ซือถูชิงเฉินมองไม้เท้าที่เด็กสาวตัวน้อยยื่นให้ แล้วรับมาพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ จากนั้นจึงเอ่ยถามเสียงนุ่ม “แม่หนู เ้าชื่ออะไรหรือ ทำไมมาอยู่ที่นี่คนเดียว?”
หลี่ิเยว่ไหวไหล่พลางเอ่ยตอบเสียงกระซิบ “พี่ชาย ข้าชื่อหลี่ิเยว่ ครอบครัวข้าอาศัยอยู่ในหมู่บ้านสกุลหลี่ที่เชิงเขานี้เอง ข้าเรียนวิชาแพทย์จากอาจารย์ เลยขึ้นเขามาเก็บสมุนไพรเอาไว้ใช้ในครอบครัวน่ะ” พูดจบนางก็ชี้ให้เขาดูตะกร้าที่วางอยู่บนพื้น
ซือถูชิงเฉินมองตามมือเล็ก ๆ นั่นไป พบว่าภายในตะกร้ามีสมุนไพรอยู่ไม่น้อยอย่างที่นางว่าจริง ๆ ดังนั้นเขาจึงลดท่าทีระวังภัยลงไปหลายส่วน
หลี่ิเยว่ช่วยประคองคนเจ็บเดินกลับลงเขาอย่างระมัดระวัง เดินไปพลางปากก็บอกว่า “พี่ชาย เอาอย่างนี้ ข้าช่วยพาท่านลงไปก็แล้วกัน พอพวกเราออกจากที่นี่ได้แล้ว ข้าจะช่วยทำแผลให้ท่านอีกที”
“ได้” พูดจบคนทั้งคู่ก็รีบออกเดินไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับไปมองด้านหลัง ทว่าในจังหวะที่เด็กหญิงไม่ทันสังเกต บุรุษชุดครามที่ตอนนี้ชุ่มโชกไปด้วยเืแห้ง ๆ ก็โบกมือไปข้างหลังวูบหนึ่ง
ในขณะนั้นมีชายชุดดำอีกสองคนยืนอยู่บนกิ่งของต้นไม้ใหญ่ เพียงแต่สองคนนี้กับชายชุดดำสวมหน้ากากก่อนหน้านั้นไม่ใช่พวกเดียวกัน พวกเขาเพียงสวมใส่ชุดสีดำเท่านั้น อากัปกิริยาและท่าทางดูคล่องแคล่วปราดเปรียวยิ่งนัก
ทั้งสองคนมองเ้านายของตนถูกเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ประคองเดินลงเขา จึงได้แต่หันมาสบตามองหน้ากันเลิ่กลั่ก แท้จริงแล้วชายชุดดำสองคนนี้เพิ่งมาถึง ดังนั้นจึงไม่เห็นว่าก่อนหน้านี้หลี่ิเยว่ทำอะไรลงไป แต่จากคำพูดเมื่อครู่ของเ้านายทำให้พวกเขาเข้าใจได้ เมื่อได้รับสัญญาณคำสั่งแล้วทั้งสองจึงรีบะโลงจากต้นไม้เพื่อทำภารกิจต่อ
“ิเยว่ ทำไมเ้ามาอยู่ที่นี่คนเดียว คนอื่น ๆ ในครอบครัวเ้าเล่า?” เมื่อเดินมาได้ระยะหนึ่งจนถึงจุดที่ปลอดภัย หลี่ิเยว่ก็ตัดสินใจหยุดพัก ซือถูชิงเฉินถือโอกาสนี้เอ่ยปากถามเด็กสาวตัวน้อยที่กำลังใส่ยาให้กับเขา
หลี่ิเยว่พันแผลไปพลางเอ่ยตอบคำถาม “พี่ชาย พ่อข้าหายสาบสูญไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน แม่ข้ากำลังตั้งครรภ์อยู่ที่บ้าน พี่ชายสองคนมีวรยุทธ์ด้อยกว่าข้าเล็กน้อย และไม่ได้มีความรู้ด้านสมุนไพรมากเท่าข้า น้อง ๆ ก็อายุยังน้อย ดังนั้นข้าเลยขึ้นเขาไปหาสมุนไพรคนเดียวน่ะ”
