ณ ดาดฟ้า โรงแรม The Anemone
“ยินดีด้วยนะครับ ผมไม่อยากจะเชื่อพวกคุณจะลงเอยกันแบบนี้” เจมส์ วอลล์ นักธุรกิจเ้าของคาสิโนชื่อดัง กล่าวแสดงความยินดีกับว่าที่บ่าวสาวคู่ใหม่ ถึงปากของเขาจะบอกว่ามาแสดงความยินดี แต่สายของเขากลับจดจ้องไปยังดวงหน้าหวานของว่าที่เ้าสาวราวกับจะกลืนกิน
“ขอบคุณมากเจมส์ ขอบคุณจริงๆนะครับ ถ้าคุณไม่รังเกียจ วันงานแต่งผมอยากจะเชิญคุณมาด้วยได้ไหมครับ ไหน ๆ คุณก็สนิทกับซูซี่มานาน ถ้าคุณมาร่วมเป็พยานรักให้กับพวกเรา วันนั้นซูซี่จะต้องมีความสุขมาก ๆ แน่เลย ใช่มั้ยครับที่รัก?” น้ำเสียงทุ่มกล่าวออกมาอย่างสุภาพ ขัดกับดวงตาคมที่กำลังจ้องไปยังอีกฝ่ายตาเขม็ง ก่อนจะพาดลำแขนแกร่งไปยังหัวไหล่เนียนสวยอย่างแสดงความเป็เ้าข้าวเ้าของ
“ฮึ่ย! น่าเบื่อจริง ๆ เลย ไอ้พวกไก่อ่อน มัวชักช้าแบบนี้สมควรแล้วแหละที่จะได้เป็แค่เพื่อน สมน้ำหน้า!” ก่อนที่จะแค่นยิ้มเ้าเล่ห์ เมื่อความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นมาในหัว
“ใช่ค่ะเจมส์ ฉันจะดีใจมากถ้าคุณมาร่วมงานฉัน คุณพิเศษกับฉันมากจริง ๆ นะคะ ได้โปรดมาเถอะนะเจมส์” สำหรับเธอแล้วอีกฝ่าย เป็ทั้งเพื่อน และพี่ชายที่คอยให้ความช่วยเหลือเธอมาตลอดระยะเวลาหลายปีที่รู้จักกัน ถึงแม้งานแต่งครั้งนี้จะเป็เพียงเื่อุปโลกน์ แต่เธอก็ยังให้เขามาร่วมอยู่ดี เธออยากให้เขาได้รู้ว่าเขานั้นเป็เพื่อนคนพิเศษของเธอ
“นอกจากนายเพื่อนซื่อบื้อนั่นแล้ว เธอก็ยังเป็สิตางค์ยายมนุษย์โรบอท ซึ่งก็คงเป็อีกสาเหตุที่ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ไม่คืบหน้าไปไหน แต่ถ้าจะว่ากันตรง ๆ แล้วเขาค่อนข้างพอใจนะที่เธอยังไม่มีใคร ยังโสด ยังพร้อมที่จะเป็ของเขาได้ทุกเมื่อ? เฮ้ย! มาได้ไงวะเนี่ย อ้า..ใช่ ๆ พร้อมที่จะเป็เ้าสาวไก่ทองของเขา การตกคำแค่ไม่กี่คำนี่มันเปลี่ยนโลกจริง ๆ นะเนี่ย” ความคิดแล่นลื่นไหลกลับต้องสะดุดลง เมื่อคำนิยามแปลก ๆ ผุดขึ้นมาในหัว หลังจากแก้ไขคำผิดในหัวแล้ว ปีเตอร์ก็รีบส่ายหัวไล่ความคิดพิลึก ๆ นั่นให้หลุดออกไป
“พีท คุณโอเคใช่มั้ยคะ นี่คุณดื่มเยอะไปรึเปล่าเนี่ย?” เธอใช้ฝ่ามือนุ่มนิ่มััไปยังใบหน้าคมเบา ๆ ด้วยความเป็ห่วง และนั่นมันก็เกินกว่าที่เ้าของใจบาง ๆ ที่ยืนอยู่แถวนี้จะรับไหว
“ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวไปทางนั้นก่อนนะครับ แล้วเจอกันนะซูซี่” เ้าของหัวใจที่ฟกช้ำกล่าวลาออกมา ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือบางอีกข้างที่ว่างอยู่เป็ครั้งสุดท้าย แม้จะจับในฐานะที่เป็ได้แค่พี่ชายที่แสนดีของเธอก็เถอะ แต่มันก็มากเกินกว่าที่ใครบางคนจะทนไหว
“อ่า ผมไม่โอเคเลย ซูซี่คุณช่วยประคองผมไปที่ม้านั่งหน่อยได้มั้ยครับ” ปีเตอร์แสร้งร้องออกมาทันที ที่เห็นไอ้ขี้แพ้กำลังจับมือเธออย่างหน้าไม่อาย
