเรียวอิจิคุง ปล่อยให้ เกนทาโร่อยู่กับพี่ชิโอริที่กันไปก่อน" เสียงของนานาเอะเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใส พร้อมยื่นมาให้ผม เรื่องของเรื่องก็คือ เธอชวนผมให้เก็บผลไม้แถวชายป่าฝั่งตะวันออก และปล่อยให้เกนทาโร่สอนพี่ชิโอริ ทำปลาตากแห้งสำหรับเก็บไว้กินนาน ๆ ซึ่งผมก็เห็นด้วย ถ้าเราถนอมอาหารไว้กินได้นาน ๆ คงจะดีไม่น้อย แต่ผมก็ไม่ถนัดเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ให้พี่ชิโอริเรียนรู้ไว้น่าจะเหมาะกว่า ส่วนผมก็ไปคุ้มครองนานาเอะจัง เผื่อจะมีตัวอะไรแปลก ๆ โผล่มา

        พอตกลงกันได้แล้วพวกเราก็แยกย้ายกัน..

        นานาเอะจังเล่าว่าเธอเคยไปที่ป่าแถวนั้นกับน้องชายอยู่บ่อยครั้ง มีผลไม้ขึ้นอยู่หลายชนิดแม้หน้าตาจะดูแปลก ๆ แต่สามารถกินได้ แถมยังมีพวกสมุนไพรด้วย พอได้ยินเธอบอกแบบนั้นผมก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

        แหล่งอาหารกับสมุนไพรงั้นเหรอ…สุดยอดไปเลย ไม่คิดว่าบนเกาะนรกแห่งนี้จะที่แบบนั้นอยู่ด้วย..

        ก่อนที่นานาเอะจังจะเดินนำผมไปเรื่อย ๆ อย่างรีบร้อน ในตอนนั้นผมก็รู้สึกแปลก ๆ นิดหน่อยทำไมเธอถึงดูรีบจัง แต่คิดว่าคงอยากไปให้ถึงเร็ว ๆ ผมจึงเร่งฝีเท้าตามไปเช่นกัน แต่ทว่า…ยิ่งเดินเข้ามาลึกเท่าไหร่บรรยากาศรอบตัวยิ่งไม่น่าไว้ใจขึ้นเท่านั้น มันทั้งเงียบ ทั้งมืดจนน่าขนลุกอย่างบอกไม่ถูก ผมเริ่มรู้สึกแปลก ๆ จึงเอ่ยปากถามนานาเอนั่นแหละจังว่าใช่ทางนี้แน่เหรอ เธอหยุดเดินก่อนจะหันมาส่งยิ้มชวนขนลุกให้ผมพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก..

        "ทางนี้ถูกแล้วล่ะ…เรียวอิจิ เพราะฉันพาพวกเขามาฝั่งไว้แถวนี้ด้วยตนเองตลอด…"

        ผมทั้งงงและตกใจมากที่ได้ยินแบบนั้น แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อก็เหมือนตรงข้อเท้าถูกเชือกมัดและดึงขึ้นไปบนต้นไม้อย่างรวดเร็ว และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือ นานาเอะจังก็หยิบมีดทำครัวคบกริบที่สาดแสงสีเงินแวววาวออกมา ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาผมราวกับเป็นตัวร้ายโรคจิตในหนังไล่เชือด

        "นานาเอะจัง..!! จะทำอะไรครับ แล้วนี่มันอะไรกัน..!!" ผมร้องตะโกนถามเธอด้วยความตื่นตระหนก ในสภาพที่ห้อยหัวต่องแต่งอยู่บนต้นไม้ นานาเอะเอียงคอมองผมด้วยสีหน้าและแววตาโรคจิตสุด ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

        "แหม แหม ต้องขอโทษด้วยนะจ๊ะเรียวอิจิคุงที่ทำให้เธอตกใจ พอดีฉันกับน้องชายต้องทำเพื่อความอยู่รอดล่ะนะ ถ้าไม่ฆ่าคนอื่น แล้วชิงของมา สุดท้ายพวกฉันสองคนก็คงจะโดนฆ่าทิ้งแน่ ๆ คนบนเกาะตอนนี้ก็ทำกันแบบนั้นแหละ อย่าถือโทษโกรธกันเลยนะ…"

        นานาเอะพูดพร้อมรอยยิ้มอย่างมีความสุขราวกับสิ่งที่กำลังจะทำเป็นเรื่องปรกติสำหรับเธอ ผมยิ่งตกใจมากและดิ้นสุดแรงเพื่อให้เชือกขาด แต่ก็ไม่เป็นผล และเธอก็เดินเข้ามาอย่างช้า ๆ พร้อมมีดในมือ

        "ดะ เดี๋ยวก่อนสินานาเอะ เธอคิดไปเองมากกว่ามันไม่มีใครคิดแบบนั้นหรอก พวกเราต้องร่วมมือกันต่างหาก ถึงจะรอดไปจากไอ้เกาะบ้า ๆ นี่ด้วยกัน..!! ผมร้องบอกเธอเสียงดัง ซึ่งนานาเอะก็หยุดนิ่งไปเล็กน้อย