ซือถูชิงเฉินเห็นว่านางพันแผลได้คล่องแคล่วยิ่งนัก จึงถามขึ้นด้วยความสงสัย “เ้าบอกว่าเรียนวิชาแพทย์กับอาจารย์ เรียนมาได้นานเท่าใดแล้วหรือ? พันแผลได้คล่องแคล่วขนาดนี้คงจะฝึกมาไม่น้อยสินะ”
“อื้ม ข้าเรียนกับอาจารย์มาสองเดือนกว่าแล้ว แต่ก่อนหน้านี้ข้าพอจะรู้จักสมุนไพรอยู่บ้าง ส่วนเื่พันแผลที่ท่านพูดไม่ต้องเรียนวิชาแพทย์ก็ทำได้ง่าย ๆ ครอบครัวของข้ามีเด็กเล็ก ๆ หลายคน ทุกคนช่วยกันทำงานโอกาสเจ็บตัวจึงมีมาก ดังนั้นไป ๆ มา ๆ สุดท้ายข้าเลยชำนาญการทำแผล” หลี่ิเยว่รู้ว่า คนตรงหน้ากำลังลอบถามไถ่ความเป็มาของตัวเอง จึงพูดออกไปเช่นนั้น และนางไม่กลัวเขาจะส่งคนมาตรวจสอบเลยสักนิด เพราะเื่ที่นางพูดล้วนเป็ความจริงทั้งหมด เพียงแต่ความเก่งกาจของนางมีอะไรมากกว่าที่พูดออกไปเท่านั้นเอง
“พี่ชาย ท่านมีที่ไปหรือไม่? คนเ่าั้จะตามมาอีกหรือเปล่า?” หลังจากทำแผลให้เขาเสร็จ นางก็หยิบกระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำขึ้นมาจากตะกร้าแล้วส่งให้เขาดื่ม ก่อนเอ่ยปากถาม
ซือถูชิงเฉินดื่มน้ำในกระบอกไม้ไผ่นั้น และรู้สึกว่าน้ำในนี้มีรสชาติหวานยิ่งนัก จึงอดไม่ได้ที่จะดื่มน้ำในกระบอกจนหมด หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งจึงพูดขึ้น “คนของข้ามาถึงแล้ว”
ทันทีที่สิ้นคำพูดของเขา ร่างสองร่างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าคนทั้งสอง “ข้าน้อยมาสาย ขอนายท่านโปรดลงโทษด้วยขอรับ”
“ลุกขึ้นเถอะ! เื่นี้โทษพวกเ้าไม่ได้” ซือถูชิงเฉินปรายตามองผู้ใต้บังคับบัญชาของตนวูบหนึ่ง ก่อนจะหันไปหาเด็กหญิงข้างกาย จากนั้นจึงถอดจี้หยกขาวที่ติดตัวมาส่งให้กับหลี่ิเยว่
“แม่นางิเยว่ นี่คือสิ่งของตอบแทนจากข้า ต่อไปหากพบเจอเื่อะไรอยากได้ความช่วยเหลือ ก็ให้ไปที่หอหรูอี้ ไปหาผู้ดูแลที่นั่น ยื่นสิ่งนี้ให้เขาดู แล้วเขาจะช่วยเ้า”
“ที่แท้พี่ชายก็คือเถ้าแก่หอหรูอี้นี่เอง เช่นนี้ก็เยี่ยมไปเลย พวกข้าล่าสัตว์ไปส่งที่หอหรูอี้เป็ประจำ” ดวงตาของหลี่ิเยว่เป็ประกายเมื่อได้ยินชื่อสถานที่ที่อีกฝ่ายเอ่ยอ้าง นางรับจี้หยกมา แสร้งเอาเก็บไว้ในอกเสื้ออย่างระมัดระวังทั้งที่แท้จริงแล้วนางเก็บเข้ามิติไปต่างหาก จากนั้นจึงเงยหน้ามองคนตรงหน้าอย่างตื่นเต้นอีกครั้ง