“เฮอะ! ทีอย่างงี้ล่ะมาทำเป็จับไม้จับมือฝันไปเถอะ” เื่อะไรเขาจะยอมนี่มันว่าที่ภรรยาของเขานะ ชายหนุ่มแกล้งทิ้งน้ำหนักบางส่วนไปยังร่างบางของเธอ ก่อนจะแสร้งทำเป็มึนศีรษะราวกับคนไม่คุ้นชินแอลกอฮอล์ ทั้ง ๆ ที่แทบจะดื่มต่างน้ำอยู่ทุกคืน
“นี่เปลี่ยนน้ำหอมใหม่แล้วเหรอเนี่ย กลิ่นนี้มันคุ้นจมูกเขาแปลก ๆ อ่า...หอมจัง” ยังไม่ทันจะดมดอมกลิ่นหอมให้ฉ่ำเต็มปอด ก็มีมารบางตัวมาขัดขวางซะก่อน
“ให้ผมช่วยมั้ย ผมว่าคุณไม่ไหวนะซูซี่” เจมส์เ้าเก่าเ้าเดิมไอ้เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อหน้าโง่ กลับมาขัดอารมณ์เขาให้หงุดหงิดอีกครั้ง
“ไม่เป็ไรครับ ผมโอเคแล้ว คุณไปหาเพื่อนทางนั้นเถอะครับ สาว ๆ โบกมือใหญ่แล้ว” ปีเตอร์รีบไล่ให้รุ่นน้องเดินไปหากลุ่มนักธุรกิจ ที่กำลังรายล้อมไปด้วยสาวสวยมากมาย
“ตะ...แต่” ดื้อด้านจริงโว้ย นี่ถ้ามันดื้อด้าน หน้าทน หน้าหนา แบบนี้ั้แ่แรก คงไม่ต้องมาทำหน้าจ๋องแบบนี้หรอกนะ เดินเกมส์ผิดที่ผิดเวลาก็ไร้ค่านะไอ้น้อง
“ไม่เป็ไรค่ะ เจมส์ฉันไหว แล้วนี่คุณก็โอเคแล้วใช่มั้ยคะพีท คุณไปหาพื่อนๆเถอะค่ะ อย่าลำบากเพราะพวกเราเลยค่ะ คุณเป็แขกนะคะ แขกพิเศษของฉันด้วย” ดูเหมือนครั้งนี้หล่อนจะทำตัวถูกใจเขาจริง ๆ บราโว่ ๆ !
“ไม่รบกวนผมจริง ๆ นะ คุณก็รู้ว่าคุณเป็ข้อยกเว้นเสมอ” ยัง! ยังไม่จบอีก เขาก็เคยสงสัยนะว่าที่ความสัมพันธ์ของหญิงชายคู่นี้ ที่มันไม่พัฒนาไปไหนสักที มันเป็เพราะเธอที่ไร้หัวใจ หรือเพราะชายหนุ่มซื่อบื้อคนนี้กันแน่
“คุณก็เป็ข้อยกเว้นของฉันเหมือนกันค่ะ อย่าลืมสิคะคุณเป็เหมือนพี่ชายฉัน”
“เอาล่ะ! รู้แล้ว” เป็เพราะยายโรบอทนี่แน่ ๆ ยายมนุษย์จากโลกอนาคตที่สั่งการด้วย AI จากมนุษย์ต่างดาว
“พีทคุณโอเค จริง ๆ นะคะ” เธอถามออกมาด้วยความเป็ห่วง เมื่อยังเห็นว่าเขาเอาแต่ส่ายหัวไปมา
“อ่า..โอเคสิครับ โอเคมาก ๆ เลยด้วย ซูซี่นั่นเพื่อนจากมหาลัยคุณนี่ผมเชิญมาไปหาพวกเธอสิ ” เขารีบเปลี่ยนเื่ทันที หันไปชี้ชวนให้เธอไปสนใจกลุ่มเพื่อนสาวแทน อย่าว่าแต่เธอเลยที่สงสัยว่าเขาโอเคหรือเปล่า ขนาดตัวเขาเองก็ยังสงสัยเลยว่าตัวเองเป็อะไรไป
“เอ๊ะ...หรือจะแฮงค์?” ข้อสันนิษฐานมากมายผุดขึ้นมาในหัว จนในที่สุดหวยก็มาตกที่พฤติกรรมปาร์ตี้สุดเหวี่ยงของตัวเอง เมื่อคิดได้เช่นนั้นปีเตอร์ก็ระบายยิ้มกว้างออกมา ก่อนจะหันไปทักทายแเื่ที่มาร่วมงานแสดงความยินดี
45 นาที ต่อมา
หลังจากที่เขาและเธอแยกย้ายกันไปทักทายเพื่อนฝูงของแต่ละฝ่าย ระหว่างนั้นเองสายตาคมก็เหลือบไปเห็นร่างสวยของคนที่คุ้นตา กำลังพูดคุยหยอกล้อกับใครบางคน คนที่เขาไม่อยากให้อยู่ด้วยมากที่สุดอย่างสนุกสนาน และดูเหมือนสองคนนั้นจะมีความสุขกันเสียเหลือเกิน เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาก็จำเป็ที่ต้องขัดขวาง ให้มันรู้ซะบ้างว่าเธอเป็ว่าที่ภรรยาของเขานะ!
