ฮูหยินท่านแม่ทัพ

4

คุณหนูใหญ่ยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะเดินไปพยุงพระปิตุจฉา หรือไทเฮาไปยังโต๊ะอาหาร เพื่อรับประทานอาหารร่วมกันเช่นทุกเดือน

"ถวายพระพรไทเฮา/ถวายพระพรไทเฮา"

เสียงผู้เป็๞น้องเอ่ยคารวะผู้เป็๞พี่เช่นเดียวกับฮูหยิน

มุมปากพระปิตุจฉายกยิ้ม ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแสนอบอุ่นที่น้อยคนในวังหลวงจะเห็น ก่อนพระนางจะเอ่ยถามถึงหลานสาวอีกคน

"แล้วจิ่นเอ๋อร์ไปไหนเสียเล่า"

"ขออภัย จิ่นเอ๋อร์มาช้า.."

"นั่งเถอะ ไม่ต้องมากพิธี ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น ฮ่าๆ ข้ามีเ๹ื่๪๫จะไถ่ถามเสียหน่อย"

'มีอะไรไม่ถูกต้องแน่ๆ เหตุใดพระปิตุจฉาถึงเอ่ยเช่นนั้น จำได้ว่า.... ไม่นะ!!!'

'เ๯้ากับอ๋องจื่อชอบพอกันอย่างนั้นหรือ?'

"เ๯้ากับอ๋องจื่อชอบพอกันอย่างนั้นหรือ?"

อยู่ๆ ภาพเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีตก็ซ้อนทับกัน คำถามเดียวกันนั้นดังจากพระโอษฐ์ของพระปิตุจฉา แต่ว่าครั้งนี้เหตุใดท่านถึงหันไปถามจิ่นเอ๋อร์ได้เล่า

คุณหนูใหญ่อย่างเธอได้แต่มองหน้าคนสองคนตาปริบๆ นึกไปถึงคำพูดที่จะออกจากปากของจิ่นเอ๋อร์ออกทันที

'เหตุใดจึงถามเ๹ื่๪๫น่าอายบนโต๊ะอาหารเช่นนี้เล่า?'

"เหตุใดจึงถามเ๹ื่๪๫น่าอายบนโต๊ะอาหารเช่นนี้เล่า?"

'จะต้องอายไปใย เราครอบครัวเดียวกัน รีบบอกข้ามาเถอะ หากเ๯้ามีใจดังเช่นพ่อเ๯้าว่า ข้าจะแบกหน้าพูดทาบทามกับฮ่องเต้ให้'

"จะต้องอายไปใย เราครอบครัวเดียวกัน รีบบอกข้ามาเถอะ หากเ๯้ามีใจดังเช่นพ่อเ๯้าว่า ข้าจะแบกหน้าพูดทาบทามกับฮ่องเต้ให้"

'พระปิตุจฉา'

"พระปิตุจฉา"

'ให้ตายเถอะ นี่มันนิยายในโรงละครน้ำชาหรืออย่างไร คำพูดของน้องรองถึงได้ถอดแบบมาจากข้าแบบนี้ ไม่ได้ข้าจะไม่ยอมให้มีงานสมรสของพวกเ๯้าเกิดขึ้นเป็๞แน่!!!'

"อย่าเย้าน้องรองเล่นเช่นนั้นสิเ๯้าคะ"

"เ๯้าก็อย่าพูดไป ชอบบุรุษบ้านไหน ให้รีบบอกพระปิตุลาไป พ่อเ๯้าอยากจะอุ้มหลานเต็มทน"

คุณหนูใหญ่หันควับไปมองผู้เป็๞พ่อ อย่างพยายามอดทน อดกลั้น ก่อนจะปั้นยิ้มตอบกลับไป

"ลูกก็ว่า.. แต่ทำอย่างไรได้เล่าท่านพ่อ ลูกยังไม่พานพบชายใดที่ต้องตาต้องใจ แต่จะให้น้องรองแต่งออกไปก่อนพี่สาว จะไม่ผิดธรรมเนียมปฏิบัติของตระกูลเราหรอกหรือ น้องรองปีนี้อายุเพิ่งจะย่าง17 รออีกเสียหน่อยจะเป็๞ไร?"

"ขอบคุณพี่หญิงที่เตือนน้องเ๯้าค่ะ น้องเห็นตามพี่หญิงทุกประการ จะให้น้องแต่งออกไปก่อนพี่สาวได้อย่างไร"

"เช่นนั้นรึ?"

พระปิตุจฉามีสีหน้าคล้อยตาม กับคำพูดของจิ่นเอ๋อร์ เมื่อเป็๞เช่นนั้นคุณหนูใหญ่ก็เบาใจ มั่นใจว่าหญิงชั่ว ชายโฉดจะยังไม่ตบแต่งกันเร็วๆ นี้แน่แท้ 

"แล้วหลานชอบบุรุษเช่นใด"

"นั่นสิ ลูกสาวแม่ เ๯้าชอบบัณฑิตหรือไม่?"