“โอ้! เช่นนี้นี่เอง! ไว้ข้าจะไปทักทายผู้ดูแลหลิวสักหน่อย ต่อไป หากได้ของป่าหายากอะไรก็ส่งไปให้ที่นั่นได้เลย จริงสิ แม่นางน้อย ยาทาแผลของเ้า ไม่เลวเลย พอจะขายให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่?” เมื่อพูดถึงตอนท้าย ซือถูชิงเฉินก็นึกถึงยาที่เด็กหญิงตรงหน้าทาให้ตนเองขึ้นมาได้จึงเอ่ยปากถาม
“หมายถึงยาทาแผลนี่น่ะหรือ? ข้าปรุงมันขึ้นมาตามตำรับยาของอาจารย์ เดิมทีเราเอาไว้ใช้กันในครอบครัว ข้าออกมาครานี้เลยเอาติดตัวมาแค่ขวดเดียว เมื่อครู่นี้ก็ใช้ไปจนหมดแล้วล่ะ หากพี่ชาย้าข้าจะกลับไปเอาที่บ้านแล้วค่อยส่งไปให้ท่าน” หลี่ิเยว่ได้ยินคนถามหายาทาแผลของตนก็รู้สึกภูมิใจเล็ก ๆ นั่นเป็ยาที่นางปรุงขึ้นมาตามตำรับยาในชาติก่อน
ซือถูชิงเฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าเด็กหญิงผู้นี้เป็คนปรุงยาขึ้นเอง แต่เมื่อนึกถึงภูมิหลังและความเป็มาที่นางเล่าให้ฟังเมื่อครู่นี้จึงไม่พูดอะไรมากอีก “แม่นางน้อย ยาทาแผลที่เ้าปรุงเองนี้มีฤทธิ์ห้ามเืได้ดียิ่ง ดีกว่ายาที่พวกข้าใช้เป็ประจำเสียอีก เ้าปรุงมันเดือนละหนึ่งร้อยขวดแล้วส่งไปที่หอหรูอี้ทุก ๆ ต้นเดือนจะได้หรือไม่? ข้าจะซื้อมันไว้ และพวกเขาจะส่งมันให้ข้าเอง”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ก็หยุดลงชั่วครู่ และพูดต่ออีกครั้ง “ในตลาดยาทาแผลขวดละสามร้อยอีแปะ แม่นางน้อย ยาของเ้ามีประสิทธิภาพดีมาก ข้าให้ขวดละห้าร้อยอีแปะไปเลยเป็อย่างไร?”
หลี่ิเยว่ตื่นเต้นอย่างหนักเมื่อได้ยินคำสั่งซื้อจำนวนมากเช่นนี้ ครุ่นคิดดูแล้ว…ตัวนางคนเดียวก็น่าจะสามารถปรุงยาออกมาร้อยขวดต่อเดือนได้ แต่เมื่อนึกถึงเื่ที่ต้องบดยาให้เป็ผงจำนานมากเช่นนั้น…ก็จำเป็ต้องมีชุดเครื่องมือใหม่ นางไม่อาจใช้เงินที่มีอยู่ในมือได้มากนัก เพราะต้องเก็บไว้ใช้ตอนที่ท่านแม่คลอดน้องในท้อง ส่วนโสมที่อยู่มิตินั้นนางยังไม่ได้คิดที่จะนำมันออกมาใช้ในตอนนี้…เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สาวน้อยก็นิ่วหน้าอย่างอดไม่ได้
“แม่นางมีปัญหาอะไรงั้นหรือ? หากมีก็พูดออกมาได้เลย ข้าจะช่วยเ้าเอง” เมื่อเห็นนางเอาแต่ขมวดคิ้วเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร เขาจึงเปิดปากถาม