        "ร่วมมือกันงั้นเหรอ…? ฟังดูเข้าท่านะ แต่ไม่ล่ะ ฉันฟังประโยคนี้มาเป็นสิบรอบแล้วจากพวกผู้ชายส่วนใหญ่ที่ฉันเชือดคอหอยมันทิ้ง ไอ้พวกนั้นนะน่ะในหัวคิดแต่เรื่องอย่างว่า จ้องแต่จะหาความสุขจากเรือนร่างของฉันตลอด พอพวกมันได้สมใจแล้วก็คงเขี่ยฉันทิ้งไม่ต่างจากขยะ แล้วไปหาผู้หญิงคนอื่น พวกผู้ชายมันก็เลวเหมือนกันทุกตัวนั่นแหละ ส่วนนังผู้หญิงร่านพวกนั้นก็สมควรตาย ปล่อยให้เกนทาร่าสนุกกับพวกหล่อนให้พอใจจากนั้นก็กำจัดทิ้งไป แค่นี้ทั้งเกาะก็จะได้เหลือแค่ฉันกับน้องชายเท่านั้นฮ่าๆๆๆๆ "

        ผมตกใจมากที่ได้ยินประโยคเหล่านั้นจากนานาเอะ เดี๋ยวนะ!! เมื่อกี้เธอบอกว่า ปล่อยให้เกนทาโร่สนุกและฆ่าทิ้งงั้นเหรอ..!! แย่แล้วพี่ชิโอริ..!! ดวงตาผมพลันเบิกกว้างด้วยตกใจก่อนจะออกแรงดิ้นสุดแรง

        "หือ..? เป็นห่วงพี่สาวคนนั้นเหรอจ๊ะเรียวอิจิคุง น่ารักจังนะ แอบชอบเธอล่ะซิ น่าอิจฉาจังเลย นาน ๆ จะได้เจอผู้ชายแบบนี้สักที แต่เสียใจด้วยนะ ปานนี้เธอคงโดนเจ้าเกนทาโร่ขืนใจและเชือดทิ้งไปแล้ว อย่าคิดมากไปเลย…."

        ยัยนานาเอะกล่าวขึ้นพร้อมยืนใบมีดทำครัวมาแนบที่แก้มผมอย่างน่าหวาดเสียว บ้าเอ๊ย!! เราจะต้องมาตายในสภาพแบบนี้เหรอเนี่ย แถมช่วยพี่ชิโอริไม่ได้ด้วยบ้าที่สุด เจ็บใจนัก….!!" ผมกดฟันหลับตากำหมัดแน่นด้วยความแค้น และเสียใจมาก แค่คิดว่าช่วยพี่ชิโอริไม่ได้ก็แย่พอแล้ว..นี่ผมจะไม่ได้เจอแม่อีกแล้วเหรอ…

        ฉับ….!!

        เสียงมีดแหวกอากาศและตัดเฉือนบางอย่าง ในตอนแรกผมคิดว่าเป็นลำคอ แต่ไม่ใช่นี่ ไม่มีอะไรมาโดน ก่อนที่ร่างของผมจะหล่นตุ๊บลงมาบนพื้น

        "นะ…นี่มัน หมายความว่ายังไงกัน? "

        ผมลืมตาขึ้นมามองยัยนานาเอะด้วยสีหน้างุนงง ยัยนี่ย่อตัวลงมาก่อนจะยิ้มแป้นและตอบผม

        "ตอนแรกฉันก็ว่าเชือดคอนายทิ้งเหมือนคนอื่น ๆ ละนะ แต่ไม่ดีกว่า ฉันถูกใจนายแฮะ มาเย็ดกัน และผลิตลูกหลานเพื่อ ครอบครองเกาะแห่งนี้กันสองคนเถอะ ฉันเบื่อจะมีอะไรกับไอ้น้องชายขี้เงี่ยน โรคจิตคนนั้นแล้ว มีอะไรกับนายน่าจะสนุกกว่าเยอะ…" ยัยนานาเอะพูดพร้อมส่งสายตายั่วยวนมาให้พร้อมยื่นมาลูบแผ่นอกของผมไปมา

        นี่มันโรคจิตของแท้เลยนี่หว่า…ฆ่าคนได้หน้าตาเฉย มีอะไรกับน้องชายตัวเอง อันตรายสุด ๆ แถมจะเอาผมทำผัวอีก แต่เดี๋ยวนะ ถ้าแบบนี้ละก็…

        ในเวลานั้นความคิดบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัวของผม มันเป็นความคิดบ้า ๆ ที่ไม่รู้จะได้ผลรึเปล่า แต่ก็ต้องลองดู นั้นก็คือการ ของให้ยัยนี่กลับไปช่วยพี่ชิโอริ..!!

        จบตอน

        ตอนต่อไป 30/3/65