ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 526 : ทัณฑ์แห่งผู้แอบอ้าง : ริบพลังคืนสู่ความว่างเปล่า

ทะเลเพลิงสีโลหิต ลุกโชนกลืนกิน 'ดาวพิรุณหยก' ดาวเคราะห์ที่เคยงดงามและอุดมสมบูรณ์ไปด้วยพฤกษาปราณ บัดนี้ผืนดินถูกย้อมด้วยเลือดของชาวบ้านและผู้ฝึกตนระดับล่าง ที่ไร้กำลังจะต่อกรกับภัยคุกคามรูปแบบใหม่

กลุ่มผู้ฝึกตนในชุดคลุมสีดำนับพันคน กำลังกวัดแกว่งศัสตราสังหารผู้คนอย่างเมามัน บนอกเสื้อของพวกมัน ปักลวดลาย 'พู่กันไขว้กระบี่' ซึ่งเป็นสัญลักษณ์อันศักดิ์สิทธิ์ของสำนักหมื่นอักขระอย่างโจ่งแจ้ง

"คุกเข่าลง! มอบศิลาปราณและสตรีของพวกเจ้ามาให้หมด!" ผู้นำของกลุ่มชายชุดดำ รูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าเหี้ยมเกรียม แผดเสียงตวาด พลังปราณวิญญาณของมันทะลักทะลวงอยู่ในขอบเขต 'วิถีเชื่อมต่อขั้นปลาย' ซึ่งก้าวกระโดดมาจากวิญญาณก่อตั้งเมื่อไม่กี่อึดใจก่อน "บัดนี้ สวรรค์เก่าล่มสลายแล้ว! โลกหล้าอยู่ภายใต้การปกครองของราชันหมื่นอักขระ และพวกข้าคือทูตของพระองค์! คำสั่งของพวกข้า คือประกาศิตแห่งราชัน!"

ชาวบ้านหลายร้อยคนถูกต้อนให้มารวมกันที่ลานกลางเมือง เสียงร้องไห้ของเด็กและสตรีดังก้องไปทั่ว ชายชราผู้เป็นหัวหน้าหมู่บ้าน ทรุดคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้นจนเลือดซึม

"ใต้เท้าโปรดเมตตา... พวกเรายากจนข้นแค้น ศิลาปราณที่พวกท่านต้องการ มันคือเสบียงสุดท้ายของหมู่บ้านเรา" ชายชราร่ำไห้ "ราชันหมื่นอักขระที่พวกเราได้ยินมา เป็นผู้ปลดแอกจักรวาล พระองค์มีเมตตา ไฉนเลยจึงให้ทูตมาเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์เช่นนี้"

"หุบปาก!" ผู้นำชุดดำเตะอัดเข้าที่หน้าอกชายชราจนกระเด็นไปกระแทกกำแพงหิน "เมตตางั้นหรือ? ความเมตตาคือเรื่องหลอกเด็ก! ผู้แข็งแกร่งต่างหากที่กลืนกินผู้อ่อนแอ! หากเจ้าไม่มอบมา ข้าก็จะฆ่าล้างหมู่บ้านนี้เสีย!"

มันเงื้อดาบเล่มเขื่องขึ้นสูง หมายจะสับร่างของชายชราให้ขาดเป็นสองท่อนเพื่อเชือดไก่ให้ลิงดู!

ทว่า... ก่อนที่คมดาบจะตวัดลงมา...

วูบ!

อากาศธาตุเบื้องหน้าของผู้นำชุดดำ พลัน 'บิดเบี้ยว' และหมุนวนกลายเป็นช่องว่างสีเทาประกายรุ้ง! คมดาบที่ฟาดลงมา ปะทะเข้ากับช่องว่างนั้น และถูก 'กลืนกิน' หายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับฟันลงไปในหลุมดำ!

"อะไรกัน!" ผู้นำชุดดำเบิกตากว้าง พยายามจะกระชากดาบกลับ ทว่ากลับพบว่าดาบของตนเหลือเพียงแต่ด้าม

"ความแข็งแกร่งกลืนกินความอ่อนแองั้นหรือ... เป็นปรัชญาที่ตื้นเขินสมกับสติปัญญาของสุนัขจรจัดเสียจริง"

เสียงที่ราบเรียบ ทว่าก้องกังวานและแฝงด้วยเจตจำนงที่หนักอึ้งประดุจขุนเขา ดังทะลุออกมาจากช่องว่างมิตินั้น!

จากช่องว่างสีเทาประกายรุ้ง... ร่างของบุรุษในชุดคลุมสีคราม ก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ นัยน์ตาสูญตาสาดประกายความเย็นชาที่ทำให้เปลวเพลิงสีโลหิตรอบด้าน ยังต้องหดตัวและดับมอดลงไปเอง เบื้องหลังของเขา มีบุรุษผมแดงและบุรุษสะพายกระบี่ ก้าวตามออกมาติดๆ กลิ่นอายของทั้งสาม ยิ่งใหญ่เสียจนผู้ฝึกตนชุดดำนับพันคน ต้องทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจควบคุม

"พวกเจ้า... พวกเจ้าเป็นใคร! กล้าสอดมือเข้ามายุ่งกับกิจของทูตแห่งราชันหมื่นอักขระงั้นหรือ!" ผู้นำชุดดำถอยกรูด ชี้ด้ามดาบที่หักกุดไปทางอาเจีย

เฟิงอวี้หรานแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน เพลิงอัคคีบรรพกาลจุดติดขึ้นที่ปลายนิ้ว "ตาบอดหรือสติฟั่นเฟือนกันแน่ อ้างชื่อผู้อื่นไปข่มเหงชาวบ้าน ทว่ากลับจำหน้าเจ้าของชื่อไม่ได้เสียนี่"

ฉินมู่หลางตวัดกระบี่ทัณฑ์สูญตา รังสีกระบี่สีเทาพุ่งวาบ ตัดป้ายสัญลักษณ์ 'พู่กันไขว้กระบี่' บนอกเสื้อของผู้นำชุดดำขาดสะบั้น!

"พวกเจ้า... หรือว่า..." ผู้นำชุดดำหน้าซีดเผือดประดุจซากศพ เมื่อมันรับรู้ถึงตัวตนของผู้มาเยือน ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนทรุดลงคุกเข่าดังตึง!

"ข้าคืออาเจีย... ผู้ถือพู่กันแห่งสำนักหมื่นอักขระ" อาเจียก้าวเดินเข้าไปใกล้ นัยน์ตาสูญตาจ้องทะลุเข้าไปในวิญญาณของอีกฝ่าย "และข้า... ไม่เคยเลี้ยงสุนัขลอบกัด เป็นทูตของข้า"

"ทะ... ท่านราชัน! โปรดอภัยให้พวกข้าน้อยด้วย!" ผู้นำชุดดำโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย "พวกข้าน้อยเพียงแต่... เพียงแต่หลงระเริงในพลังที่เพิ่งได้รับ! พวกข้าน้อยหน้ามืดตามัว! โปรดไว้ชีวิตพวกข้าน้อยเถิด ข้าน้อยยินดีเป็นวัวเป็นม้ารับใช้ท่าน!"

"หลงระเริงในพลังงั้นหรือ" อาเจียหรี่ตาลง ทอดสายตามองศพของชาวบ้านที่นอนเกลื่อนกลาด "พลังที่สวรรค์ใหม่มอบให้ มิใช่ดาบที่ให้พวกเจ้ามาฟาดฟันผู้อ่อนแอ ทว่ามันคือ 'แสงสว่าง' ที่ให้พวกเจ้าใช้บ่มเพาะวิถีเต๋า... เมื่อพวกเจ้าเลือกที่จะนำแสงสว่างไปใช้ในทางที่มืดมิด... พวกเจ้าก็ไม่สมควรจะได้รับแสงสว่างนั้นอีกต่อไป"

อาเจียชูพู่กันแห่งเจตจำนงขึ้น ปลายพู่กันมิได้จุ่มลงในแท่นหมึก ทว่ามันอาบด้วย 'เจตจำนงแห่งการลบล้าง' ที่บริสุทธิ์ที่สุด!