“พี่ชาย หากให้ข้าทำผงยาจำนวนมากเช่นนั้น จำเป็ต้องใช้เครื่องมือบดยาชุดใหม่ แต่ตอนนี้ข้ามีเงินจำกัด” ยิ่งพูดเสียงของนางก็ยิ่งเบาลงเรื่อย ๆ เมื่อพูดถึงตอนท้ายเสียงเล็ก ๆ ก็แทบจะหายไป และก้มศีรษะลงต่ำ
“นั่นไม่ใช่เื่ยาก พอข้ากลับไปแล้วจะให้คนส่งเครื่องมือชุดใหม่ไปให้เ้า นับว่าเป็ของกำนัลเล็ก ๆ น้อย ๆ จากข้าก็แล้วกัน” ซือถูชิงเฉินโล่งใจที่ได้ยินว่าเหตุผลเป็เพียงเพราะนางขาดงบประมาณในการซื้อหาอุปกรณ์บดยา เื่เพียงเท่านี้สำหรับเขาไม่ใช่เื่ใหญ่ ยาห้ามเืที่เด็กคนนี้ทาให้เขานั้นมีประสิทธิภาพดีมากจริง ๆ หากต้องสูญเสียมันไปเพราะเหตุผลเล็กน้อยแค่นี้ เขาคงเสียดายมากแน่
ดวงตาของหลี่ิเยว่เป็ประกายอีกครั้ง นางพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า “พี่ชาย ท่านสามารถใช้เครื่องมือเหล่านี้บดยาที่ข้าให้ท่านได้ แล้วพี่ชายต้องเชื่อข้านะ ในนี้มียาถอนพิษของอาจารย์ผสมอยู่ ข้าให้ท่านไว้ด้วยแล้วกัน! ข้าเห็นว่าใต้ตาท่านดำคล้ำเป็สัญญาณของการถูกพิษ ท่านควรกินยานี้ก่อนเพื่อระงับพิษในร่างกาย”
ตอนนี้ซือถูชิงเฉินประหลาดใจยิ่งขึ้นไปอีก เป็เพราะถูกพิษ กำลังภายในของเขาจึงถูกกดข่มเอาไว้ ไม่อาจใช้งานได้เต็มที่ และเป็เหตุผลให้เขาถูกไล่ฆ่าเช่นนี้ แต่เด็กหญิงตรงหน้า…เพียงแค่มองก็รู้ในทันทีว่าตัวเขาถูกพิษ ดูเหมือนว่าแม่หนูน้อยคนนี้จะไม่ธรรมดาเสียแล้ว
เขายกมุมปากขึ้นยิ้มน้อย ๆ มือรับยามาและกลืนมันลงท้องโดยไม่หยุดคิด “แม่นาง เ้าเป็คนช่วยชีวิตข้าเอาไว้ จะมีอะไรที่ข้าไม่เชื่อเ้าอีกเล่า เครื่องมือทำยาที่เ้า้าข้าจะส่งไปให้เอง ตอนนี้ข้าต้องไปแล้ว เ้าเองก็ดูแลตัวเองให้ดี”
จุยเฟิงและจู๋เยว่ทั้งสองคนลอบติดตามหนึ่งหนุ่มและหนึ่งเด็กหญิงมาตลอดทาง พวกเขาเองก็เห็นกับตาว่าแม่หนูน้อยคนนี้รักษาาแให้กับเ้านายของเขาจริง ๆ และประสิทธิภาพของยาห้ามเืที่นางใช้ก็ดีกว่าของที่พวกเขาใช้ก่อนหน้านี้ยิ่งนัก หากซื้อหามาได้ล่ะก็ ต่อไปเมื่อเหล่าพี่น้องของพวกเขาออกไปทำภารกิจ ก็จะปลอดภัยมากยิ่งขึ้น มาตอนนี้ เมื่อเ้านายพูดออกมาว่าจะซื้อมันกลับไป แล้วจะไม่ให้พวกเขาซาบซึ้งได้อย่างไร!
“เดี๋ยวก่อนสิพี่ชาย ถ้าข้าจะขอให้พี่ชายสองคนข้างหลังท่านช่วยอะไรหน่อย จะได้หรือไม่?” หลี่ิเยว่เห็นพวกเขาหันกายและกำลังจะจากไป จู่ ๆ นางก็นึกถึงเื่หนึ่งขึ้นมาได้ จึงรีบเอ่ยปาก
.
.
.
ลำดับพี่น้องครอบครัวหลี่หง
82K