"บัณฑิตรึ ฉลาดก็ดี แต่แก่เรียนไปเห็นจะไม่เข้ากับลูก"

"ถ้าอย่างนั้นเ๯้าชอบชายองอาจ ชาตินักรบหรือไม่?

ผู้เป็๞พ่อหันมาถามต่อ

"มีวรยุทธ ลูกก็ว่าดี ปกป้องคุ้มครองครอบครัวได้ แต่ลูกอยากเป็๞เมียเอกเมียเดียว และไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังกับปัญหาการชิงดีชิงเด่นในราชสำนักกับตระกูลอื่นๆ"

คุณหนูใหญ่คิดตาม นึกผสมโรงเ๹ื่๪๫ราวในอดีต เปรียบเทียบกับสามีเก่าชาติก่อนอย่างองค์ชายสี่

"เช่นนั้นรึ"

พระปิตุจฉาระบายยิ้มออกมา ก่อนจะเอ่ยถึงงานเลี้ยงที่จะจัดขึ้นสำหรับวันพรุ่งนี้

เห็นว่านี่เป็๞ครั้งแรกที่รองแม่ทัพอาสากำศึกแทนผู้เป็๞พ่อ ออกศึกเป็๞แม่ทัพคุมบังเหียนยกทัพนำทหารสองพันนายตีขนาบเอาเมืองชายแดนคืน ไม่ถึงสามเดือนก็นำทัพยืดเอาะมืองกลับคืนได้สำเร็จ ถือเป็๞ความดีความชอบใหญ่หลวง

สายมากแล้วแต่คุณหนูใหญ่ยังคงนอนกลิ้งไปมาบนเตียง พยายามนึกถึงรายละเอียดปลีกย่อย ใน๰่๭๫เวลานี้

ครั้งนั้นนางจำได้ว่าองค์ชายสี่ลักรอบส่งจดหมายนัดพบมาที่นาง เพียงแต่.. ครั้งนี้จดหมายที่ว่านางยังไม่เห็นสักครั้ง

'เกิดเหตุผิดพลาดอันใดขึ้นกันแน่?'

คุณหนูใหญ่ลุกขึ้นเดินวนไปมา ก่อนจะถอนหายใจเลิกคิดกังวลเ๹ื่๪๫ดังกล่าว 

เรียกหวานเอ๋อร์เข้ามาช่วยตะเตรียมน้ำท่า แต่งตัวออกไปงานเลี้ยงที่ว่า

บุตรีมากหน้าหลายตาของคนในราชสำนักยศน้อยใหญ่ต่างแต่งองค์ทรงเครื่องจัดเต็มเพื่อมางานเลี้ยงฉลองนี้ แม้พวกหล่อนจะไม่แน่ชัดเบื้องลึกหนาบางของการจัดเลี้ยง แต่โอกาสในการพบปะสังสรรค์บุรุษต่างเพศมีน้อยหนัก ไม่แน่หากพวกนางโชคดี วันดีคืนดีอาจมีสมรสพระราชทานเกิดขึ้นที่จวนเป็๞แน่

คุณหนูใหญ่ถอนหายใจเบาๆ เธอคิดถูกแล้วที่วันนี้สั่งให้หวานเอ๋อร์เลือกชุดกับเครื่องประดับสีเรียบมา ไม่เช่นนั้นเดินสวนกับพวกนาง คงได้มีหลงเรียกชื่อผิดเป็๞แน่ แต่ละคนเล่นแต่งองค์ทรงเครื่องมากยศเสียขนาดนั้น

"พี่หญิง จิ่นเอ๋อร์ขอเอากล่องของขวัญไปให้ท่านพ่อเราก่อน เกรงว่าจะรีบร้อนออกมาจนลืม"

"เ๯้าไปเถอะ"

คุณหนูใหญ่ปรายตามองก่อนจะแสร้งยิ้มตอบกลับ เธอเองก็อึดอัดมามากพอแล้ว ไม่รู้ท่านพ่อกับท่านแม่จะรีบร้อนไปใย ถึงปล่อยให้นางมากับยัยน้องสารเลวนี้ แค่หน้าก็ไม่อยากจะมองแล้ว

'ใช่แล้ว.. ถ้าเราลองไปยังจุดนัดพบนั่นเราจะเจอชายชั่วนั่นไหม!?'

คุณหนูใหญ่ยิ้มออก กึ่งเดินกึ่งวิ่งใช้เส้นทางลัดไปยังจุดนัดพบครั้งก่อน

ปึก!

"โอ้ยยย"

แต่อาจเพราะรีบเร่งเกินไป ทำให้นางชนเข้ากับใครบางคน

'เอ๋.. ที่ชนเมื่อครู่ ทำไมข้าไม่เจ็บบั้นท้าย'

#ส่งท้ายจาก เซียนหนวี่เยาเยา

???????? บทต่อไปเปิดตัวรองแม่ทัพ พระเอกของเราแล้วนะคะ ลุ้นๆ จะเป็๞เช่นไร ????