"พวกเรา หนี!" ผู้นำชุดดำรู้ตัวว่าหมดทางรอด มันตวาดสั่งลูกน้อง ก่อนจะระเบิดพลังปราณวิถีเชื่อมต่อขั้นปลาย หมายจะทะยานร่างหนีขึ้นสู่ฟากฟ้า

"จารึกรังสรรค์... สะบั้นรากฐานเต๋า ทัณฑ์ริบคืนสวรรค์!"

อาเจียตวัดพู่กันกลางอากาศธาตุ! ขีดเขียนอักขระ 'ถอดถอน' (夺) และ 'สูญสิ้น' (散) ขนาดยักษ์!

อักขระสีเทาประกายทอง พุ่งกระจายออกเป็นคลื่นวงแหวน ครอบคลุมร่างของผู้ฝึกตนชุดดำทั้งพันคนในชั่วพริบตา!

มันมิได้ทำลายเนื้อหนัง มิได้บดขยี้กระดูก ทว่าคลื่นอักขระนั้น พุ่งตรงเข้าไป 'รื้อถอน' เส้นชีพจรปราณวิญญาณ และ 'ดูดกลืน' พลังปราณทั้งหมดที่พวกมันเพิ่งได้รับจากการล่มสลายของสวรรค์เก่า กลับคืนสู่ความว่างเปล่า!

"อ๊ากกกก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วดาวพิรุณหยก! ผู้ฝึกตนชุดดำนับพันคน ร่วงหล่นลงมาจากอากาศประดุจนกที่ปีกหัก ร่างกายของพวกมันกระตุกเกร็ง พลังปราณที่เคย 차ล้นในตันเถียน บัดนี้เหือดแห้งหายไปจนหมดสิ้น!

จากยอดฝีมือวิถีเชื่อมต่อ กลับกลายเป็นเพียง 'มนุษย์ธรรมดา' ที่อ่อนแอยิ่งกว่าชาวบ้านที่พวกมันเพิ่งข่มเหง!

ความเจ็บปวดจากการสูญเสียพลัง สำหรับผู้ที่เคยบ่มเพาะวิถีเต๋ามาทั้งชีวิต มันทรมานยิ่งกว่าการถูกสับเป็นหมื่นชิ้น! ผู้นำชุดดำนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น น้ำหูน้ำตาไหลทะลัก "พลังของข้า... พลังของข้าหายไปไหน... ข้ากลายเป็นคนพิการแล้ว..."

"นี่คือบทลงโทษ สำหรับผู้ที่บิดเบือนเจตจำนงของข้า" อาเจียลดพู่กันลง ทอดสายตามองอดีตผู้ฝึกตนที่บัดนี้กลายเป็นเพียงคนไร้ค่า "จงใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ ด้วยความรู้สึกของ 'ผู้อ่อนแอ' ที่พวกเจ้าเคยเหยียบย่ำ... นี่คือขุมนรกที่พวกเจ้าสร้างขึ้นมาเอง"

ชาวบ้านที่รอดชีวิต ต่างโขกศีรษะสรรเสริญและร้องไห้ด้วยความตื้นตัน อาเจียสะบัดมือเบาๆ ปราณพฤกษาเซียน(ที่ได้รับตกทอดมาจากหลินซิงเสวี่ยในด้ามพู่กัน) ก็แผ่ซ่านออกไปรักษาบาดแผลให้แก่ชาวบ้าน และดับเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้เมืองจนหมดสิ้น

