คืนนั้นเอสนั่งอยู่คนเดียวในห้อง ดาบมารวางอยู่ข้างหน้า และผ้าที่ห่อถ้วยดวงตาก็อยู่ข้างๆ
เขาแกะผ้าออกช้าๆ
ถ้วยที่บรรจุดวงตาจากไข่ไก่ของจิวยังอยู่เหมือนเดิม ดวงตาสีเทาอมเขียวลอยนิ่งอยู่ในของเหลวที่แห้งลงเป็เจล เปลือกตายังปิด เหมือนกับที่เขาเจอครั้งแรกเมื่อสองปีก่อน
เขาวางดวงตาไว้ข้างๆ ดาบเนตรมาร มองทั้งสองชิ้น เปรียบเทียบ
ดวงตาเดียวกัน รูปทรงเดียวกัน แต่คนละสีสีกัน
ในตำราอาคมของพ่อมีบันทึกเื่พลังที่อยู่ในสิ่งต่างๆ ว่ามันสามารถถูกย้ายหรือฝังลงในวัตถุอื่นได้ถ้าวัตถุนั้นเหมาะสม พ่อใช้วิธีนี้กับยันต์และผ้าบ้าง แต่ไม่เคยใช้กับอาวุธ
แต่ถ้าเนตรมารของเขาฝังอยู่ในดาบได้ เนตรมารของจิวก็น่าจะทำได้เช่นกัน
เอสลุกขึ้นไปที่โต๊ะ หยิบกระดาษเขียนรายการของที่ต้องซื้อพรุ่งนี้
ดาบคุณภาพดีหนึ่งเล่ม
ตลาดอาวุธของ Arcanum ขายทุกอย่างั้แ่มีดพกไปจนถึงหอกที่มีชิปเวทฝังอยู่ในด้ามจับ เอสเดินดูอยู่สักพักก่อนจะเลือกดาบใบหนึ่ง ใบดาบกว้างปานกลาง น้ำหนักสมดุล เหล็กคุณภาพดีที่สั่งะเืน้อยเมื่อฟัน
เขาจ่ายเงิน กลับหอพัก
กระบวนการฝังเนตรมารลงดาบใช้เวลาสองชั่วโมง ไม่ใช่เพราะยาก แต่เพราะเขาทำอย่างระมัดระวัง ท่องบทสวดที่พ่อสอนเื่การย้ายพลัง ควบคุมลมหายใจ และค่อยๆ ดึงดวงตาออกจากของเหลวแล้วนำไปวางที่ใบดาบตรงจุดที่รู้สึกว่าถูก
ตรงกึ่งกลางใบดาบ เหมือนกับของเขา
แสงสีเทาอมเขียวออกมาเบาๆ ดวงตาซึมลงไปในเหล็ก และในที่สุดก็หายไปเหลือแค่รูปร่างจางๆ บนผิวดาบที่มองเห็นได้ถ้าส่องแสง
เอสทดสอบดาบที่กำแพงห้อง
ดาบฟันหินเข้าเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยน นั่นหมายความว่าเนตรมารของจิวต้องมีความสามารถอย่างอื่น
เขาห่อดาบไว้ แล้วนอนคิดอยู่จนหลับ
เช้าถัดมา เอสวางดาบลงบนโต๊ะข้างๆ จานผัดกะเพราที่ทำมาด้วย
จิวมองดาบ มองเอส แล้วมองดาบอีกรอบ
"ของผมหรอครับ?"
"ลองดู"
จิวหยิบดาบขึ้นมาทดน้ำหนัก หมุนข้อมือสองสามรอบในแบบที่เขาทำเสมอเวลาหยิบดาบใหม่ แล้วก็สังเกตเห็นรูปร่างบนใบดาบ
"นี่คือ..."