“แขกผู้มีเกียรติทุกท่านครับ ขอบคุณมาก ๆ เลยนะครับที่มาร่วมงานปาร์ตี้ของพวกเรา แม้ว่ามันจะกระชั้นชิดมากเหลือเกิน วันนี้เป็อีกวันที่ผมมีความสุขมากที่สุด ผมไม่เคยคาดคิดเลยครับว่าผมจะได้รับโอกาสนี้จากเธอ ผมขอให้ทุกคนช่วยต้อนรับว่าที่เ้าสาวแสนสวยของผมด้วยครับ ซูซี่ขึ้นมาเลยที่รักไม่ต้องเขินหรอกน่า คือเธอค่อนข้างจะขี้อายน่ะครับ” มือหนาออกแรงดึงเธอออกมาจากวงโคจรของบุคคล ที่เขาคิดว่าน่าจะได้ไปอยู่ในลิสต์ศัตรูตัวฉกาจของเขาเร็ว ๆ นี้อย่าง “ เจมส์ วอลล์” ไอ้หมาบ้าหน้าจ๋อง ที่กำลังมองตามตาละห้อย
“นี่มันอะไรกันเนี่ย พีท!” เธอกัดฟันถามเขา ที่อยู่ ๆ ก็ดูคึกผิดปกติ
“ผมไม่อยากจะเชื่อเลยล่ะครับ ว่าผมคนนี้จะมีโอกาส โอ้ว...ไม่สิ ได้รับโอกาสถูกเธอคุกเข่าขอแต่งงาน คุณรู้มั้ยมันเป็ความรู้สึกที่พิเศษมาก ๆ ลยครับ ผมเข้าใจเลยจริง ๆ นะครับ ว่าทำไมพวกเ้าสาวถึงต้องร้องห่มร้องไห้ตอนโดนขอแต่งงาน ผมเข้าใจความรู้สึกของพวกเธอจริง ๆ มันเป็่เวลาที่วิเศษมาก ๆ มันเป็เหมือนกับความฝันเลยล่ะครับ ผมอายจริง ๆ นะที่จะบอกว่าผมน้ำตาไหลพรากเลย ตอนที่เธอคุกเข่าพร้อม ๆ กับจุมพิตที่มือผมเบา ๆ แต่นั่นมันเป็ความจริง ความจริงที่ทำให้ผมมีความสุขที่สุดในโลก ขอบคุณมาก ๆ นะครับที่รัก ขอบคุณจริง ๆ สำหรับประสบการณ์ที่ดีที่สุด ผมก็รักคุณนะครับ” เมื่อเห็นว่าเธอพยายามจะอ้าปากเปล่งคำพูดแก้ตัวออกมา ปีเตอร์ก็ตัดสินใจปิดปากสวย ๆ นั่นด้วยปากของเขาทัน
ในตอนนี้เขาไม่อยากจะทำอะไรทั้งนั้น ยกเว้นก็แต่ััเธอให้มากกว่านี้ สำรวจเธอให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ นั่นเป็สิ่งเดียวที่วิ่งวนไปมาในหัวตลอดเวลาที่ริมฝีปากอิ่มร้อน เขาไม่สนแม้กระสงแสงแฟลชที่ระดมสาดใส่ ไม่สนใจเสียงหวีดร้องที่เชียร์สนั่น หรือแม้แต่เสียงเป่าปากโห่แซวที่ไม่ได้ทะลุเข้ามาในโสตประสาทเขาเลย ขนาดมือนิ่ม ๆ นั่นที่ตอนแรกออกแรงบิดไปยังสีข้างของเขาจนเนื้อแทบหลุดออกมา ก็ไม่สามารถละความสนใจของเขาไปได้ ในตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เสียงดังรอบตัวไม่มีผลอะไรกับเขาเลย ในตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาได้ยินคือเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของเขาและเธอ ััแ่เบาจากมือบางที่แผ่นหลังกว้าง ทำให้รู้สึกเหมือนว่าได้ทะลุไปอีกมิติหนึ่งแล้ว มิติพิเศษที่มีเพียงเขาและเธอเท่านั้น
280