"สวรรค์ใหม่ ไม่ได้มีไว้กดขี่... ทว่าก็ไม่ได้มีไว้ให้คนชั่วทำตามอำเภอใจ" อาเจียหันกลับมาหาเฟิงอวี้หรานและฉินมู่หลาง "เราต้องเร่งมือ... เหตุการณ์เช่นนี้ ย่อมเกิดขึ้นในดวงดาวอื่นด้วย เราต้องส่งสารเตือนให้ทั่วถึง... และสถาปนา 'โรงเรียนหมื่นอักขระ' ให้เร็วที่สุด"

ทว่า ในขณะที่อาเจียกำลังจะเปิดช่องว่างมิติเพื่อเดินทางต่อ...

มือที่สั่นเทาของผู้นำชุดดำ (ที่บัดนี้ไร้พลัง) กลับเอื้อมมาเกาะชายเสื้อคลุมของอาเจียไว้

"ทะ... ท่านคิดว่า... พวกข้า... ทำไปเพราะความโลภงั้นหรือ..." ผู้นำชุดดำกระอักเลือด นัยน์ตาของมันเลื่อนลอยและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ลึกล้ำยิ่งกว่าการสูญเสียพลัง "พวกข้า... ไม่ได้อยากฆ่า... ทว่า... มันมี 'เสียง' ... เสียงนั้นมันกระซิบอยู่ในหัว... บังคับให้พวกข้า... ต้องกระหายเลือด..."

อาเจียชะงักงัน นัยน์ตาสูญตาหรี่ลงทันที ชายหนุ่มคุกเข่าลง จับไหล่ของผู้นำชุดดำ "เสียงอันใด! ใครเป็นคนกระซิบ!"

"มัน... มันบอกว่ามันคือ... 'เถ้าธุลีแห่งบรรพกาล' ... มันตื่นขึ้นมาพร้อมกับแสงสว่างของท่าน..." ผู้นำชุดดำตาเหลือกค้าง ร่างกายกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนที่...

ปุ!

ศีรษะของอดีตผู้นำชุดดำ พลัน 'ระเบิด' ออกประดุจแตงโมที่ถูกทุบ! เลือดสีดำข้นคลั่กสาดกระเซ็น ทว่ามันมิได้ตกลงสู่พื้น เลือดสีดำเหล่านั้นกลับลอยตัวขึ้นกลางอากาศ ก่อตัวเป็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว!

"ความวิบัติที่แท้จริง... ไม่ได้อยู่นอกจักรวาล..." เสียงแหบพร่าดังก้องออกมาจากใบหน้าเลือดนั้น! "ทว่ามันซ่อนอยู่ในกิเลสของสรรพชีวิต! ขอบคุณ... ราชันหมื่นอักขระ... ที่ท่านทำลายสวรรค์เก่า... ปลดปล่อยพวกข้า จากก้นบึ้งของจิตใจมนุษย์!"

อาเจียเบิกตากว้าง คำสาปสุดท้ายของสวรรค์ต้นกำเนิด เป็นความจริง! การให้อิสรภาพแก่จิตใจที่ยังไม่รู้แจ้ง ได้ปลุก 'สิ่งมีชีวิตโบราณ' ที่ถือกำเนิดจากสันดานดิบของหมื่นภพให้ตื่นขึ้น! ศัตรูที่พวกเขากำลังเผชิญหน้า มิใช่กิเลสธรรมดา ทว่ามันคือ 'ปีศาจแห่งความโกลาหล' ที่ซ่อนอยู่ในวิญญาณของผู้คน!

การรังสรรค์สวรรค์ใหม่เพิ่งจะเสร็จสิ้น ทว่ามหาสงครามเพื่อปกป้องจิตวิญญาณของจักรวาล เพิ่งจะเปิดม่านขึ้นอย่างแท้จริง!