"เนตรมารของนาย" เอสพูด "ที่ออกมาจากไข่ไก่คืนนั้น ฉันเก็บมาตลอด เพื่อทำให้นายไม่รู้สึกแปลกๆ อีก"
จิวนิ่งอยู่สักพัก สายตามองดาบด้วยแววที่เอสอ่านไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ แต่ไม่ใช่แววที่เ็า
"ที่จริงตอนนั้นผมตื่นอยู่และเห็นคุณเอสเอาไข่มาลูบตัวผม เช้าวันต่อมาผมก็ไม่รู้สึกแปลกๆ อีกเลยก็เลยไม่เคยคิดจะถามว่าคุณเอสทำอะไรกับผม" เขาพูดเบาๆ "แต่ผมก็รอให้คุณบอกผมอยู่ ขอบคุณนะครับที่ช่วยผมอีกครั้งและให้ดาบเล่มนี้กับผมด้วย"
"ลองใช้ก่อน แล้วค่อยขอบคุณ"
จิวพยักหน้า แล้วก็ยิ้มเล็กน้อย ยิ้มแบบที่เอสรู้ว่าคือยิ้มที่จริงใจ
อาเรยืนอยู่กลางลานหลังหอพัก มองจิวที่ยืนอยู่ตรงข้ามถือดาบใหม่
"ฉันจะช่วยนายทดสอบดาบเล่มใหม่เอง" อาเรพูด
"ขอแค่สามนาทีครับ" จิวพูด "ผมรู้ว่าถ้าใช้คำสาปนานเสี่ยง"
อาเรถอนหายใจ รูน Gebo ปรากฏที่หน้าผาก ออร่าสีทองและเงาสิงโตพยัคฆ์แผ่ออกมา
ทั้งสองเคลื่อนเข้าหากันพร้อมกัน
เอสนั่งดูจากขอบลาน จับเวลาในหัว
อาเรเร็ว เร็วกว่าคนปกติมาก เหมือนน้ำหนักร่างกายลดลงและกล้ามเนื้อตอบสนองเร็วขึ้นสามเท่า ดาบของเขาเคลื่อนในวิถีที่คาดเดายาก
แต่จิวตามทัน
ไม่ใช่แค่รับ แต่ตาม ทุกครั้งที่อาเรเร่งขึ้น จิวก็เร่งตาม ทุกครั้งที่อาเรเปลี่ยนทิศ จิวปรับตาม
เอสเกร็งเล็กน้อยเพื่อไม่แสดงออกมา
ความเร็วเท่ากันทุกครั้ง ไม่มากกว่า ไม่น้อยกว่า
นาทีที่สอง อาเรถอนออร่ากลับ หายใจออกอย่างควบคุม
"พอแค่นั้น" เขาพูด
จิวหยุดทันที ลดดาบลง
"ดาบนี้ปรับความเร็วให้เท่าศัตรูใช่ไหมครับ?" จิวพูดเบาๆ ราวกับพูดกับดาบมากกว่าพูดกับคนอื่น
"ดูเหมือนงั้น" เอสยืนยัน "ศัตรูเร็วเท่าไหร่ นายก็เร็วเท่านั้น แต่ถ้าศัตรูช้า นายก็ช้าตาม"
"ตีเสมอตลอด" อาเรพูด มองดาบนั้นด้วยสายตาที่ประเมิน "ถ้าสู้ศัตรูที่เร็วกว่า พลังนี้คือทุกอย่าง แต่ถ้าสู้ศัตรูที่ช้ากว่า..."
"ก็ต้องชนะด้วยฝีมือล้วนๆ" จิวพูดต่อ น้ำเสียงเรียบ ไม่ได้แสดงว่าเป็ปัญหา
เอสพยักหน้า มองดาบที่จิวถืออยู่
เนตรมารของจิวเหมาะกับจิวมาก ดาบที่ทำให้ตามทันไม่ว่าจะเจอใคร
ไม่มีใครสังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไกลออกไปเกือบพ้นสายตา มือพิงกำแพงอาคารข้างๆ มองดูการต่อสู้ที่เพิ่งจบลง
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย
แล้วก็หันกลับเดินหายไปในเงา
สองวันหลังจากนั้น
เอสกำลังนั่งฝึกสร้างวงแหวนเวทในลานเดิม เมื่อมีเ้าหน้าที่โรงเรียนเดินมาหา
"คุณเอส คราฟท์ใช่ไหมครับ?"
"ใช่"
"สภานักเรียนขอนัดพบครับ"
ห้องสภานักเรียนอยู่ที่ชั้นสามของอาคารหลัก ห้องกลมขนาดใหญ่ที่มีโต๊ะวงกลมอยู่ตรงกลาง เก้าอี้รอบโต๊ะว่างอยู่หมด มีคนนั่งอยู่คนเดียว
เอสเดินเข้าไปแล้วก็หยุด
คนที่นั่งอยู่เป็ผู้หญิง อายุใกล้เคียงกัน ผมสีขาวเงินยาวถึงไหล่ที่ดูขาวผิดปกติสำหรับคนอายุเท่านี้ ดวงตาสีม่วงอ่อนที่มองมาที่เขาอย่างตรงไปตรงมา แต่งกายด้วยชุดสีน้ำเงินเข้มที่ดูเป็ระเบียบมาก บนอกเสื้อมีตราสัญลักษณ์สภานักเรียน
"คุณเอส คราฟท์" เธอพูดก่อน ไม่ใช่คำถาม
"ครับ" เอสเดินเข้าไปนั่งตรงหน้า "คุณคือ?"
"สเตลล่า เซเลสเทีย ประธานสภานักเรียน"
เอสพยักหน้า รอ
สเตลล่าไม่รีบ วางมือสองข้างไว้บนโต๊ะอย่างเป็ระเบียบ มองเขาอยู่สักพักก่อนจะพูด
"ฉันอยากพูดถึงเื่จิว"
เอสไม่แสดงสีหน้า "มีเื่อะไรกับจิวครับ?"
"ฉันเห็นเขาตอนทำหน้ายิ้ม" สเตลล่าพูด น้ำเสียงตรงแต่ไม่เย็น "น่ารักมาก เหมือนสัตว์เลี้ยง"
ความเงียบที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความเงียบสบายๆ
เอสรู้สึกได้ถึงบางอย่างเขยิบขึ้นมาในหน้าอก ไม่ใช่ความโกรธที่ะเิ แต่เป็ความโกรธที่ชัดเจนและมีทิศทาง
"เพื่อนของฉัน" เขาพูดด้วยเสียงที่ควบคุมไว้แต่ไม่อ่อน "ไม่ใช่สัตว์เลี้ยง"
สเตลล่าไม่ใ ไม่ถอยหลัง แค่กะพริบตาหนึ่งครั้ง
"ขอโทษที่ทำให้เข้าใจผิด" เธอพูด เสียงไม่เปลี่ยน "ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แค่หาคำเปรียบที่ผิดพลาด"
เอสมองเธออยู่สักพัก ประเมินว่าขอโทษนั้นจริงหรือเปล่า
จริง
"แล้วที่เรียกมาคืออะไรครับ?" เขาถามต่อ
สเตลล่าเอามือวางบนโต๊ะ "ฉันตกหลุมรักจิวั้แ่วันแรกที่เห็น" เธอพูดตรงๆ โดยไม่มีการนำเข้า "และอยากคบกับเขาอย่างจริงจัง"
เอสนั่งนิ่ง
"สาเหตุที่มาหาคุณก่อน" สเตลล่าพูดต่อ "เพราะสังเกตว่าจิวใส่ใจคุณเป็พิเศษ คุณกับเขาอาจจะมากกว่าเพื่อน อาจเป็เ้านายกับลูกน้องที่ผูกพันกัน ฉันไม่อยากเริ่มต้นอะไรที่ทำให้ความสัมพันธ์ที่มีอยู่เสียหาย"
เอสมองเธออยู่นาน
สเตลล่าไม่หนีสายตา
เขาเอนหลังพิงเก้าอี้เล็กน้อยและได้ถามคำถาม "เธอรักจริงหรือเปล่า?"
"จริง"
"ถ้าจิวไม่สนใจเธอ เธอจะยังดีกับเขาอยู่ไหม?"
สเตลล่านิ่งสักวินาที "ได้"
"ถ้าเขาทำอะไรที่เธอไม่พอใจ เธอจะอดทนและพูดคุยแทนที่จะเดินหนี?"
"ได้"
เอสมองหน้าเธอ พยายามหาสิ่งที่ไม่ตรงในคำตอบเ่าั้ ไม่มี
"ฉันมีเงื่อนไข" เขาพูด
สเตลล่ารอ
"ห้ามมองจิวเป็ของเล่น" เอสพูดช้าๆ ชัดๆ "ห้ามหยอกล้อแล้วปล่อยทิ้ง ต้องรักจริงและถ้าจะคบกันต้องคิดถึงอนาคตด้วย ไม่ใช่แค่ตอนนี้"
"หมายถึงแต่งงานด้วยใช่ไหม?" สเตลล่าถาม ไม่ใช่ด้วยน้ำเสียงใแต่เป็การยืนยันว่าเข้าใจตรงกัน
"ถ้าถึงวันนั้น ใช่"
สเตลล่ามองเขาอยู่สักพัก แล้วก็พยักหน้า
"รับเงื่อนไขทุกข้อ"
เอสมองเธออีกครั้ง ไม่ใช่เพื่อประเมินซ้ำ แต่เพื่อจดจำ บันทึกไว้ว่าคนนี้พูดว่าอะไรไว้
"งั้นก็ทำตามใจได้เลย" เขาพูด "แต่เื่นี้จิวต้องตัดสินใจเอง ฉันแค่บอกว่าจะไม่ขวาง"
สเตลล่าพยักหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เป็รอยยิ้มแรกที่เอสเห็นจากเธอั้แ่เข้าห้องมา
"ขอบคุณ"
เอสลุกขึ้น เดินไปที่ประตู และได้คิดที่จะไปบอกเื่นี้กับจิว
905
